กำเนิดใหม่ : จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ 【จบ】

        การรอดูเรื่องตื่นเต้นยิ่งกระตุ้นความอยากรู้มากเท่าไรก็ยิ่งได้ผลลัพธ์ที่ดีมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากไม่ใช่เรื่องใหญ่จุดนี้เขาได้เรียนรู้มาเมื่อตอนอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดดังนั้นเขาจึงตั้งใจพูดบางอย่างที่เกี่ยวกับชื่อเสียงของหอเซียวเหยา เพื่อกระตุ้นความสนใจของผู้คนให้มากขึ้น

        หอเซียวเหยามีคู่ต่อสู้มากมาย

        ยิ่งไปกว่านั้นบวกกับฐานะ‘มีมังกรอยู่ในเป้า’ ของหลัวเลี่ยด้วยแล้ว ก็ยิ่งดึงดูดความสนใจของผู้คนมากขึ้นไปอีก

        ดังนั้นผู้คนจำนวนมากจึงรวมตัวกันทันที

        “น่าสนใจจริงๆไม่ว่า ‘มีมังกรอยู่ในเป้า’ ปรากฏตัวที่ใดที่นั่นจะต้องมีความตื่นเต้นตามมาแน่ๆ”

        “ไม่ได้ต่อสู้กับเผ่ามังกรแต่กลับมาที่หอเซียวเหยา จะต้องเกิดเรื่องน่าตื่นเต้นอย่างแน่นอน”

        บางคนถึงกับบอกว่าหลัวเลี่ยเป็นตัวก่อเรื่อง

        มีคนเข้ามารวมตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

        ผู้ดูแลไม่พอใจแต่เมื่อเห็นท่าทีที่แข็งกร้าวของหลัวเลี่ยแล้ว เขาก็ไม่กล้าตัดสินใจถ้ามันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของหอเซียวเหยาจริงๆ ก็คงจะเป็นเรื่องใหญ่เพราะสุดท้ายแล้ว อำนาจที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขาอยู่ในนามของหอการค้าและพวกเขาก็ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงเป็นอย่างมาก

        ผู้ดูแลกลับไปที่ร้านทันที

        ในไม่ช้าผู้ดูแลก็เดินออกมาพร้อมกับชายชราหน้าตาสง่างาม

        ทันทีที่บุคคลผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นก็มีคนเรียกชื่อเขา

        ชายชราคนนี้เป็นผู้อาวุโสคนที่เจ็ดของหอเซียวเหยามีนามว่าหลิวจื่ออั๋ง ซึ่งเป็นบุคคลที่ได้รับความเคารพนับถือมากที่สุดของหอเซียวเหยาในภพจิตมังกรเขาถูกจัดให้อยู่ในสาขาใหญ่ของหอเซียวเหยา ซึ่งถือว่าด้อยกว่าเพียงสาขาเดียว ก็คือสาขาหลักเท่านั้นและเขายังได้รับความเคารพนับถือจากผู้อาวุโสท่านอื่นๆ อีกด้วย

        “ท่านอยากพบข้าหรือ”หลิวจื่ออั๋งมีท่าทีที่อ่อนโยน ปราศจากความเย่อหยิ่ง

        “ข้ามาหาผู้ที่มีสถานะในระดับสูงของหอเซียวเหยาท่านคือผู้อาวุโสเจ็ดนามหลิวจื่ออั๋งสินะ” หลัวเลี่ยรอให้หลิวจื่ออั๋งพยักหน้าก่อนที่จะพูดต่อ“เช่นนั้นข้าพูดกับท่านก็ได้ อืมแต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของหอเซียวเหยาของพวกท่านท่านจะให้พูดออกมาที่นี่เลยหรือ?”

        หลิวจื่ออั๋งยิ้ม“ในเมื่อท่านพูดตามตรงว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของหอเซียวเหยาถ้าไม่พูดที่นี่ พวกเขาคงคาดเดาและกระจายข่าวลือออกไปโดยไม่รู้ความจริงเช่นนั้นทำไมท่านไม่พูดเสียที่นี่เลยเล่า”

        ท่าทางแบบนี้ความมั่นคงและความมั่นใจในตัวเองนี้ ทำให้หลัวเลี่ยรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับคนที่เหนือกว่าอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก

        ในบรรดาคนที่เขาเคยพบมาก่อนไม่มีใครสามารถเทียบกับหลิวจื่ออั๋งได้เลย

        หลัวเลี่ยกล่าวว่า“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะพูดตามความจริง เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่ข้าออกไปฝึก ข้าบังเอิญเห็นสิ่งที่น่าสนใจในตอนแรกข้าไม่ได้สนใจนัก แต่วันนี้ข้าได้ยินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นหากท่านไม่จัดการให้ทันเวลา และเรื่องนี้ได้เผยแพร่สู่โลกภายนอกข้ารับรองว่าชื่อเสียงของพวกท่านจะถูกตั้งข้อสงสัยอย่างแน่นอนและสิ่งนี้อาจทำให้คู่แข่งของท่านฉวยโอกาสนี้ได้”

        “โปรดบอกข้าทีว่าเป็นเรื่องใด”หลิวจื่ออั๋งกล่าว

        “เรื่องนั้นหรือ”หลัวเลี่ยจงใจหันหน้าไปที่สมบัติบางอย่างบนชั้นวางในร้าน

        ท่าทางเช่นนี้หลิวจื่ออั๋งพอจะเดาได้เขายิ้มเล็กน้อย “หากสิ่งที่ท่านพูดเป็นเรื่องจริงและสามารถช่วยกอบกู้ชื่อเสียงของหอเซียวเหยาได้ข้ารับปากว่าท่านสามารถเลือกสมบัติใดในร้านก็ได้”

        หลัวเลี่ยหัวเราะ“ท่านหมายความว่าอย่างไร แต่ว่า ความจริงใจของผู้อาวุโสเจ็ดนี้ข้าน้อยไม่อาจไม่รับไว้ เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีล่ะ”

        หลิวจื่ออั๋งยิ้มและคิดกับตัวเองว่า เจ้าเด็กคนนี้ช่างหัวหมอนัก

        “สหายตัวน้อยท่านควรเล่าเกี่ยวกับเรื่องน่าสนใจที่ท่านได้พบให้ข้าฟังได้แล้ว” หลิวจื่ออั๋งกล่าว

        “ตกลง”หลัวเลี่ยกล่าวถ้อยคำที่เขาเตรียมไว้เมื่อนานมาแล้วออกมา “ตอนที่ข้ากำลังเดินทางไปฝึกฝนวิชาตามอาณาจักรต่างๆเมื่อสองสามวันก่อนบังเอิญผ่านเมืองหลวงของแคว้นเป่ยสุ่ยและข้าเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งจากแคว้นเป่ยสุ่ย เขาถือตรามังกรเงินเซียวเหยาออกมา หลังจากซื้อของในหอเซียวเหยาเสร็จแล้วและออกมาที่หน้าประตู เขาก็ถูกใส่ร้ายในข้อหาข่มขืนและฆ่าคนของเชื้อพระวงศ์ของแคว้นเป่ยสุ่ยทั้งที่เวลานั้นเขาเพิ่งจะซื้อของจากหอเซียวเหยาไปแท้ๆสิ่งที่น่าตลกคือเมื่อเขาหยิบตรามังกรเงินเซียวเหยาออกมาเพื่อใช้กฎช่วยชีวิต กลับถูกคนแย่งตรานั้นไปและทำลายมันในที่สาธารณะ ข้าคิดว่าเรื่องนี้น่าสนใจ เพราะดูท่าทางแล้วเด็กหนุ่มคนนั้นคงถูกใส่ร้ายเป็นแน่”

        “ใครๆก็ทราบว่าผู้ที่ถือครองตรามังกรเงินเซียวเหยานับเป็นลูกค้าคนสำคัญของพวกท่าน และได้รับความคุ้มครองในช่วงที่ซื้อของในหอเซียวเหยานอกจากนี้ยังได้รับความคุ้มครองถึงสามปีอีกด้วย ดังนั้นข้าจึงไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะเป็นเรื่องของพวกท่านที่จะคุ้มครองชายหนุ่มผู้นั้นแต่ใครจะรู้ว่าหลังจากเหตุการณ์ผ่านไปสองวันไม่เพียงแต่หอเซียวเหยาจะไม่แสดงตัวเท่านั้นพวกเขายังร่วมมือกับผู้อื่นลงโทษชายหนุ่มคนนั้นด้วย”

        “ที่น่าขันยิ่งกว่าคือตรามังกรเงินเซียวเหยาถูกทุบอยู่ที่หน้าประตูบ้านตนเอง ผู้อาวุโสเจ็ดท่านบอกข้าที หากเรื่องนี้แพร่ออกไป กอปรกับการหายตัวไปหรือการเสียชีวิตของผู้ถือตราจะมีคนเข้าใจผิดว่า จุดประสงค์ของตรามังกรเงินเซียวเหยาคือการกำหนดเป้าหมายในการจัดการผู้ที่ได้ถือครองอย่างลับๆหรือไม่ เพราะถือว่าผู้ที่ได้ถือครองมีอำนาจในการซื้อมากผู้ที่พบเห็นจะได้วางแผนลอบสังหาร และขโมยสมบัติของคนผู้นั้นได้สิ่งนี้คงจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อชื่อเสียงของหอเซียวเหยาของท่าน”

        สีหน้าของหลิวจื่ออั๋งเปลี่ยนไป

        ในความเป็นจริงหลัวเลี่ยไม่รู้ว่าตลอดมาคู่แข่งของหอเซียวเหยามักจะกำหนดเป้าหมายพวกเขาด้วยการโจมตีในเรื่องนี้เพียงแต่พวกเขายังไม่มีหลักฐาน

        หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไปจริงๆมันจะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อชื่อเสียงของหอเซียวเหยา

        เพียงดูความกระตือรือร้นและความตื่นเต้นของผู้คนที่อยู่รอบๆก็สามารถบอกได้ว่า มีคนกำลังวางแผนที่จะฉวยโอกาสนี้สร้างปัญหาอยู่

        “รีบไปตรวจสอบเร็วเข้า!”หลิวจื่ออั๋งตะโกนสั่งผู้ดูแลที่อยู่ข้างๆ เขา

        ผู้ดูแลรีบเดินเข้าไปในร้าน

        หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กลับมาอีกครั้ง และกระซิบบางอย่างข้างหูของหลิวจื่ออั๋ง

        หลิวจื่ออั๋งพยักหน้าก่อนพูดกับหลัวเลี่ย “ขอบคุณสหายน้อยที่เตือนข้าทำให้พวกเรามีโอกาสกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมา เพื่อเป็นการขอบคุณท่านสามารถเลือกสมบัติในร้านได้ตามสบาย”

        “เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”

        หลัวเลี่ยรู้อยู่แก่ใจว่าพวกเขาจะต้องลงมือกับเรื่องนี้อย่างรวดเร็วแน่นอนดังนั้นเขาต้องรีบเลือกสมบัติที่สามารถช่วยให้เขาเข้าสู่ส่วนลึกของคุกกลืนอสูรได้โดยเร็วที่สุดเขาจึงไม่ลังเลที่จะตรงเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว

        สิ่งที่สอดคล้องกันคือหลิวจื่ออั๋งไม่ได้ปลีกตัวออกมาในทันทีและเหตุผลนั้นเข้าใจได้ง่ายมาก

        ในฐานะคู่แข่งของหอเซียวเหยาหรือแม้แต่ศัตรูพวกเขาจะพลาดโอกาสแบบนี้ได้อย่างไร พวกเขาปรากฏตัวและเชิญหลิวจื่ออั๋งด้วยวิธีที่เป็นมิตรมากมายเพียงเพื่อถ่วงเวลา

        การปล่อยให้ชายหนุ่มที่หลัวเลี่ยพูดถึงตายลงจะทำให้พวกเขาสามารถใช้เรื่องนี้เป็นโอกาสในการโจมตีหอเซียวเหยาได้

        ดังนั้นภายนอกของหอเซียวเหยาจึงครึกครื้นมาก

        มีการใช้อุบายทุกรูปแบบ

        หลัวเลี่ยลอบยิ้มเขาชอบการถ่วงเวลาให้มากที่สุด

        เพราะอย่างไรในคุกกลืนอสูรนั้นตัวเขาก็ไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย กลับกันถ้าเขามีเวลามากพอ เขามีโอกาสที่จะเข้าไปส่วนที่ลึกที่สุดของคุกกลืนอสูรเพื่อดูว่ามีความลับอะไรซ่อนอยู่ภายใน

        ดังนั้นเขาต้องทำทุกอย่างให้รวดเร็ว

        ในฐานะร้านค้าที่ใหญ่รองจากสาขาใหญ่ของหอเซียวเหยาที่นี่ยังเป็นสถานที่ที่มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามามากที่สุดในดินแดนเหยียนหวงดังนั้นร้านนี้จึงเต็มไปด้วยสมบัติที่ไม่ธรรมดา

        แน่นอนสำหรับคนที่ไม่เคยเจอเช่นหลัวเลี่ย มันไม่ธรรมดาจริงๆ

        ส่วนคนที่ผ่านโลกมามากล้วนรู้ว่าของดีๆไม่ได้วางไว้ข้างนอก แต่ต้องมีการยืนยันตัวตนเข้าไปในสถานที่เฉพาะเท่านั้น เช่นสถานที่ที่จำกัดเฉพาะผู้ที่มีตรามังกรทองเซียวเหยาเท่านั้นถึงจะสามารถเข้าได้

        มิฉะนั้นหลิวจื่ออั๋งจะปล่อยให้เขาเลือกตามใจชอบได้อย่างไรผู้อาวุโสคนนั้นเจ้าเล่ห์ไม่เบาเลย

        โชคดีที่คำขอของหลัวเลี่ยไม่สูงนักสิ่งที่เขาต้องการคือสมบัติที่สามารถช่วยยับยั้งความหนาวเย็นในคุกกลืนอสูรได้

        หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่งในที่สุดเขาก็เลือกลูกแก้วล้ำค่าลูกหนึ่ง

        สิ่งนี้คือลูกแก้วอัคคีณาน