อลินตา... หมอผีข้ามภพ

                อลินตาจากไปแล้ว เหลือไว้แต่แม่บ้านมุกนวลที่นอนหงายผึ่งหมดสภาพเมื่ออลินตาจากไปได้สักพัก ร่าง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังของแม่บ้านมุกนวลแม่บ้านมุกนวลหันไปเห็นก็ดีใจยิ่งนัก เมื่อพบว่าคนที่เดินมา คือปลายนภาผู้เป็นเจ้านายของเธอนั่นเอง ปลายนภายิ้มเย็นจากนั้นร่างของปลายนภาก็เปลี่ยนเป็นเงาดำทะมึน ตาแดงก่ำปากที่แสยะยิ้มเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม มันค่อยๆ นั่งลงคุกเข่าข้างลำตัวแล้วลูบหัวมุกนวลไปมาผีปอบมุกนวลเอ่ยปากขอร้อง

                “นายท่าน ช่วย ช่วย ขะ...”ทว่า...

                “ซวบบบบ!!!” แม่บ้านมุกนวลพูดไม่ทันจะจบคำ ร่างดำทะมึนซึ่งแท้จริงก็คือปีศาจอสูรกายดำเจ้าของควันดำนั้นใช้มือที่ตอนนี้มันเปลี่ยนสภาพเป็นมีดขนาดใหญ่ และคมกริบแทงเข้าที่ร่างของผีปอบมุกนวล ลูกน้องผู้ซึ่งจงรักภักดีของมันตลอดมา

                อนิจจา.. ผีปอบมุกนวลเคยทำกรรมอันใดไว้เธอก็ได้รับกรรมนั้นคือสนองเพราะเมื่อผีปอบมุกนวลเคยกินวิญญาณผีร้ายนางรำซึ่งเป็นผีที่ตนเลี้ยงไว้และผีนางรำตนนั้นก็จงรักภักดีต่อมุกนวลมาโดยตลอดมาตอนนี้มุกนวลก็มีชะตากรรมไม่ต่างจากผีนางรำเพราะมุกนวลกำลังจะโดนนายท่านนายที่แท้จริงของมุกนวลกินวิญญาณเข้าไปเช่นกัน

               ผีปอบมุกนวลตาเหลือกตาลานทั้งเจ็บปวด ผิดหวัง และเสียใจ ภาพวันเก่าๆที่เธอเคยทรยศน้องสาว ซึ่งเป็นผู้ที่รักเธออย่างจริงใจด้วยการหลอกน้องสาวเธอว่ามีคนให้ไปปราบผีกะท้ายหมู่บ้าน แต่เมื่อไปถึงเธอก็ได้ทำการเสกอาคมปล่อยผีกะตนนั้นให้ออกอาละวาดไล่กินน้องสาวตัวเองแม้ตอนใกล้ตาย น้องสาวผู้ที่รู้เรื่องทุกอย่างว่าพี่สาวของตนคิดอย่างไรกับตนแต่น้องสาวก็ไม่วายเป็นห่วงพี่สาว รีบเอ่ยเตือน ว่าผีกะตนนี้ร้ายนัก อย่าทำผิดผีเด็ดขาดเพราะของทุกอย่างมันจะเข้าตัว

                แต่คนอย่างมุกนวลซึ่งคิดว่าตัวเองเก่งและแน่พอที่จะเอาผีกะตนนั้นอยู่ ก็ได้ลองคาถาอาคมต่างๆจนกระทั่งเกิดความผิดพลาด และมีหรือที่มุกนวลจะรอดไปจากผีกะเพราะตนเองขี้เกียจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็ไม่ค่อยใส่ใจเลี้ยงผีกะเป็นอย่างดีสุดท้ายผีกะมันก็แค้นเข้าสิงสู่ร่างของมุกนวลตั้งแต่นั้นมา จากวันนั้นผีกะที่ร้ายกาจก็ครอบครองกินวิญญาณของมุกนวลและใช้ร่างของมุกนวลหาเหยื่อกินจนกระทั่งถึงทุกวันนี้

               เจ้าปีศาจควันดำเมื่อฆ่ามุกนวลผู้เป็นลูกน้องของตนแล้วมันก็กินวิญญาณมุกนวลด้วยความเอร็ดอร่อย มุกนวลไม่สามารถไปผุดไปเกิดที่ไหนได้อีกนอกจากอยู่ในที่มืดและแคบและอดอยากในร่างของปีศาจอสูรกายดำจนกว่าจะมีผู้มีวิชาอาคมเข้มขลังมาปลดปล่อย

                 ปีศาจอสูรกายดำเงยหน้าหัวเราะสาแก่ใจเพราะมันล่วงรู้ความคิดของอลินตาที่คิดจะสะกดวิญญาณของมุกนวลไว้ เพื่อบังคับมุกนวลบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับมันปีศาจอสูรกายดำพูดขึ้นด้วยความสาแก่ใจ อลินตา นังโง่!!นี่หรือหมอผีที่ฉลาดแห่งยุคสมัย ฮ่าๆๆๆ โง่เหมือนแม่มันไม่มีผิดในเมื่อไม่มีวิญญาณมุกนวลแล้ว มึงจะเอาความจริงมาจากใคร!!!

                ปีศาจร้ายหัวเราะเสียงดังโหยหวนคล้ายกับจะข่มขู่ให้อลินตากลัวไปด้วยในตัว แรงหัวเราะของมันสะท้อนสะท้านสลับใบหน้ากันระหว่างปีศาจร้ายกับเงาใบหน้าของปลายนภา โถ่..โลภจนกระทั่งตัวเองใกล้จะโดนกินวิญญาณไปแล้วยังไม่อาจรู้ตัวอีกหรือปลายนภา!! เสียงหัวเราะดังกังวานประดุจมนุษย์ป้าข้างบ้านกำลังร้องเพลงคาราโอเกะขนาดนั้นมีหรือที่อลินตาจะไม่ได้ยินอลินตาเดินกลับขึ้นห้องพร้อมกับส่ายหัว

                “หัวเราะได้แผ่นเสียงตกร่องน่ารำคาญหูที่สุด” อลินตาถือตุ๊กตาหุ่นขี้ผึ้งในมือขึ้นมาดูก่อนยิ้มอ่อน ด้วยความสมเพชไอ้ปีศาจที่ทระนงคิดว่ามันแน่

                “แกคอยดูเสียงหัวเราะของฉันบ้างก็แล้วกันนะไอ้ปีศาจเลว..!” แท้จริงแล้วอลินตาไม่ได้สะกดวิญญาณมุกนวลให้มาอยู่ในหุ่นขี้ผึ้งเพราะเธอรู้ว่าธาตุวิญญาณมุกนวลนั้นใกล้สลายเต็มทีแล้วจากการที่มุกนวลโดนผีกะสิงสู่ในกายอยู่นานดังนั้นวิญญาณร้ายที่อยู่ในหุ่นขี้ผึ้ง จึงเป็นผีกะที่สิงสู่อยู่ในร่างของมุกนวลนั่นเอง!!!เพราะผีกะตนนี้นี่แหละที่รู้เห็นเรื่องราวต่างๆตั้งแต่ต้นชัดเจนยิ่งกว่าซูมกล้องจับภาพเสียอีกส่วนวิญญาณมุกนวลนั้นก็คงจะอยู่ในท้องของอีตานายท่านไปเรียบร้อยแล้ว เชอะ..!

               ...ภายในห้องนอนอันมืดมิด ปูด้วยพรมสีแดงทั่วบริเวณห้องปลายนภาในชุดสีดำยาวคล้ายกับชุดของปีศาจร้าย เดินเข้ามายังปะรำพิธีส่วนตัวแล้วนั่งขัดสมาธินิ่ง สองมือแบออกวางอยู่บนหน้าขาสองข้าง จากนั้นก็หันหน้าไปยังกระจกบานใหญ่กรอบกระจกไม้แกะสลักเป็นรูปราหูอมจันทร์และในกระจกนั้นภาพของปลายนภาก็แปรเปลี่ยนเป็นเงาดำร่างใหญ่ซึ่งบ่งบอกว่าเป็นลักษณะของบุรุษเพศ แต่เงาดำนั้นก็ยังคงไม่สมบูรณ์เต็มร่างกายของมันวิบวับอยู่ภายในบานกระจก บ้างครั้งชัดบางครั้งเลือนรางคล้ายยังไม่สามารถเชื่อมต่อวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวได้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าพลังวิญญาณของมันยังไม่คืนร่างสมบูรณ์

                “ที่จริงก็เสียดายนังมุกนวลไม่น้อยมันจงรักภักดีกับข้ายิ่ง แต่ข้าก็ต้องทำลายมันเพราะถ้าปล่อยมันไป มันอาจปากมาก!!”เสียงในกระจกดังขึ้นแหบพร่าทว่าทรงอำนาจยิ่งนักปลายนภาที่นั่งอยู่หน้ากระจก ค้อมหัวรับคำสั่งอย่างไม่มีแววแห่งความเสียใจเลยแม้แต่นิดที่คนของตนโดนฆ่าตาย!

                “จับตาดูนังอลินตาให้ดีๆมันมาครั้งนี้ อาคมของมันสูงขึ้น และแกร่งกว่าแม่มันมากนักแกจะต้องช่วยข้าหาทางกำจัดมันให้ได้ มันต้องตายโหงเช่นเดียวกับแม่และพ่อของมัน!!!”ปลายนภายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ค้อมหัวตอบรับ

                “เจ้าค่ะ..”

                “ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะติดต่อกับร่างหลักของข้าได้แล้ว คงอยู่ที่ภพชาติใด ภพชาติหนึ่ง ในโลกมนุษย์นี้ข้ากำลังหาวิธีย้อนอดีต และเดินทางสู่อนาคตเพื่อค้นหาร่างอีกครึ่งของข้า..!!ในช่วงนี้เจ้าจงจับตาดูนังอลินตา อย่าให้คลาดสายตา ละอย่าลืม หน้าที่หลักคือรีบตามหาผ้าพันธุ์ภพ กับทับทิมเลือดแห่งเทพสีน้ำเงินให้เจอก่อนที่นังนั่นมันจะเจอก่อนพวกเราและข้าคิดว่า..” คำพูดสุดท้ายเน้นย้ำอย่างจงใจ

                “แกไม่ควรทำงานพลาดอย่าโอหังคิดว่าตัวเองเก่งเกินไป จนประมาทคู่ต่อสู้เหมือนนังมุกนวล เพราะไม่งั้นข้าจะเอาลูกแกมาเป็นทาสอีกคน ส่วนแกจะเป็นรายต่อจากนังมุกนวล จำเอาไว้ ปลายนภา!!” เสียงแหบพร่าแต่ดุดัน เกรี้ยวกราด ปลายนภาใบหน้านิ่ง แววตาแข็ง ก่อนจะค้อมรับคำสั่งอีกครา

                 “เจ้าค่ะนายท่าน..”

                ขณะเดียวกัน อลินตายืนหันหน้าออกไปทางท้ายสวนตรงระเบียงห้องนอนของตัวเองซึ่งภายในห้องนอนขนาดใหญ่ของอลินตานั้น เป๋า หมิง และเนตรนภาต่างพากันมารุมดูห่อผ้าสีน้ำเงินมีลวดลายลงอักขระอาคมภายในห่อผ้ามันยังคงดิ้นขลุกขลักเป็นระยะๆ เนตรนภามองห่อผ้านั้นดวงตาอย่างพิจารณาก่อนจะหันไปพูดกับอลินตา

                “พี่อลินเนตรอยากเก่งแบบพี่อลินบ้างค่ะ..” เป๋าได้ยินถึงกับตาโต

                “อย่าเลยค่ะคุณเนตรคุณเนตรออกจะอ่อนหวานน่ารัก ส่วนรายนั้น” เป๋าบุ้ยใบ้หันหน้าไปทางอลินตาที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือคิ้วดำเรียวงาม ขมวดเข้าหากันมากขึ้นเพราะกำลังใช้ความคิด

                “สวยลากไส้ค่ะนี่บางทีเป๋าก็แอบคิดนะคะ ว่าคุณอลินเป็นหมอผี หรือว่าเป็นผีตัวจริงกันแน่บางทีก็ดูน่ากลัวเกินผีไปหลายขุมเลยนะคะ..” เพื่อนหมิงได้ยินเพื่อนเป๋ากระแนะกระแหนหัวหน้าตัวเองก็รีบเสริมขึ้นมาบ้าง

                “คุณอลินเค้าเป็นสาวน้อยร้อยฉายาครับคุณเนตรสวยลากไส้เอย สวยประหารเอย เจ้าแม่ทะเลเกลือเอย เยอะแยะไปหมดครับแล้วแต่ใครจะแอบตั้งให้” ทั้งสามคนคุยกันไปก็หัวเราะกันไปอย่างสนุกสนานทำราวกับว่า ห่อผ้านั่นไม่ได้มีไอวิญญาณถูกขังอยู่ แต่เป็นแมวน้อยน่ารักกำลังดิ้นขลุกขลักๆอยู่ซะงั้น...