ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นคุยเล่นกับเด็กๆ ทั้งสามและหลินเจียเจียอย่างสนุกสนาน

        ฝนค่อยๆ ซาลงจากที่ตกกระหน่ำอย่างหนักในตอนแรก กลายเป็นเม็ดฝนปรอยๆและสุดท้ายก็เป็นเพียงละอองฝนบางๆ เท่านั้น

        กว่าฝนจะหยุดก็เป็นเวลาห้าโมงครึ่งแล้ว

        ฉินซู่กับหลินเจียหย่วนยังไม่กลับมา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตั้งใจจะตุ๋นซุปไก่แก่ตัวหนึ่งหมูสามชั้นนึ่งข้าวคั่ว [1] หัวไชเท้าผัดเปรี้ยวหวานและผัดผักอีกสักจาน

        ผักใบเขียวเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

        ห้องครัวถูกสร้างขึ้นมาใหม่กว้างกว่าแต่ก่อนมาก ผนังทั้งสี่ด้านปูกระเบื้องสีอ่อนสะอาดตาพอมองไปแล้วรู้สึกห้องดูสว่างขึ้นมาก

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอยากจะซื้อตู้เย็นมาวางไว้ในครัว

        แต่ครัวยังใช้เตาฟืนแบบดั้งเดิมและถูกสร้างแยกเป็นห้องเล็กๆ อยู่ในลานบ้าน

        ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดครึ้มควันไฟจากบ้านสกุลฉินลอยเอื่อยๆ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ

        หลินเจียเจียช่วยก่อไฟและเตรียมของอยู่ในครัว 

        พอต่งเสี่ยวเสี่ยวทำอาหารเสร็จเธอก็เติมน้ำลงในหม้อ ดึงฟืนออกสองสามท่อน เพื่อให้ไฟเบาลงเธอกำลังต้มน้ำสำหรับอาบ หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จจะได้ให้เด็กๆทั้งสามเอาไปใช้อาบกัน

        ห้องอาบน้ำก็อยู่ในลานบ้านแต่ไม่ได้ติดตั้งเครื่องทำน้ำอุ่น เลยต้องต้มน้ำ

        แต่ฉินซู่กลับติดตั้งเครื่องทำน้ำอุ่นไว้ในห้องของพวกเขาสองคนแถมยังให้เพื่อนช่วยหาอ่างอาบน้ำมาให้ด้วย จะได้ให้ภรรยาได้อาบน้ำอย่างสบายมากขึ้น

        ต้องบอกว่าความรักของเขานั้นยิ่งใหญ่จริงๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะยกอาหารขึ้นโต๊ะประตูบ้านก็ถูกเปิดออก

        เธอเห็นฉินซู่สวมเสื้อกันฝนมือทั้งสองข้างของเขาประคองจักรยานเอาไว้ มันเป็นจักรยานสำหรับผู้หญิงซึ่งจักรยานผู้หญิงจะเตี้ยกว่าของผู้ชาย ทำให้ขี่ได้ง่ายและสะดวกกว่า

        "กลับมาแล้ว!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มรับเธอตักน้ำขิงที่ต้มไว้ล่วงหน้าใส่ชามแล้วยื่นให้ฉินซู่

        "ดื่มน้ำขิงเร็วเข้า เดี๋ยวจะไม่สบาย"

        ฉินซู่รู้สึกอบอุ่นใจเขารับน้ำขิงจากมือภรรยาไว้ แววตาอ่อนโยนลง

        "อืม!"

        น้ำขิงมีรสฝาดเล็กน้อย แถมยังเผ็ดร้อนพอซดเข้าไปคำเดียว ความหนาวเย็นในร่างกายก็หายไปหมด

        "ฉันซื้อจักรยานจากในเมืองมาให้แล้วนะโชคดีจริงๆ นี่เป็นคันสุดท้ายพอดี ข้างหน้าติดตะกร้าใหญ่หน่อยนะจะได้ให้เธอเอาไว้ใส่ของ" 

        ฉินซู่มองจักรยานที่วางอยู่ข้างๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มเธอประคองใบหน้าเย็นเฉียบของฉินซู่เอาไว้ในมือ ก่อนจะประทับจูบลงบนแก้มของเขา

        "ขอบคุณค่ะที่รัก ฉันชอบมากเลย!" 

        พูดจบเธอก็เข็นจักรยานไปไว้ที่มุมลาน

        แววตาของฉินซู่วูบไหวเล็กน้อยยกมือแตะแก้มที่เพิ่งถูกริมฝีปากของภรรยาประทับไว้ แล้วยิ้มออกมาอย่างเคลิบเคลิ้มจากนั้นเขาก็เดินตามต่งเสี่ยวเสี่ยวไป

        "ไปล้างมือก่อนเถอะแล้วค่อยมากินข้าว"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหยิบชามและตะเกียบพลางบอกให้ฉินซู่ไปล้างมือให้เรียบร้อย

        ฉินซู่เพิ่งกลับมาถึงหลินเจียหย่วนเองก็เพิ่งกลับมาถึงเหมือนกัน แต่เขายังไม่ได้เข้ามาในบ้าน

        เท้าของหลินเจียหย่วนเต็มไปด้วยดินโคลนเขากลัวว่าจะทำให้ลานบ้านสกปรก จึงหันหลังกลับไปหาร่องน้ำเล็กๆ บนถนนล้างดินโคลนที่ติดอยู่ใต้รองเท้าจนหมด จากนั้นก็เข้ามาล้างมือในบ้าน

        "นายกลับมาพอดีเลย ไปล้างมือสิจะได้มากินข้าว!"

        ฉินซู่กับหลินเจียหย่วนกินค่อนข้างเยอะต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เช่นกัน ส่วนหลินเจียเจียและเด็กๆ ทั้งสามกินน้อยกว่า

        หลินเจียเจียรูปร่างผอมบางแถมก่อนหน้านี้ยังอดอาหารบ่อยๆ ทำให้กระเพาะอาหารเล็กตอนนี้กินข้าวไปได้แค่ครึ่งชามเธอก็อิ่มแล้ว

        "วันนี้ฉันไปหางานที่ตัวเมืองได้งานเป็นยาม เงินเดือนเดือนละยี่สิบหยวนแน่ะ พอได้เงินเดือนมาแล้วฉันจะจ่ายค่าเช่าบ้าน แล้วก็คืนเงินให้นะ"

        วันนี้หลินเจียหย่วนเดินวนเวียนอยู่ในตัวตำบลตั้งหลายรอบแต่หางานที่เหมาะสมไม่ได้ เลยเดินเท้าไปในตัวเมืองดูโชคดีที่สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนมีความพยายามพอเจ้านายของเขารู้ว่าหลินเจียหย่วนเคยเป็นทหาร เลยรับหลินเจียหย่วนเข้าทำงานเป็นยามแถมยังให้ค่าเดินทางกลับมาด้วย เขาบอกว่าอีกสองวันค่อยให้หลินเจียหย่วนไปทำงาน

        "เจ้านายของนายเป็นคนดีจริงๆ"

        หลินเจียเจียยิ้มบางๆ

        "ในโลกนี้ยังมีคนดีๆ อีกเยอะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวจัดการข้าวในชามไปได้ครึ่งชามแล้วเธอตักน้ำซุปมาซด ก่อนจะพูดขึ้นมา

        ฉินซู่และหลินเจียเจียเห็นด้วยกับคำพูดของต่งเสี่ยวเสี่ยวหลินเจียหย่วนพยักหน้าอย่างซื่อๆ

        "ตอนนี้คนดีๆ เยอะจริงๆ!"

        เนื่องจากตอนนี้ยกเลิกนโยบายระบบการทำงานในระบบแลกแต้มแรงงานแล้วชาวบ้านส่วนใหญ่จึงรู้สึกสับสน ตอนเช้าพวกเขาเองก็ไม่รู้จะทำอะไรดีถ้าไม่ก็รวมตัวกันคุยกันตามต้นไม้ใหญ่ ก็แวะเวียนไปบ้านคนอื่น เพื่อแก้เบื่อ

        สวีซิ่วและเหอเถาฮวา กลับยุ่งมากเพราะช่วงนี้ร้านหม่าล่าทั่งกำลังไปได้สวยเลยทีเดียว ทั้งสองคนยุ่งจนแทบไม่ได้พักทุกวันพวกเธอต้องเตรียมวัตถุดิบเยอะมาก

        พอพวกชาวบ้านเห็นว่าสวีซิ่วกับเหอเถาฮวาได้เงินช่วยเหลือแถมยังมีรายได้วันละหลายสิบหยวนเทียบกับเงินเดือนของชาวบ้านทั่วไปแล้วก็ถือว่าไม่น้อยเลย ใครๆในหมู่บ้านต่างก็พากันอิจฉา อยากลองทำตามบ้าง พวกเขาเลยพากันมาหาต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ยังไงซะวิธีการหาเงินพวกนี้ก็เป็นต่งเสี่ยวเสี่ยวที่เป็นคนคอยแนะนำนี่

        แต่ต่งเสี่ยวเสี่ยวปฏิเสธโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

        "ไม่ได้!"

        พอได้ยินแบบนั้น ชาวบ้านบางคนก็ไม่พอใจ

        "แล้วทำไมสวีซิ่วกับเหอเถาฮวาถึงทำได้?พวกเราก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันถ้ามีวิธีหาเงินก็คงไม่ควรเก็บไว้คนเดียวใช่ไหมล่ะช่วยเหลือกันบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร"

        ขนาดป้าหลิวตอนนี้ก็มีงานประจำทำเธอทำซานจาจิ่วไปขายในตลาดทุกวันเลย

        พวกเขาเองก็อยากจะมีรายได้ทุกวันบ้างไม่อยากจะปล่อยให้วันๆ ผ่านไปอย่างไร้จุดหมายแถมยังไม่ได้ส่วนแบ่งพืชผลที่กำลังจะเก็บเกี่ยวอีกด้วย

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังหน้านิ่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเธอพูดสวนกลับไปทันที

        "งานแบบนี้มีทำแค่ไม่กี่คนก็พอแล้วค่ะถ้าทำกันเยอะๆ จะได้เงินสักเท่าไหร่กันเชียว"

        ยิ่งมากคนก็ยิ่งมากความ อีกหน่อยปัญหาต่างๆอาจจะตามมาอีก

        อาจมีการโกงวัตถุดิบ รสชาติอาจจะไม่ดีชื่อเสียงก็จะเสีย ปัญหาทุกอย่างก็จะมาลงที่เธอ ทำให้เดือดร้อนเปล่าๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่อยากเดือดร้อนโดยที่เธอไม่ได้อะไรเลย

        "นั่นมันก็แค่ข้ออ้างเธอแค่ไม่อยากจะให้พวกเราได้เงินนี่!"

        ป้าหนิวพูดพึมพำอยู่ข้างๆ

        คนที่อิจฉาที่สุดก็คือป้าหนิว ก็เมื่อก่อนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็จนพอๆ กัน ไม่มีอะไรติดบ้านสักอย่าง แถมยังเชื่อฟังเธอแทบทุกคำ

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พริบตาเดียวต่งเสี่ยวเสี่ยวก็หันหลังให้เธอ ตอนนี้ยังสร้างบ้านสามชั้นเอาไว้ข้างบ้านเธออีกนี่ตั้งใจจะมาอวดกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

        ตอนนี้เธอหาโอกาสตำหนิต่งเสี่ยวเสี่ยวได้แล้วเธอจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไงกัน?

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลอกตาก่อนจะตอบโต้กลับไปบ้าง

        "แล้วมันจะทำไม? วิธีหาเงินฉันคิดเอง ฉันอยากสอนใครก็สอน ป้าเป็นใครถึงจะมาสั่งฉัน"

        ป้าหนิวถูกตอบโต้กลับมาเธอโมโหจนเอามือเท้าสะเอว

        "พวกเธอมาดูเร็วฉันแค่พูดนิดเดียวเอง ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เผยธาตุแท้ออกมาทันทีคนที่กำลังสุขสบายอยู่จะมานึกถึงพวกเราทำไม ยังไงซะเธอก็ไม่ใช่คนหมู่บ้านเราคงจะไม่ยอมช่วยเหลือพวกเราอยู่แล้วแหละ!"

        แต่ก็มีบางคนคิดว่าสิ่งที่ป้าหนิวพูดมันเกินไป

        "ที่เสี่ยวเสี่ยวพูดก็ไม่ผิดนี่นานี่เป็นวิธีหาเงินที่เธอคิดเอง เธออยากสอนให้ใครก็ต้องแล้วแต่เธอถ้าไม่อยากสอนให้พวกเราก็คงไปบังคับไม่ได้หรอก!"

        "ใช่แล้ว ป้าหนิวเสี่ยวเสี่ยวแต่งงานกับฉินซู่ ยังไงก็เป็นคนในหมู่บ้านเรา พูดจาแรงไปเดี๋ยวจะบานปลายกันเปล่าๆ!"

        "นี่... พวกเธอ!"

        เชิงอรรถ

        [1] หมูสามชั้นนึ่งข้าวคั่ว หรือเฟิ่งเจิงโร่ว (粉蒸肉) เป็นหนึ่งในสิบอาหารคลาสสิกของสองมณฑลในประเทศจีนคือ มณฑลเจียงซีและมณฑลหูเป่ย ส่วนมากทำจากหมูสามชั้นหรือซี่โครงหมูเอาไปปรุงรสชาติและคลุกกับผงข้าวคั่ว แล้วเอาไปนึ่งทำให้ยังคงรักษารสชาติของเครื่องปรุงได้ครบ