[จบ] ฉันก็แค่อยากอยู่เงียบ ๆ

บทที่ 51: เตรียมออกไปข้างนอก 

หลังจากพ่อค้าจากไป ร็อบบ์ก็เริ่มทำงานกับของเล่นชิ้นใหม่ของเขา นั่นก็คือ ‘ถุงน่องผ้าไหม!’ 

ก่อนหน้านี้เมื่อมองไปที่ลิลเลียนในชุดแม่บ้านที่ไม่มีถุงน่อง ร็อบบ์ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไปอย่างเห็นได้ชัด 

เขาซื้อผ้าไหมจำนวนมากจากพ่อค้าคนแคระมาด้วยความบังเอิญ ดังนั้นแน่นอนว่าเขาต้องพยายามทำถุงน่องผ้าไหมออกมา น่าเสียดายที่ถุงน่องผ้าไหมไม่ใช่ ‘อุปกรณ์ที่สามารถทำได้โดยใช้ทักษะการตัดเย็บในเกม’ ดังนั้นร็อบบ์จึงไม่สามารถสร้างพวกมันขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง

เขาจึงปล่อยให้ลิลเลียนพยายามทำถุงน่องคู่หนึ่งจากผ้าไหม แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาคือลิลเลียนทำได้เพียงถักเส้นไหมให้กลายเป็นรูปร่างถุงน่องได้สำเร็จ แต่มันกลับไม่มีความยืดหยุ่นและไม่สามารถเข้ากับรูปขาของผู้หญิงได้อย่างสวยงามและแน่นหนาเหมือนถุงน่องผ้าไหมในยุคปัจจุบัน ดังนั้นร็อบบ์จึงต้องยอมแพ้ 

ชาวราศีกันย์มักไม่มีความสุขเมื่อมีบางสิ่งที่ไม่สมบูรณ์ 

"เฮ้อ!" ร็อบบ์นอนกลิ้งไปมาบนเก้าอี้ของเขา "ฉันรู้สึกเหมือนเวลาช้าลงเลย" 

"นายท่าน แต่ฉันคิดว่าเวลาผ่านไปรวดเร็ว" 

ร็อบบ์พูดอย่างโกรธเคืองว่า "เมื่อคุณรู้สึกมีความสุข เวลาของคุณจะผ่านไปเร็วกว่าคนอื่น แต่เมื่อคุณรู้สึกเจ็บปวด เวลาของคุณจะเคลื่อนไหวช้ากว่าปกติ" 

"นายท่านหมายถึงอะไร... ตอนนี้คุณไม่มีความสุขเหรอ?" ลิลเลียนถามอย่างกังวล "นายท่านให้ชีวิตที่มีความสุขแก่ฉัน แต่คุณกลับไม่มีความสุขกับตัวเอง แบบนี้ลิลเลียนรับไม่ได้ มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้เพื่อนายท่านไหม?" 

"ฉันอยากเห็นเธอใส่ถุงน่องผ้าไหมอะ!" ร็อบบ์นอนพลิกไปมาบนเก้าอี้หินจนร่วงลงกับพื้น จากนั้นก็กลิ้งกลุก ๆ ไปทั่วพื้นทำตัวเหมือนเด็ก "ไม่รูู้แหละ ฉันจะทำถุงน่องผ้าไหมให้สำเร็จ ไม่ว่าอะไรจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!" 

ลิลเลียนตกใจเมื่อเห็นว่าเจ้านายของเธอซึ่งมักจะขี้เกียจสุด ๆ แต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนหนอนฝุ่นกลิ้งอยู่บนพื้น "ไม่ต้องกังวลนะนายท่าน ข้าจะถามนายกเทศมนตรีเพื่อดูว่ามีผ้ายืดหยุ่นใด ๆ ที่สามารถใช้ทำถุงน่องผ้าไหมได้ไหม รอสักครู่ ฉันจะรีบไป" 

ลิลเลียนวิ่งออกไปและไม่นานก็กลับมาพร้อมกับผ้าขาวแปลก ๆ ในมือ ขนาดของมันเท่าฝ่ามือ เธอเดินเข้าหาร็อบบ์ซึ่งขี้เกียจเกินกว่าจะขยับตัวบนพื้น และจิ้มนิ้วเขาเบา ๆ ก่อนกระซิบว่า "นายท่าน ฉันกลับมาแล้ว" 

"อืม!" ร็อบบ์ตอบห้วน ๆ

"นายกเทศมนตรีให้ยืมผ้าผืนเล็ก ๆ นี้มา ซึ่งมันมีความยืดหยุ่นมาก คุณอยากดูมันก่อนไหม" 

ร็อบบ์พลิกตัวและลุกขึ้นทันที เขาหยิบผ้าขาวขนาดเท่าฝ่ามือจากลิลเลียนมาสำรวจดู "เอ๊ะ?" 

ความยืดหยุ่นของผ้านี้ดีมาก ร็อบบ์ออกแรงดึงยืดมันเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ปล่อย ซึ่งผ้าก็หดตัวกลับไปอีกครั้ง นี่ไม่ใช่วัสดุที่สมบูรณ์แบบสำหรับการทำถุงน่องผ้าไหมหรอกเหรอ? เขาอดไม่ได้ที่จะปลื้มปีติและมีกำลังใจ "มีอีกไหม? นี่ยังไม่เพียงพอที่จะทำถุงน่อง" 

 ลิลเลียนส่ายหัว "นายกเทศมนตรีบอกว่าเขามีเพียงชิ้นเล็ก ๆ และไม่มีอีกแล้ว" 

 "ทำไมถึงเป็นแบบนี้?" ความสุขที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ของร็อบบ์หายไปทันทีราวกับลูกโป่งที่เพิ่งพองแล้วก็เหี่ยวร่วงลงพื้น 

"แล้วผ้าแบบนี้มันมาจากไหน?" 

 ลิลเลียนตอบว่า "นายกเทศมนตรีบอกว่านี่ทำจากไหมน้ำลายของ 'แมงมุมกินคน' ที่มีชื่อเสียงในส่วนลึกของเทือกเขาสนดำ มันเป็นแมงมุมที่น่ากลัว มันมีหัวเป็นมนุษย์ ซุ่มตัวอยู่ในส่วนลึกของหุบเขา และสร้างใยเพื่อดับจับสิ่งมีชีวิตทุกประเภทมากิน 

แมงมุมชนิดนี้พ่นไหมที่มีทั้งความเหนียวและความยืดหยุ่นเช่นเดียวกับผ้าชิ้นนี้ อย่างไรก็ตามมันอาศัยอยู่ในส่วนลึกของภูเขา ดังนั้นจึงมีนักผจญภัยเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะกล้าเข้าไปหาพวกมันเพื่อเก็บเส้นใยของมัน แต่บางทีคุณอาจหาพ่อค้าขายให้ได้ก็ต่อเมื่อคุณไปที่ไบรต์โร้ดหรือเมืองใหญ่อย่างเมืองหลวงศักดิ์สิทธิ์" 

ลิลเลียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า "นายกเทศมนตรีบอกว่าถ้านายท่านต้องการผ้าชนิดนี้จำนวนมาก คุณสามารถลองเสี่ยงโชคในเมืองใหญ่ได้ หรือคุณสามารถออกภารกิจให้รางวัลจ้างนักผจญภัยเข้าไปในภูเขาเพื่อจับแมงมุมกินคนมาเป็น ๆ แล้วค่อยเก็บเกี่ยวใยของมันออก" 

ร็อบบ์เอียงศีรษะและถามกลับ "สามารถไปหาซื้อได้ในเมืองใหญ่หรือไม่ก็ต้องพึ่งนักผจญภัยใช่ไหม? ไอ้หยา…แค่คิดถึงไอ้กลุ่มนักผจญภัยสามคนนั้นฉันก็มั่นใจได้เลยว่าพวกเขาจะต้องล้มเหลว แผนการได้ใยยืดหยุ่นนี้มาคงเป็นไปไม่ได้แน่" 

ลิลเลียนพยักหน้า 

ส่วนร็อบกระโดดขึ้นมาพร้อมกับตะโกนว่า "ตัดสินใจแล้ว! ฉันจะเข้าไปในภูเขาเพื่อจับแมงมุมด้วยตัวเอง!" 

"ฮะ?” ลิลเลียนตกตะลึงแทบอ้าปากค้าง "นายท่าน... ท่านกำลังจะออกไป... ไปยังภูเขาด้วยตัวเอง?" 

"ใช่! ทำไม?" 

"คุณ... ไม่ใช่ว่าคุณแค่อยากขี้เกียจและอยู่นิ่ง ๆ เหรอ?" 

"แน่นอนว่าฉันขี้เกียจ ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น แต่ชุดแม่บ้านของเธอเป็นสิ่งที่ฉันไม่อาจปล่อยวางได้!" 

สายตาของลิลเลียนเมื่อมองไปที่ร็อบบ์นั้นเปลี่ยนแปลงไปมาก จากคนขี้เกียจที่ดูเหมือนทากกลับกลายเป็นดูเปล่งปลั่งคล้ายกับถูกผีเข้าสิง! 

อันที่จริงร็อบบ์นั้นเป็นคนขยันและมุ่งมั่นมากเมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่ เวลาที่ตั้งเป้าหมายแล้วเขาจะบรรลุเป้าหมายของตนเองให้ได้ แม้ว่าเขาจะต้องทำซ้ำ ๆ นับหมื่นครั้ง และตอนนี้การทำถุงน่องผ้าไหมสำหรับสาวใช้ได้กลายเป็นเป้าหมายใหม่ของเขาแล้ว!

ชาวราศีกันย์จะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย! ฉันจะแสดงให้ทุกคนเห็นว่า ‘จักรพรรดินักฟาร์ม’ นั้นน่ากลัวแค่ไหน 

"ฉันจะออกไปเตรียมของบางอย่าง" จากนั้นร็อบบ์ก็รีบเข้าไปในโกดังและหยิบกองส่วนผสมออกมา เขาถูมือและหลังจากนั้นก็ทำอาหาร เพราะท้ายที่สุดแล้วอาหารก็เป็นความต้องการหลัก 

เขาหยิบสมุนไพรอีกสองสามชนิดขึ้นมาแล้วถูเข้าด้วยกัน จากนั้นขวดยาแก้พิษสีแดงและสีน้ำเงินก็พร้อมที่จะใช้งาน แม้ว่าโอกาสที่เขาจะได้รับบาดเจ็บจากพิษแทบจะเป็นศูนย์ แต่ไม่มีผู้เล่นรุ่นเก๋าคนใดที่จะออกไปผจญภัยหากไม่เตรียมยาแก้พิษให้พร้อมเสียก่อน 

เขาหยิบหนังหมูป่าขึ้นมาถูมัน จากนั้นชุดเกราะหนังและรองเท้าบูทก็ถูกสร้างจนเสร็จ 

ทำไมต้องเลือกหนัง? เนื่องจากเลเวลและค่าสถานะพื้นฐานทั้งหลายของเขานั้นสูดสุด ๆ อยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องใส่เกราะป้องกันระดับสูง ชุดเกราะหนังที่เสริมความสามารถที่เรียกว่า ‘ความเร็วในการเคลื่อนที่’ และรองเท้าหนังที่ผลิตจากวัตถุดิบที่ดีสามารถเสริม ‘ความเร็วในการเคลื่อนไหว +30%’ ย่อมมีประโยชน์มากกว่า 

สำหรับหนังเกรดต่ำอย่างเช่นหนังหมูป่า ขีดจำกัดของมันในการเพิ่มความเร็วคือเพียง +10% แต่ตราบใดที่รองเท้าบูท เกราะอก เกราะขา สนับแขน และหมวกน็อก +10% ทุกชิ้น รวมแล้วมันจะสามารถบวกความเร็วในการเคลื่อนที่ทั้งหมดได้ 50% ซึ่งความเร็วที่เพิ่มมาระดับนี้ถือว่าไม่เลวเลยในการสำรวจภูเขา

แน่นอนว่าการใส่เซ็ตเกราะหนังมันขาดความน่าดึงดูด ดังนั้นฉันจะสร้างให้มันเป็นแบบ 'เครื่องแต่งกายแฟชั่น'! 

ร็อบบ์หยิบชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ที่เขาใส่เมื่อเขาข้ามมาโลกนี้เป็นครั้งแรก นี่ไม่ใช่เสื้อยืดและกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ แต่เป็นชุดอุปกรณ์ที่ซื้อมาโดยทองคำคริปทอน ข้อดีของพวกมันคือมันไม่ได้สวมใส่ในช่องอุปกรณ์ป้องกัน แต่ใส่ในช่องพิเศษที่เรียกว่า "เครื่องประดับภายนอก" (แฟชั่น) การสวมใส่พวกมันจะเป็นการปกปิดรูปลักษณ์ของอุปกรณ์ป้องกันที่ผู้เล่นสวมใส่ ไม่ว่าผู้เล่นจะใส่เกราะหนักอันเทอะทะ แต่ภายนอกจะกลับกลายเป็นว่ากำลังสวมเสื้อยืดและกางเกงยีนส์แทน มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ปิดบังอุปกรณ์สวมใส่เทอะทะที่น่าเกลียด

ร็อบบ์สวมใส่เซ็ตชุดเกราะหนังบวกความเร็วเคลื่อนที่จนครบ และสวมชุดแฟชั่นเสื้อยืดกางเกงยีนส์ปิดทับ ขณะนี้รูปลัษณ์ของเขากลับกลายเป็นรูปแบบแรกเมื่อเขามาถึงโลกนี้ด้วยผมสีบลอนด์ เสื้อยืด และกางเกงยีนส์!