เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

ครั้นคิดเลี่ยงการต่อสู้จากกลุ่มคนเหี้ยม พลันเผยความฉุนเฉียว เดือดดาล เปลี่ยนความคิดไปเสี้ยวขณะ 

         เมื่อเฉินหนานสัมผัสพลังที่ใกล้เคียงกันได้ จากปราณพลังของนาง กับศิษย์สำนักธารสวรรค์ คล้ายว่ากำลังเกิดการต่อสู้รุนแรง โดยกลุ่มจอมยุทธ์ไม่ทราบที่มา “ซุ่ยปิง เป็นเจ้างั้นหรือ?” พลันทำให้เฉินหนานต้องเคลื่อนไหวโดยพลัน

บริเวณป่าดิบชื้นด้านใน…ซุ่ยปิงนางต่อสู้ แบบเป็นตาย ต้องเผยวิชาลับ สายเลือดคุ้มกันกาย นางขึ้นมาใช้ ปกป้องคนภายในกลุ่ม 

          วูม! เมื่อเผาผลาญปราณพลังภายในกาย สำแดงออร่าระฆัง สีทองคุ้มกันกายก่อรูป ลวดลายมังกรที่สลักอยู่บนตัวระฆังทอง ก็เหมือนมีชีวิตออกมา 

เมื่อมังกรล้อมพันระฆังทอง  คำราม โฮก! มันก็ทำให้หุ่นกระดาษเชิดปีศาจ บุกโจมตี ขาดกระจุยกระจาย 

ชายหนุ่มมีผ้ายันต์ปิดหน้า เลียริมฝีปากอย่างชั่วร้าย สะบัดกระดาษ ส่งกองทัพหุ่นเชิด วูม! ออกไปปิดล้อมจัดการหญิงสาว 

          “เจ้าส่งของวิเศษการป้องกันสมบูรณ์ มาให้ข้าดีกว่า ข้ารับปาก จะสังหาร พวกเจ้าอย่างไม่ทรมาน” พร้อมเสียงหัวเราะหน้าคลื่นไส้ของมัน นึกว่าซุ่ยปิง มีของล้ำค่าคุ้มกันกาย

           อีกด้านไม่ห่างศิษย์พี่ เจียเจียปะทะกระบี่ กับจอมยุทธ์เงา ขั้นพลังยอดยุทธ์ระดับแรกเริ่ม นางแค่นเสียงบอก ซุ่ยปิง “เจ้าอดทนไว้ เดี๋ยวข้าจัดการเจ้าเงานี้ แล้วจะกลับไปช่วยเหลือพวกเจ้าเอง ศิษย์น้องเล็ก” 

            แม้ซุ่ยปิงจะก่อรูปร่างปราณพลังจากเต๋าได้ ทว่ากินพลังของนางไม่น้อย ข้อนี้เจียเจียรู้ดี พลันเกิดความกระวนกระวายใจ ขึ้นมาไม่น้อย เมื่อถูกจอมยุทธ์ผู้นี้ ขัดขวางนางเอาไว้ ไม่ให้กลับไปรวมกลุ่ม 

ซุ่ยปิง ค่อยๆ หมดพลังจากการใช้ วิชาสายเลือดการป้องกันสมบูรณ์ 

           ศิษย์คนอื่นๆ อยู่ภายในการป้องกันของนาง ต่างก็เผยความตระหนก ได้แต่ส่งสายตาเชียร์ ให้นางปลดปล่อยคลื่นพลัง ออกไปสาดกระแทกศัตรู เท่านั้น

ตึง! เคร้ง!

            ก่อนซุ่ยปิง กระอักเลือดสด อัก! การป้องกันสมบูรณ์ ของนางเริ่มเลือนราง เตรียมเอ่ยสั่งให้พวกศิษย์พี่อีก2คน เตรียมตัวปะทะ “ปราณพลัง ของข้าใกล้หมดแล้ว”

ทว่าภาพที่ศิษย์สำนักธารสวรรค์ จับศาสตราวุธในมือจนสั่น เห็นเบื้องหน้าทำให้พวกเขา แทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง 

เมื่อ จู่ๆ ชายหนุ่มสวมหน้ากาก เดินย่างก้าว จากความมืด เข้าหาศัตรูพวกเขาอย่างกะทันหัน 

เท้าเฉินหนานพลันยกถีบ เข้าไปที่ข้อพับขาชายหนุ่ม ขั้นกายละเอียด เผยสายตาเย้ยหยัน มาที่เฉินหนานครั้นนึกว่ามีเหยื่อมาเพิ่ม 

ก่อนทันใดมันจะรู้สึกถึงความเจ็บปวด ปัง! พร้อมเสียงกระดูกหัก ดังออกมาลั่น แกรก! ชนิดสะท้านใจหมู่ชนที่ได้ยินเสียงแตกร้าว 

“อ๊ากกกกก เจ้า! เป็นใครกันแน่?” ก่อนถูกเฉินหนาน กดหน้าอีกฝ่าย กระแทกลงกับพื้นเหนอะหนะ ปัก! ได้ยินเสียงกระดูกคอหัก อย่างชัดเจน

            แม้แต่ศิษย์พี่เจียเจีย จับกระบี่ไว้มั่น จัดการศัตรูอีกคนอยู่ เห็นเฉินหนานสวมหน้ากาก ก้าวฝีเท้าเข้ามาหา คนภายในกลุ่มศิษย์น้องเล็กซุ่ยปิง นางพลันหน้ามืดทะมึนขึ้นมา “ศัตรูคนนั้น ตายตกแล้วงั้นหรือ?”

ร่างที่ถูกกระแทกจนติดพื้น จู่ๆ มันจะส่งเสียงหัวเราะร่า “เจ้า รนหาที่ตายแล้วกระมัง!” 

เมื่อร่างจอมยุทธ์ หุ่นเชิดเผยตัวจริง ออกมาจากร่างคอหักแน่นิ่ง พุ่งฝ่ามือแฝงไว้ด้วยอายความตาย ออกมาจัดการเฉินหนาน 

แผดเสียง ฆ่า! ชั่วร้ายดังออกมาก้อง

เฉินหนานหมุนตัว ร่างสมส่วนกลับได้ยินเสียง กล้ามเนื้อขยับบีบรัดดังออกมาชัด เมื่อปล่อยหมัดเขย่าภูผา กระแทกแขนอีกฝ่ายจนแหลก 

เปรี้ยง! พร้อมหมัดเฉินหนานไม่ได้หยุดนิ่ง พุ่งทะลุเข้ากลางหน้าอกอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง

             อัก! มันถึงกับเผยความไม่อยากเชื่อออกมา “ผู้ฝึกกายเนื้อระดับสูงงั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไร?” เมื่อปากกระอักเลือดสดมัน พยายามดิ้นให้หลุดพ้นเงื้อมมือ

ไม่! ไม่!

เฉินหนานยิ้มประหลาด เมื่อจับคว้าร่างมันไว้แน่น แล้วต่อยมัน ย้ำๆ “ข้าฝังเจ้าให้เองแล้วกัน” เมื่อเสียงเปรี้ยง! เปรี้ยง! ร่างมันจมดินอ่อนลงไป

            เฉินหนานหมัดเปื้อนเลือด พลางเช็ดมือกับแขนเสื้อเล็กน้อย เมื่อจัดการฝัง อีกฝ่ายเรียบร้อย มั่นใจว่าอีกฝ่ายแน่นิ่ง ไม่มีทางลุกขึ้นจากหลุมมาได้

พวกศิษย์สำนักธารสวรรค์ ต่างก็รับรู้ว่า พวกเขากำลังพบเจอกับคนเหี้ยม เดินเข้ามาใกล้ศิษย์น้องซุ่ยปิง ช้าๆ

            ศิษย์พี่ด้านหลังต่างก็จับอาวุธขึ้นมากันท่า ด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน ครั้นรับรู้ชายตรงหน้า มีแรงคุกคามบางอย่างไม่ธรรมดา ราวกับเห็นร่างเฉินหนาน ปลดปล่อยควันจากร่างกายออกมาทั่ว 

ร่างนั้นค่อยๆ สูงใหญ่ จนเกิดภาพดำมืดในจิตใจให้พวกเขาหน้าถอดสี 

           แม้แต่ด้านนั้นจอมยุทธ์ที่อาศัยเงานักฆ่าลอบโจมตี ศิษย์พี่หญิงเจียเจียอยู่ มันยังแค่นเสียงกล่าวเตือนนางออกมา “ศิษย์ที่เหลือของเจ้า จบเห่แล้ว ฮ่าๆ”

ทว่าดันผิดคาดชายคนนั้น เมื่อเฉินหนานเข้าไปใกล้…แค่เอื้อมฝ่ามือ ลูบหัวซุ่ยปิง เบาๆ เท่านั้น 

           พวกศิษย์เห็นสายตาปลาตาย เปล่งแสงในดวงตาชายหนุ่มสวมหน้ากาก ต่างก็มือไม้สั่นไหว ความใจสู้ หายไปจนหมดสิ้น เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินหนาน

            ก่อนเขาจะเดินไปต่อ เมื่อปลายนิ้วมือ ปรากฏกระแสลมวิ่งวนบนนิ้วชี้ จนกลายเป็นกรงเล็บใบมีดแหลมคม ก่อนเฉินหนาน จะเล็งออกไปที่ต้นไม้ 

“ข้าเห็นเจ้านะ!”

เมื่อปล่อยกลงเล็บใบมีดแหลมคม เผยตัวคนภายในเงามืด นักฆ่าแท้จริงออกมา

           ฟิ้ว! ปัง! คลื่นแรงทะลวงกรงเล็บใบมีด ปะทะ ต้นไม้ของเฉินหนาน ส่งให้ชายหนุ่มมีกระบี่ด้านหลังหลายเล่ม พลันเผยตัวตนออกมา พร้อมอาการบาดเจ็บที่ไม่ทันระวังตัว 

           อัก! “เจ้ารู้ตำแหน่งของข้าได้อย่างไร?” ชายผู้นั้นดูท่า จะอายุมากกว่าพวกเขา เผยสายตาบ้าเลือดขึ้นมาโดยพลัน เมื่อจ้องมองเฉินหนาน ปานจะสังหารอีกฝ่ายด้วยสายตาได้

ทว่าหากอยู่ในขั้นพลังใกล้เคียงกัน ก็จัดเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกัน เมื่ออีกฝ่ายถูกสายตาคนกลุ่มมากกดดัน