ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 115
เงาในรอยต่อจักรวาล

หลังการถือกำเนิดของโนอา จักรวาลลำดับที่ 7 ก็เข้าสู่ช่วงเวลาแปลกประหลาดที่สุดตั้งแต่เริ่มต้นยุคใหม่

ทั่วทุกโลกเริ่มมี “ปรากฏการณ์ฟื้นฟู” เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ป่าแห้งแล้งกลับมาเขียวชอุ่ม

ดวงดาวที่ใกล้ดับเริ่มส่องแสงอีกครั้ง

แม้แต่มิติที่เคยเสียหายจากสงครามกับ Outer Realm ยังเริ่มซ่อมแซมตัวเองโดยอัตโนมัติ

ผู้คนจำนวนมากเริ่มเรียกช่วงเวลานี้ว่า

“พรแห่งเด็กแห่งจักรวาล”

กลาง The Fallen City

โนอากำลังนั่งอยู่บนขอบตึกสูง มองท้องฟ้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

แม้จะเพิ่งถือกำเนิดได้ไม่นาน

แต่ตอนนี้เธอดูเหมือนเด็กอายุประมาณเจ็ดถึงแปดขวบแล้ว

ผมสีดำทองยาวสลวยปลิวไปตามสายลม

ทุกครั้งที่เธอหัวเราะ—

ดอกแสงสีดำทองเล็กๆ จะลอยขึ้นทั่วอากาศ

หลินอวี่ยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม

“…เธอโตเร็วเกินไปแล้วนะ”

คาอินยักไหล่

“…ก็ลูกของจักรวาลนี่”

“ยังจะเล่นอีก!”

เสียงจางฟานดังขึ้นจากด้านหลัง

ก่อนเขาจะเดินออกมาพร้อมสีหน้าเหนื่อยใจตามเคย

โนอาหันมาทันที

ดวงตาสีดำทองส่องประกายขึ้น

“…จางฟาน!”

ฟึ่บ!

ก่อนที่ใครจะตั้งตัว—

เด็กน้อยก็พุ่งเข้ากอดเขาทันที

Origin สีดำทองรอบเมืองตอบสนองโดยอัตโนมัติ

พลังอบอุ่นแผ่กระจายไปทั่ว The Fallen City

ผู้คนด้านล่างถึงกับเงยหน้ามองด้วยความตกตะลึง

เพราะตอนนี้—

ทุกคนเริ่มรู้แล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา

จางฟานถอนหายใจเบาๆ

ก่อนลูบหัวโนอาอย่างช่วยไม่ได้

“…วันนี้ไม่สร้างหลุมดำเล่นแล้วใช่ไหม”

โนอาทำแก้มป่องทันที

“…ไม่ได้ตั้งใจ…”

หลินอวี่หลุดหัวเราะออกมา

เพราะเมื่อเช้า—

โนอาเพียงแค่งอนเล็กน้อย

แต่กลับทำให้มิติชั้นย่อยหายไปทั้งชั้นโดยไม่ตั้งใจ

Observer ทั้งสามยังต้องรีบไปซ่อมระบบจนถึงตอนนี้

ทันใดนั้น—

เซราฟิน่าก็ปรากฏตัวขึ้นจากวงแหวนแสงสีขาว

สีหน้าของเธอจริงจังกว่าปกติ

“…จางฟาน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนค่อยๆ จางลง

เพราะน้ำเสียงแบบนี้—

หมายความว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นอีกแล้ว

จางฟานหรี่ตา

“…สัมผัสได้เหมือนกัน?”

เซราฟิน่าพยักหน้าช้าๆ

“…มันเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ”

ทันใดนั้น—

Origin ทั้งจักรวาลก็สั่นเบาๆ

ตึก…

ตึก…

ตึก…

เสียงบางอย่างดังขึ้นอีกครั้ง

แต่คราวนี้—

ไม่ใช่เสียงหัวใจของโนอา

มันหนักกว่า ลึกกว่า และเต็มไปด้วยแรงกดดันเย็นเยียบ

โนอาชะงักทันที

ก่อนค่อยๆ เงยหน้ามองออกไปไกลสุดขอบฟ้า

ดวงตาสีดำทองของเธอหรี่ลงช้าๆ

“…มีใครบางคน…”

ความเงียบปกคลุม

Origin กระเพื่อมอย่างผิดปกติ

[FOREIGN EXISTENCE DETECTED]

จางฟานขมวดคิ้วทันที

“…ต่างจากครั้งก่อน”

เพราะครั้งนี้—

สัญญาณไม่ได้มาจาก Outer Realm

และไม่ได้มาจากภายในจักรวาลลำดับที่ 7

แต่มันเหมือน “บางสิ่ง” กำลังเคลื่อนที่ผ่านรอยต่อระหว่างจักรวาล

พื้นที่ที่แม้แต่ Origin ยังเข้าถึงไม่ได้

Observer ทั้งสามปรากฏตัวพร้อมกัน

เด็กสาวชุดนักเรียนรีบเปิดหน้าจอข้อมูลจำนวนมหาศาล

ก่อนสีหน้าจะซีดลงเรื่อยๆ

“…ตรวจจับไม่ได้”

“…ไม่มีข้อมูลเลย”

ชายแก่ถือหนังสือกำมือแน่น

“…ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในระบบ”

ทันใดนั้น—

ทั่ว Eternal Tower ก็เริ่มมืดลง

ไม่ใช่เพราะแสงหายไป

แต่เพราะ “เงา” บางอย่างกำลังปกคลุมจักรวาล

ผู้คนทั่วทุกโลกเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความสับสน

ก่อนจะเริ่มเห็น “บางอย่าง”

เงาสีดำขนาดมหึมา

ใหญ่จนไม่สามารถมองเห็นรูปร่างทั้งหมดได้

มันเคลื่อนผ่านด้านนอกกำแพงจักรวาลช้าๆ

เหมือนสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังว่ายผ่านมหาสมุทรแห่งความว่างเปล่า

คาอินถึงกับตัวแข็ง

“…นั่นมันอะไรวะ…”

แม้แต่จางฟาน—

ยังหรี่ตาแน่น

เพราะเขาสัมผัสไม่ได้ถึงจุดสิ้นสุดของเงานั้น

ราวกับมันใหญ่กว่าจักรวาลทั้งใบ

ทันใดนั้น—

ดวงตาสีดำทองของโนอาก็สั่นเล็กน้อย

ก่อนเธอจะกุมหน้าอกตัวเอง

“…กลัว…”

Origin ทั้งจักรวาลปั่นป่วนทันที

เพราะนี่คือครั้งแรก—

ที่เด็กแห่งกฎที่สามแสดง “ความกลัว”

จางฟานเปลี่ยนสีหน้าทันที

เขารีบจับไหล่โนอาเบาๆ

“…เธอเห็นอะไร”

โนอาเงียบไปหลายวินาที

ก่อนตอบเสียงสั่น

“…มันกำลังกิน…”

ทั่วเมืองเงียบสนิท

“…กินอะไร”

โนอาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ดวงตาสีดำทองสะท้อนภาพบางอย่างออกมา

ภาพของจักรวาลจำนวนมหาศาล

และตรงกลางภาพนั้น—

มีเงาสีดำมหึมากำลัง “กลืนกิน” จักรวาลเหล่านั้นทีละใบ

ไม่ใช่การทำลาย

ไม่ใช่การลบแบบ Outer Realm

แต่มันคือ “การกิน”

กินทั้งกฎ

กินทั้งพลัง

กินทั้งการมีอยู่

จนเหลือเพียงความว่างเปล่า

Observer ทั้งสามหน้าซีดทันที

เด็กสาวชุดนักเรียนถึงกับถอยหลัง

“…Impossible…”

“…สิ่งมีชีวิตแบบนั้นไม่มีทางดำรงอยู่ได้”

จางฟานหรี่ตาแน่น

เพราะเขาจำบางอย่างได้

ในข้อมูลที่ไหลเข้ามาตอนเชื่อมกับจักรวาลทั้งใบ—

เคยมี “พื้นที่ต้องห้าม” ที่แม้แต่ Outer Realm ยังไม่เข้าใกล้

พื้นที่ซึ่งถูกเรียกว่า

“The Silent Sea”

ทะเลแห่งความเงียบ

ดินแดนระหว่างจักรวาลที่ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรอยู่

และตอนนี้—

ดูเหมือนบางสิ่งจากที่นั่น

กำลังหันมามองจักรวาลลำดับที่ 7 แล้ว

ทันใดนั้น—

เงามหึมานอกจักรวาลก็หยุดเคลื่อนไหว

ทั่ว Eternal Tower เงียบสนิท

ก่อน “ดวงตา” ขนาดมหึมาจะค่อยๆ เปิดขึ้นกลางความมืด

ดวงตาสีดำสนิทไร้แสง

และมัน—

กำลังมองตรงมาที่จางฟาน