ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

ไม่นานแคว้นพฤกษาก็จัดตั้งทัพเพื่อออกศึกอีกครั้งแม้แต่อนุชนลูกหลานคนตระกูลใหญ่ต่างถูกส่งเข้าไปร่วมรบ พวกเขารวมตัวกันในเมืองหลวงพฤกษาจอมยุทธ์นับพันคน ของแต่ละตระกูลต่างมารวมตัว มีแม้กระทั่งอัจฉริยะของแต่ละตระกูลยังต้องมาเข้าร่วม ปราณพลังของพวกอัจฉริยะนั้น

ไม่ธรรมดา แรงกดดันแม้กระทั่งจอมยุทธขั้นพลังเดียวด้วย
อัจฉริยะพวกนี้ ไม่มองปุถุชนคนรุ่นเดียวกัน พวกเขาสนใจแต่พวกที่แข็งแกร่ง

นายน้อยบางตระกูลได้ชื่อว่าเป็นยอดยุทธไร้เทียมทานในขั้นพลังเดียวกัน พวกเขาจึงมีความมั่นใจมากพวกเขาไม่เคยแพ้พ่ายให้ใครมาก่อนจึงได้ฉายานี้

"พวกเจ้าดูนั่น"

"นั่นมันนายน้อยตระกูลหาร ชางอวิ่น
ว่ากันว่าเขาเข้าร่วมสงครามมาเกือบ 4 ครั้งแล้ว"
นี่นะหรือฤทธิรณของยอดยุทธไร้เทียมทานในขั้นพลังเดียวกัน ปราณพลังช่างกดดันเหลือเกินเพียงแค่ส่งสายตาก็ทำให้ใจคนสั่นสะท้าน
จอมยุทธที่เข้าร่วมศึกหลายๆ คนต่างฮึกเหิมอย่างมาก

"นั่นก็คุณหนูตระกูลหริ่น หริ่นหลัน โฉมสะคราญงามล่มเมืองสมคำร่ำลือ"

"สงครามรอบนี้อัจฉริยะแต่ละตระกูลมากันเยอะมากสงสัยพวกเขาคิดจะจบสงครามครั้งนี้"

ผู้คนพูดคุยกันเสียงดังอื้ออึง มีแม้กระทั่งบางคนที่ปราณพลังไม่ด้อยกว่าอัจฉริยะพวกนั้น

"ดูนั่นผู้บัญชาการของพวกเรามาแล้ว"

จอมยุทธหลายๆ คนต่างเคารพนอบน้อม พวกเขาต้องร่วมสู้กับผู้บัญชาการคนนี้ ดวงน่าดูหล่อเหลาสายตาดุดัน ปราณพลังสยบหล้า

"คารวะผู้บัญชาการ" หลายๆ คนต่างทำความเคารพเขา นั่นผู้บัญชาการ หารเทียน อยู่ชั้นวีรชน เขาสู้ศึกมาหลายครั้งวีรกรรมโชกโชนในศึกสงคราม ชื่อเสียงเลื่องลือระบือลือนาม ออกไปทั่วแคว้นพฤกษา เป็นผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดในแคว้นพฤกษา
จอมยุทธ์หลายคนต่างชื่นชมผู้บัญชาการคนนี้

"นั่นน่ะหรือคนที่พวกเราต้องคุ้มกัน" อี้เฉินไต่ถาม

"ใช่หากเขาตายแค้วนพฤกษาจะแพ้สงครามทันที ต้องจ่ายทรัพยากรกับเงินตราชดใช้แคว้น อรุณ"

หริ่นหลัน นางถือเป็นจอมยุทธ์อัจฉริยะ
ผู้มีพรสวรรค์โดดเด่น นางถูกรายล้อมไปด้วยฝูงชน หนุ่มๆ ตระกูลใหญ่ต่างพากันมาพูดคุย
สานสัมพันธ์กับนาง หมายมั่นเป็นทองแผ่นเดียว กับนาง

จอมยุทธบางคนถึงกับท่าประลองแข่งกันฆ่าศัตรู จนเสียงลานกว้างที่นี่ดัง จอแจ
มีบางคนถึงกับมีอาวุธชุดเกราะระดับศักดิ์สิทธิ์ไปสนามรบ

อี้เฉินเห็นยังตาเบิกกว้าง มองด้วยความโลภ คนที่นี่ช่างร่ำรวยจริงๆ

อี้เฉินอยู่กับ หริ่นเจีย เขาจึงถามหริ่นเจีย

"ทำไมพวกเจ้าต้องใส่หน้ากากกันด้วย"

หริ่นเจียยิ้ม "ใส่ไว้สำหรับกันคนกลับมาคิดบัญชี "

"พวกเราไปฆ่าคนถ้าเจ้าไปแคว้นอื่นแล้วมีคนจำหน้าเจ้าได้เจ้ายังจะอยู่ดีมีสุขหรือ"

หลายๆ คนจึงเลือกใส่หน้ากากปกปิดใบหน้าสินะ

"ท่านมีให้ข้ายืมสักอันหรือไม่"

"เอานี่ไปหน้ากากชายชรา" อี้เฉินถึงกับพูดไม่ออกใครมันทำหน้ากากแบบนี้ขาย ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรปกปิดใบหน้า หน้ากากนี้มันทำได้เหมือนมาก เหมือนเอาเนื้อคนมาทำหน้ากาก

"ฮ่าๆๆ เจ้าใส่แล้วดูเหมาะมากอี้เฉิน ผมสีขาวของเจ้าทำให้เจ้าเหมือนคนแก่จริงๆ"

จอมยุทธคนอื่น ๆ เห็นต่างพากันหัวเราะสนุกสนาน "น้องชายท่านนี้ใส่แล้วเข้ากับหน้ากากมากเลย"

อี้เฉินได้ยินถึงกับ หน้ามืดทะมึน

พื้นที่ตรงนั้นกลายเป็นเสียงหัวเราะสนุกสนานพวกเขาต่างพากันพูดคุย

ไม่นานพวกเขาก็รวมตัวกันจนครบมีจอมยุทธ์ 1,000 คน
หลายๆ คนโห่ร้อง"วันนี้พวกเขาจะฆ่าผู้บัญชาการของอีกฝั่งเพื่อจบสงคราม"

"อี้เฉินเจ้าระวังตัวด้วย กว่าสงครามกว่าจะจบต้องใช้เวลาถึง 1 เดือนขอให้เจ้าโชคดี"

อี้เฉินพยักหน้า "เช่นกันหริ่นเจีย"

เหล่าผู้อาวุโสคุมค่ายกลเตรียมเคลื่อนย้ายไปชายแดนเพื่อทำสงครามกับแคว้นอรุณ
แคว้นอรุณขึ้นชื่อเรื่องเหมืองแร่ทำให้พวกเขาไม่ขาดแคลนเงินตราพร้อมสู้ศึกทำสงครามยืดเยื้อ

ถึงขนาดเชื้อเชิญอัจฉริยะจากแคว้นอื่นมาเข้าร่วมสงคราม

ทันทีที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายส่งพวกเขาไปยังชายแดน จอมยุทธทั้ง 1,000 คนมาโผล่ยังป่าแห่งหนึ่ง

ภายในป่าเป็นสมรภูมิรบเป็นเขตรอยต่อระหว่างแคว้นพฤกษา กับแคว้นอรุณ

ค่ายกลจะเปิดอีกครั้งหลังครบ1เดือน

อี้เฉินรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติหลังจากเคลื่อนย้ายมา เขาเห็นอักขระค่ายกลขับเคลื่อน

เขาที่ศึกษาอักขระจึงมองเห็นอักขระรอบๆ บริเวณพื้นที่
ใต้เท้าของพวกเขาทั้งหมดมีอักขระค่ายกลวงแหวนขนาดใหญ่อยู่

อี้เฉินตะโกนลั่น"รีบถอยจากตรงนี้เร็ว"

หลายๆ คนไม่เชื่อต่างหัวเราะ พวกเขาคิดว่าอี้เฉินตื่นตูมเกินไป

มีหลายๆ คนเริ่มรู้สึกผิดปกติ จอมยุทธหลายๆ ถอยออกไปจากวงแหวนค่ายกลที่กำลังจะทำงาน

ผู้บัญชาการตะโกนลั่น "รีบถอยออกมาเร็ว"

ไม่ทันสิ้นเสียง กับดักค่ายกลก็ทำงาน มันเหมือนปราณพลังสายฟ้าลงทัณฑ์ รุนแรงชนิดที่พื้นดินเป็นหลุมใหญ่ลึกลงไปหลายร้อยจั้ง ไม่เหลือแม้แต่เศษซากชิ้นเนื้อ

จอมยุทธหลายคนต่างตกใจ "นี้มันเรื่องอะไร เพียงแค่เข้ามาพวกเราตายกันไปเกือบ 300 กว่าคนแล้ว"

ไม่ทันสิ้นเสียงพวกจอมยุทธแคว้นอรุณ ถือศัสตราวุธครบมือ พุ่งเข้ามาโจมตีอย่างฉับพลัน

พวกเขาเหมือนผึ้งแตกรังกระเจิดกระเจิง ไปคนละทิศละทาง

ปราณพลังจอมยุทธ์หนึ่งพันคน แคว้นอรุณ โพยพุ่งดั่งคลื่นยักษ์ซัดมาหาพวกเขา

คนของแคว้นพฤกษาหนีตายจ้าละหวั่น ถูกฆ่าตายจนเสียขบวน เพียงเริ่มสงครามวันแรกพวกเขาสูญเสียไปมากเหลือเกินถูกโจมตีฉับพลันเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

เพียงเข้ามาภายในสงครามก็ถูกสังหารนับร้อย ผู้บัญชาการชางเทียนสั่ง "ถอยหนี"

ยิ่งพวกเขาถอยแคว้นอรุณยิ่งได้ใจ พุ่งเข้าใส่ ก่อมหันตะสังหารทั่วบริเวณ กลิ่นอายอำมหิตความตาย รอยคละคลุ้ง

จอมยุทธแคว้นอรุณ ดาหน้าฆ่าไม่ยั้งมือ เสียงคำรามก้องพสุธา "ฆ่า" "ฆ่า" "ฆ่า"

จอมยุทธ์หลายร้อยคนหนีไม่รอดตายคมดาบคมหอก เลือดอาบนองย้อมปฐพีเป็นสายธาร

ไม่นานพวกเขาก็หยุดโจมตี ตอนนี้พวกเขาได้เปรียบเป็นอย่างมากหากไล่ต้อนไปมากกว่านี้อาจจะสูญเสียจอมยุทธโดยใช้เหตุ

พวกเขาได้เปรียบเรื่องจำนวนคน ฝืนแยกกันไปไล่ล่าอาจเสียขบวนรบ หมดความได้เปรียบไป

ผู้บัญชาการของฝั่งอรุณสั่ง"หยุดโจมตี"