รถยุโรปสีดำคันหรูของธนากรเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ ระบบกันะเืชั้นเลิศทำให้ความรู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่บนถนนที่ทอดยาว แสงไฟทางยามค่ำคืนพาดผ่านกระจกหน้าสลับกับความมืดเป็จังหวะสม่ำเสมอ ราวกับจังหวะความคิดที่กำลังตีกันวุ่นวายอยู่ในหัวของยี่หวา
เธอนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามย่อยเหตุการณ์ทางความรู้สึกที่เพิ่งเกิดขึ้น จากแค่การรับปากช่วยแกล้งเป็แฟนเพื่อเอาตัวรอดไปวัน ๆ ไฉนเลยสถานะของเขาถึงพุ่งทะยานกลายเป็ว่าที่ลูกเขยต่อหน้าแม่เธอไปได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง! กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แบบ Wood and Musk ของเขาที่อบอวลอยู่ในรถยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกล้อมกรอบด้วยตัวตนของชายคนนี้
ยี่หวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จนคนขับรถแอบเหลือบมองด้วยสายตาคมกริบผ่านความสลัว
“คุณธนากร”
“ครับ” ขาขานรับสั้น ๆ แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นกลับก้องอยู่ในความเงียบ ปลุกให้เธอต้องตื่นจากภวังค์
หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันไปจ้องเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ดูราวกับรูปสลักหินอ่อนของเขา แสงไฟจากแผงหน้าปัดรถสะท้อนให้เห็นความนิ่งสงบจนน่าประหลาดใจ
“ถามจริง ๆ เถอะค่ะ... ที่ทำไปเมื่อกี้ คุณจริงจังแค่ไหน”
ความเร็วของรถชะลอลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเขากำลังใ แต่เพราะธนากรกำลังเลือกคำตอบที่ซื่อตรงที่สุดเท่าที่ผู้ชายอย่างเขาจะให้ได้
“พอที่จะไม่เล่นกับความรู้สึกคุณ... และไม่ปล่อยให้ผู้ใหญ่ต้องผิดหวัง”
คำตอบนั้นสั้น ทรงพลัง และจริงจังเกินกว่าจะเป็บทละครที่เตี้ยมกันไว้ ยี่หวาเม้มปากเล็กน้อย รู้สึกเหมือนกำลังจะเสียการควบคุมสถานการณ์ที่เธอคิดว่าตัวเองเป็คนถือไพ่เหนือกว่า
“งั้นเราต้องมาตั้งกฎกันหน่อยแล้วล่ะค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ พยายามดึงมาดคุณหมอผู้เ็าออกมาใช้ ธนากรเลิกคิ้วสูงขณะหักพวงมาลัยเข้าสู่ถนนเส้นหลัก
“กฎ? นี่เราต้องเซ็นใบยินยอมก่อนรักษาด้วยไหมครับคุณหมอ?”
“ไม่ต้องประชดค่ะ เพราะตอนนี้สถานการณ์มันเริ่มเล่นไปไกลกว่าที่เราคุยกันไว้ตอนแรก” เธอนั่งหลังตรง ปรับโหมดเข้าสู่การพรีเซนต์งานระดับชาติ
“การที่แม่ฉันยอมรับคุณขนาดนั้น มันทำให้ทางลงของเราลำบากขึ้น”
“คุณคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็แค่การแสดง?” ธนากรเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง สายตาของเขาเข้มขึ้น
ยี่หวาหัวเราะเบา ๆ
“คุณเล่นดีเกินไปต่างหากค่ะ ทั้งสายตา ทั้งคำพูด... ถ้าฉันไม่รู้มาก่อนว่าเราตกลงอะไรกันไว้ ฉันคงหลงเชื่อไปแล้วว่าคุณตกหลุมรักฉันจริง ๆ”
ธนากรยิ้มมุมปาก เป็รอยยิ้มที่ดูยากเหลือเกินว่าเขากำลังคิดอะไร
“ผมจะถือว่านั่นเป็คำชมในทักษะการโน้มน้าวใจของผมแล้วกัน”
ยี่หวายกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว เริ่มต้นร่างสัญญาทางใจ
“ข้อแรก... ห้ามโกหกกันเอง ยกเว้นต่อหน้าผู้ใหญ่ที่เป็เป้าหมายของเรา เราต้องซื่อสัตย์ต่อกันในฐานะพาร์ทเนอร์ เพื่อไม่ให้ข้อมูลหลุด”
“เห็นด้วยครับ” เขาตอบทันควันจนเธอชะงัก
“ตอบเร็วไปไหมคะ ไม่คิดจะต่อรองหน่อยเหรอ”
“ผมี้เีจำว่าโกหกอะไรไปบ้าง มันเปลืองเมมโมรี่สมอง” ธนากรตอบพลางยิ้มมุมปาก
“ความจริงง่ายที่สุดสำหรับการบริหารจัดการความสัมพันธ์... แม้จะเป็ความสัมพันธ์ปลอม ๆ ก็ตาม”
ยี่หวายกนิ้วที่สองขึ้นทันที
“ข้อสอง... ห้ามก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว ต่างคนต่างมีวงโคจรของตัวเอง งานของฉัน เพื่อนของฉัน และที่สำคัญ... ความลับของฉัน คุณห้ามสืบ ห้ามถามถ้าฉันไม่อยากบอก”
“ผมก็คิดว่าคุณคงไม่ชอบให้ใครไปตรวจเช็กประวัติเหมือนกัน” ธนากรเสริมอย่างรู้ทัน
“คุณดูเป็คนหวงพื้นที่ส่วนตัวสูงมาก เหมือนมีกำแพงไฟฟ้าสถิตกั้นไว้ตลอดเวลา”
“ฉันแค่ชอบความชัดเจนค่ะ” ยี่หวายิ้มรับ
“สรุปคือไม่รายงาน ไม่ตาม ไม่สืบ คุณโอเคไหม?”
“โอเคครับ แฟร์ดี”
นิ้วที่สามถูกชูขึ้นช้า ๆ แต่มันคือข้อที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ
“และข้อสุดท้าย... ถ้าใครคนหนึ่งอยากหยุด ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ต้องจบได้ทันที โดยไม่มีเงื่อนไขผูกมัดหรือการเรียกร้องใด ๆ ทั้งสิ้น”
“สรุปสั้น ๆ คือ เราเป็แฟนทดลองที่มีสัญญาทางครอบครัวพ่วงท้ายสินะครับ” ธนากรหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็เสียงหัวเราะที่ทำให้ยี่หวารู้สึกวูบวาบอย่างประหลาดจนต้องบีบมือตัวเองไว้
“คุณนี่นะ... ทำเื่ความสัมพันธ์ให้กลายเป็สัญญาจะซื้อจะขายไปได้สมกับเป็หมอจริง ๆ”
“ฉันเป็หมอค่ะ ชีวิตฉันอยู่กับเหตุผล ผลลัพธ์ และความเสี่ยงที่ควบคุมได้ ไม่ใช่นางเอกละครหลังข่าวที่จะมานั่งลุ้นว่าพระเอกจะมาง้อเมื่อไหร่ หรือจะมารักกันตอนจบไหม”
“แล้วหมอทุกคนต้องทำสัญญาเช่าแฟนแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?” ยี่หวาหรี่ตากลบเกลื่อนอาการประหม่า
“คุณธนากรคะ... คุณน่ะดูเหมือนเ้าชายในฝันที่ผู้หญิงครึ่งค่อนประเทศอยากก็จริง โปรไฟล์หรู หน้าตาดี มีฐานะ... แต่ฉันไม่ใช่ซินเดอเรลล่า ฉันรู้ดีว่ารองเท้าแก้วมันกัดเท้า และฉันก็ไม่มีเวลาไปวิ่งหนีตอนเที่ยงคืนหรอกค่ะ”
ธนากรนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองถนนดูเข้มขึ้น
“ดีแล้ว... เพราะผมก็ไม่มีชุดเ้าชายในตู้เสื้อผ้าเหมือนกัน ผมมีแค่ชุดของคนธรรมดาที่อยากได้สิ่งที่้าเท่านั้น”
รถชะลอตัวลงเมื่อติดสัญญาณไฟแดง แสงสีแดงวาบสะท้อนเข้ามาในรถ สาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่ บรรยากาศเริ่มกลับมาตึงเครียดแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่มองไม่เห็น
“แต่ผมขอเพิ่มอีกข้อ” ธนากรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันดูจริงจังและกดดันกว่าเดิม
“คุณจะต่อรองเหรอ?”
“ข้อเดียว... และห้ามปฏิเสธ” เขาหันมาสบตาเธอตรง ๆ ในระยะที่ใกล้กันจนััได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน
“ผมจะไม่เป็แค่แฟนทดลองนานเกินไป”
ยี่หวาชะงักไปอึดใจใหญ่ หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งวินาทีถ้วน
“หมายความว่าไงคะ?”
ไฟเขียวสว่างขึ้น รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวลพอ ๆ กับน้ำเสียงของเขา
“หมายความว่าถ้าผมจะคบใคร... ผมไม่คบเล่น ๆ และผมก็ไม่ชอบทำอะไรขัดกับความรู้สึกตัวเองนานนัก ถ้าผลการทดลองมันบอกว่าใช่ผมจะเปลี่ยนสัญญาฉบับนี้ให้กลายเป็ของจริงทันที”
“คุณมั่นใจเกินไปหรือเปล่า” ยี่หวารีบสวนกลับเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิง
“มั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะยอมคบกับคุณจริง ๆ หรือคบนานขนาดนั้น?”
“คุณเองก็มั่นใจเกินไปเหมือนกันนะยี่หวา” ธนากรยิ้มเ้าเล่ห์ เป็รอยยิ้มแบบที่นักธุรกิจที่เหนือกว่าใช้ข่มคู่ต่อสู้
“ที่คิดว่าตัวเองจะคุมเกมนี้ได้ตลอดรอดฝั่ง... โดยที่ไม่เสียใจ หรือเสียตัวตนให้กับมันไปก่อน”
ยี่หวาเงียบกริบ คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งปักกลางใจ เพราะมันคือสิ่งเดียวกับที่เสียงเล็ก ๆ ในใจเธอกำลังเตือนอยู่เช่นกัน
รถหยุดลงที่หน้าคอนโดหรูย่านใจกลางเมืองของหญิงสาว ยี่หวารีบปลดเข็มขัดนิรภัยเพื่อหนีจากบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ เธอพยายามรวบรวมความเยือกเย็นที่เหลืออยู่ กดรอยยิ้มเก่งของตัวเองไว้แล้วหันไปย้ำเขาเป็ครั้งสุดท้าย
“อย่าลืมนะคะคุณธนากร... นี่มันแค่การทดลองเท่านั้น และผลการทดลองส่วนใหญ่ในห้องแล็บ... มักจะล้มเหลวค่ะ”
ธนากรมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิมเล็กน้อย มุมปากหยักขึ้นเป็รอยยิ้มท้าทาย
“ครับ... ผมจะจำไว้ จนกว่าผลการทดลองมันจะเปลี่ยนไปจนคุณปฏิเสธไม่ได้”
ยี่หวาก้าวลงจากรถและปิดประตูตามหลัง เธอพยายามเดินให้ตรงและมั่นคงที่สุด แต่ในขณะที่ก้าวเข้าสู่ล็อบบี้คอนโด เธอกลับรู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองร้อนผ่าวเหมือนถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
สายตาของผู้ชายคนนั้น... คำพูดที่เหมือนจะคาดเดาอนาคตได้ล่วงหน้า ทำให้คำว่าทดลองที่เธอมั่นใจนักหนา... เริ่มสั่นคลอนอย่างบอกไม่ถูก! หรือว่างานนี้ หมอสาวอย่างเธอจะเป็ฝ่ายที่วินิจฉัยหัวใจตัวเองผิดพลาดเสียเอง?
1K
