ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

   ทว่าพวกเขาเองก็มี เกียรติ และศักดิ์ศรี เป็นของตน ไม่ใช่ว่าจะทำตามคำสั่งของผู้ใด ได้ดังใจนึกยกหางตาปรายตามองด้วยความ ดื้อรั้น
 

     ซานหลานเทียน เขาที่ได้ฉายาว่าเป็น อสูรทองคำ แห่งตำหนักภูต มีหรือจะทนฟังเสียงนินทาว่าร้ายจากหมู่ชน เขากางฝ่ามือออกกว้าง   ขวางชายหนุ่มอีกคนไว้ในทันที ก่อนจะย่างก้าวออกไปด้านหน้า ยืนมือไพล่หลัง อยู่ท่ามกลางท้องฟ้า แววตานั้นเต็มไปด้วยความยึดมั่นถือมั่นอยู่ไม่น้อย

"สภาพอย่างเจ้าแค่ข้าคนเดียวก็เพียงพอ" ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ปรายตา มองอี้เฉิน ด้วยความดูถูกดูแคลน จิตสังหารแผ่ซ่านออกมา อย่างไม่ปิดบัง

    อี้เฉิน ที่เห็นความยึดมั่นถือมั่นของชายผู้นี้ เขาอดที่จะเลื่อมใสไม่ได้ ต่อให้เป็นศัตรูกันก็ตาม ริมฝีปากที่เต็มไปด้วยเลือดฝาด ถูกเขาเช็ดออกในทันที "ข้าขอคำนับเจ้าด้วยความจริงใจ ไม่เหมือนใครบางคน ที่ไร้เกียรติและศักดิ์ศรี คิดฆ่าสังหารผู้คนโดยไม่เลือกวิธี" ก่อนอี้เฉินจะปรายตามองขึ้นไปด้านบน แววตานั้นแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

  ซูเซ่อ ครั้นที่เขาเห็นสายตาของอี้เฉิน มองมาที่เขาด้วยหางตา หนังตาของเขากระตุกขึ้นมาถี่ยิบ เดือดดาลเป็นอย่างมาก อยากจะเข้าไปตบ ตี อี้เฉินเสียให้ได้ หากไม่ใช่เพราะตัวเขากลางเขตแดนไร้รูปไว้

"เจ้า! เจ้า!" สิ้นเสียงพูดของซูเซ่อ เขาถึงกับกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง การแพ้พ่าย ชายหนุ่มผมขาว ภายในโลกเบื้องล่าง ยังติดตาเขาไม่หายไม่อาจลบเลือนมันได้

    ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต นำพัดในมือขึ้นมาโบกสะบัดในมือ อย่างฉับพลัน ปลดปล่อยคลื่นปราณพลังจากอาวุธระดับเทพ เอ่อล้นออกมาในทันที จนพัดส่องแสงสีทองทอประกายขึ้นมาพร่างพราว ส่งกลิ่นอายที่น่าคร้ามเกรงออกมา เป็นระลอกคลื่น ริมฝีปากคำรามออกมาเสียงดังกู่ก้อง "จงรับการโจมตีของข้า ไปเสียอย่าได้คิดดูถูกข้าเชียว"

ฉับพลัน พัดเล่มนั้นก็ถูกหวดฟาดมาด้านหน้าอย่างรุนแรง ก่อเกิดคลื่นจันเสี้ยว หลายร้อย เส้นสาย พุ่งเข้าใส่อี้เฉินที่อยู่เบื้องล่าง อย่างบ้าคลั่ง เสียง ปัง!!!!!! ดังออกมาไม่ขาดสาย ส่งคลื่นลมออกไปทั่วทิศ

อี้เฉิน พลิ้วกายาหลบเลี่ยงอยู่หลายกระบวนท่า จู่ๆ เขาก็ต้องเบิกตากว้างครั้นเห็นสุดสายปรายตา เห็น ชายหนุ่มผมทอง โผล่มาประจันซึ่งๆ หน้า ท่าทีสงบนิ่งไม่มีหวาดกลัว

    อี้เฉินรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เหตุใดชายผู้นี้ถึงคิดเข้ามาโจมตีระยะประชิด ทว่าเมื่อหอกเลือดในมือของเขาแทงเข้าหาชายหนุ่มผมสีทอง หอกเลือดของเขาพลันแตกสลายอย่างฉับพลัน อี้เฉินเบิกตาออกกว้าง นี่หรือว่าความห่างชั้นของอาวุธ

"เจ้า เจ้า!!!"อี้เฉินคำรามออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ เมื่อเหลือบไปเห็นชายหนุ่มผมทอง ใบหน้ายกยิ้มขึ้นมา

    ในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างกาย หลายๆ ส่วนของอี้เฉิน ก็ถูก เศษคลื่นปราณพลัง ซัดเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง อากาศโดยรอบแหวกออกอย่างฉับพลัน อี้เฉินถึงกับถอยหลังออกไป หลายสิบก้าว จนทำให้เสื้อผ้าอาภรณ์ขาดวิ่น ร่างกายมีบาดแผลฉีกขาด เลือดไหลอาบย้อมกายาในทันที ผู้คนที่เห็นต่างกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ ครั้นเห็นสภาพของชายหนุ่มในยามนี้

อี้เฉินใบหน้าบึ้งตึงในทันที ครั้นหันไปมอง ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต ไม่อาจประมาทผู้มีพรสวรรค์ของดินแดนนี้ได้จริงๆ

"เจ้าไม่เลวจริงๆ ข้าคิดจะตัดช่วงล่าง ของเจ้าให้ขาดสะบั้นเสียหน่อย ไม่คิดว่าในชั่วพริบตาเจ้ายังจะกลางม่านพลังได้ทันเวลา" ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต กล่าวออกมาด้วยความหยิงผยอง

   อี้เฉินที่ยันร่าง เหนื่อยล้าขึ้นมายืนได้ เขาหน้ามืดทะมึนในทันที หากเขายังอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ต่อไปเกรงว่าเขาได้ตายตก จริงๆ แน่ เมื่อปรายตามองออกไป ในทิศทาง ซูเซ่อ เขาจึงคิดแผนที่จะทำลาย เขตแดนไร้รูปแห่งนี้ หมายมั่นจะฝ่าออกไปจากสถานที่แห่งนี้

   ก่อนอี้เฉิน จะหันกลับมาจดจ่อ กับสถานการณ์เบื้องหน้า หยุดคิดเรื่องที่จะหลบหนีชั่วคราว ครั้นรับรู้ถึงปราณพลังที่บ้าคลั่ง เอ่อล้นออกมาจากกายา ซานหลานเทียน "เหมือนข้าจะประเมินพวกเจ้าต่ำเกินไป สมแล้วที่เป็นคนของสำนัก5ดาว ประมาทพวกเจ้าไม่ได้จริงๆ"

ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต ยกยิ้มใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ครั้นเห็นสภาพของชายหนุ่มผมขาวในยามนี้ เขาดูโทรมเป็นอย่างมาก ร่างกายซีดเผือด ราวกับคนขาดเลือด หายใจหนักถี่อยู่ไม่น้อย "เจ้าก็รู้ถึงความยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า เหตุใดไม่ก้มหัวของเจ้าลงเล่า"

"พอดีข้าไม่ชอบก้มหัวให้ผู้ใด" ครั้นเมื่ออี้เฉินเอ่ยวาจา ออกมาเสร็จสิ้น

     อี้เฉินเขาสลายหอกเลือดทิ้งในทันที ก่อนสำแดงกายาศักดิ์สิทธิ์ออกมา พลังกายาพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน หมายมั่นจะต่อสู้ระยะประชิดที่เขาได้เปรียบ อี้เฉินหายวาบเข้าไปหา ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต อย่างฉับพลัน ก่อนจะปรากฏตัวมาอยู่ด้านหน้าของเขา ซัดฝ่ามือเข้าใส่พัดเล่มนั้นทันที หมายมั่น จะกระแทกให้มันตกหล่น

ทว่า ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต เขาดูออกสร้างม่านพลัง ป้องกันการโจมตีกายาไว้ในเสี้ยววินาที ก่อนเปิดปากเอ่ยคำพูดออกมา" เหมือนว่าพัดตะวันของข้า จะสร้างปัญหาให้เจ้าไม่น้อยสินะ"

   ทว่า ซานหลานเทียน ก็ต้องเบิกตากว้าง ครั้นเห็น ม่านพลังที่เขาสร้างขึ้นมาป้องกัน พลันแตกสลาย ราวกับกระดาษที่ถูกฉีก ครั้นโดนฝ่ามือของชายหนุ่มผมขาว

"ปัง!ปัง!!" ก่อนร่าง ซานหลานเทียน จะถอยกระเด็นออกไปราวกับถูกลูกปืนใหญ่ ยิงใส่ระยะเผาขน แม้แต่ผู้ชมยังตกตะลึง ไม่คิดพลังฝ่ามือของคนผู้นี้ จะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้

    อี้เฉิน ที่เห็นโอกาส เขาพุ่งเข้าใส่ ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต ต่อในทันที เมื่อโอกาสมาถึง ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยปราณพลัง พุ่งเข้าใส่ร่าง ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต ประหนึ่งมีพายุฝ่ามือพุ่งเข้าใส่ร่าง ไล่ต้อนจน ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต ถอยร่น มือที่ถือพัดขึ้นมาปัดป้องถึงกับ ชาหนึบ เมื่อกระทบเข้ากับฝ่ามือ อี้เฉิน

"บัดซบ! บัดซบ!" ทว่า ซานหลานเทียน กลับรู้สึกว่า ชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้าของเขาในยามนี้ยังไม่ได้ สำแดงพลังที่แท้จริง ออกมาแต่อย่างใด ริมฝีปากกัดกรามไว้แน่น แต่ก็ไม่คิดยอมแพ้

ครั้นเมื่อซานหลานเทียน เห็นว่า ไม่อาจใช้พัดโจมตีได้อีกต่อไป เขาแปลงกายใช้ทักษะสายเลือดที่แท้จริงในทันที ร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้นในฉับพลัน แปรเปลี่ยนตนเองเป็นสัตว์อสูรอินทรีย์ทองคำตัวใหญ่ แพร่เสียงร้องคำรามออกมาดังกู่ก้อง ส่งคลื่นระเบิดออกมาทั่วทิศ

"เจ้าจงตายด้วยน้ำมือของข้าเสีย" ฉับพลันอินทรีย์ทองคำตัวใหญ่ที่ระเบิดปราณพลังออกมา ก็ราวกับติดไฟ แผ่กลิ่นอายที่น่าคร้ามเกรงออกมา แม้แต่ผู้คนที่อยู่โดยรอบยังรับรู้ถึงแรงกดข่มของสายเลือด นำพาให้ฝูงชน เลือดภายในกายาเดือดพล่าน

    ทันทีที่ ซานหลานเทียนเอ่ยคำนั้นออกมาเสร็จสิ้น ร่างอินทรีย์ทองคำ ประหนึ่งติดไฟลุกท่วม ก็พุ่งขึ้นไปเหนือท้องฟ้าอย่างฉับพลัน ส่องแสงราวกับดวงอาทิตย์ดวง น้อยๆ สาดแสงร้อนผ่าวลงมา แผดเผาทั่วทิศ ก่อนมันจะกลางปีก ออกกว้าง โฉบลงมาหมายมั่นจะตัดผ่าร่างของ ชายหนุ่มผมขาว

ในเสี้ยววินาที อี้เฉินเองก็ระเบิดปราณพลัง ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับพวกเขาทั้งสองในยามนี้คิดจะจบการต่อสู้ครั้งนี้ ด้วยกระบวนท่าเดียว

    ตราประทับเลือดภายในร่างอี้เฉิน ถูกจุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ปราณโลหิตแพร่กระจายออกมาทั่วทิศ ส่งกลิ่นอายคาวเลือด ลอยคละคลุ้ง ก่อนอี้เฉินจะใช้ปราณโลหิต ก่อรูปสร้างเกาทัณฑ์สีเลือดขนาดใหญ่ขึ้นมา มือข้างหนึ่งสร้างหอกเลือดขึ้นมาไว้ในมือ ใช้มันเป็นลูกศรในฉับพลัน เท้าข้างหนึ่งถีบเกาทัณฑ์สีเลือด ออกไปด้านหน้าสุดกำลัง ส่วนมืออีกข้างง้างสายเกาทัณฑ์เต็มแรงที่มี แล้วปล่อยหอกเลือด ออกไปอย่างรุนแรง

เสียงหอกเลือดดังแหวกอากาศ ขึ้นท้องฟ้าไปดังกึกก้อง ประหนึ่งศรยิงดวงตะวัน มาพร้อมแสงสีแดงสว่างจ้า จนแสบตา ส่งผลให้ผู้คนที่ได้มองมัน  ต่างใจสั่นสะท้านไม่น้อย

ทว่า ซานหลานเทียน ที่แปลงกายเป็น อินทรีย์ทองคำตัวใหญ่ พุ่งลงมาหมายมั่นจะตัดร่างอี้เฉินให้ขาดเป็นสองท่อน เขารู้สึกประหลาดใจอย่างมาก จู่ๆ หอกเลือดที่อัดแน่นด้วยปราณพลังสีแดงฉาน ด้ามนั้นกลับผ่านร่างอันใหญ่โตของเขาไปเสียดื้อๆ

ซานหลานเทียน หัวเราะออกมาดังก้อง "ฮ่าๆ เจ้าโจมตีพลาดหรือ งั้นเจ้าก็ตายด้วยน้ำมือของข้าเสีย"

ทว่า ซานหลานเทียน ครั้นเห็นชายหนุ่มผมขาวเอาแต่ยืนนิ่ง ยกยิ้มออกมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงอะไรที่ไม่ชอบมาพากล

    ซูเซ่อ แห่งศาลาซากศพ ที่นั่งขัดสมาธิ ท่ามกลางท้องฟ้าปลดปล่อยเขตแดนไร้รูปออกมา เขาถึงกับใบหน้ามืดทะมึน ครั้นเห็น อี้เฉินจงใจยิงศรมาใส่ตัวเขาอย่างฉับพลัน หากเขารับศรที่อัดแน่นไปด้วยปราณพลัง เกรงว่าเขาได้บาดเจ็บหนักเป็นแน่ ปากอดไม่ได้ที่จะคำรามออกมาก้อง "เจ้า!! เจ้า!! ไอ้เวรตะไล!! เจ้าคิดจะเล่นงานข้าแต่แรก แล้วงั้นหรือ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะใจกล้าห่อฟ้า ไม่เปลี่ยนเช่นนี้"

ฝูงชนที่ได้ยิน ซูเซ่อ แห่งศาลาซากศพ เดือดดาล บ้าคลั่ง แถมเขายังรู้จักกันมาก่อน ต่างพากันตกตะลึงอยู่ไม่น้อย

    ฉับพลันที่ ศรแดงกระทบจุดกำเนิดเขตแดนไร้รูป เสียงตู้ม!!ก็ดังออกมาก้องฟ้า ส่งคลื่นปราณพลัง อัดกระแทกออกไปทั่วทิศทาง เขตแดนไร้รูป แตกสลายในฉับพลัน ราวกับเสียงกระจกที่แตกร้าว ดังออกมาก้อง ร่างของ ซูเซ่อ แห่งศาลาซากศพ พลัน ลอยปลิวออกไกลในพริบตา พ่นเลือดสด ออกมาคำใหญ่ เดือดดาล บ้าคลั่งเป็นอย่างมาก

ซูเซ่อ แห่งศาลาซากศพ ครั้นยันร่างขึ้นมาได้ เขาเอ่ยคำสั่งออกมาประหนึ่งคำประกาศิต "บัดซบ! บัดซบ! เหล่าศิษย์ศาลาซากศพขวางมันไว้ เร็วเข้า"

ทว่า ฉับพลันอี้เฉินก็หายวาบ ออกไปราวกับหมอกควัน ด้วยวิชามังกรทะยานนภา มันเป็นวิชาที่ดี แต่ไม่อาจใช้ต่อเนื่องได้ ถือเป็นไม้ตายของเขา ครั้นเมื่อสำแดงวิชาปราณพลังของเขาก็ถูกสูบหายไปหลายส่วนในทันที แต่นับว่าคุ้มค่าหากหลบหนีออกไปได้

   กายาหลายๆ ส่วนของอี้เฉิน ในยามนี้ เต็มไปด้วยความอิดโรย หายใจหนักถี่อยู่ไม่น้อย ก่อนที่ร่างอี้เฉินจะมาปรากฏ ตัวอยู่ด้านในส่วนลึกห่างไกลจากผู้คนไปไม่น้อย ทว่าก็ยังไม่พ้น อันตราย ตราบใดที่ยังอยู่ภายในโลกปราณจิตแห่งนี้ เขาพลิ้วกายา ตรงไปส่วนลึกของแท่นศิลายักษ์ในทันที หมายมั่นออกไปจากโลกปราณจิตแห่งนี้โดยเร็ว

    ซานหลานเทียน แห่งตำหนักภูต เขาคำรามออกมาดังกู่ก้อง "มันหายไปไหนแล้ว" เขาเดือดดาลเป็นอย่างมาก อีกเพียงเสี้ยววินาที ร่างของ ชายหนุ่มก็จะถูกเขาฟันขาดเป็นสองท่อน ไม่คิดไอ้บ้านี่มันจะคาดการณ์ ไว้หมดแล้ว "ไอ้เวร เจ้ากล้าคิดหนี การประลองไป   เช่นนี้หรือ ข้าสาบานหากเจอเจ้าอีกละก็ ข้าจะฆ่า ถลกหนังเจ้าอย่างแน่นอน"

    ในยามนี้ ซูเซ่อ แห่งศาลาซากศพ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว ไม่น่ามองเป็นอย่างมาก ความเดือดดาลพุ่งสูงอย่างฉับพัน คำรามออกมาเสียงดังกู่ก้อง "เร็วเข้ามันต้องไปที่ทางออกแน่ รีบตรงเข้าไปภายในส่วนลึกเร็วเข้า" ครั้นหลายๆ คนได้ยิน ต่างพยักหน้ารับคำ ตรงดิ่งเข้าไปภายในส่วนลึก หมายจะคุ้มกันทางออกไว้

หมู่ชนเองก็กรูกันเข้าไปดูชมเรื่องสนุก ไม่รู้ชายหนุ่ม ผู้นั้น จะรอดไปได้จริงๆ หรือไม่ เสียงพูดคุยเองก็ดังระเบ็งเซ็งแซ่ ออกไปทั่ว เรื่องที่พวกเขาคิดไว้ดันผิดคาดไปเสียหมด ไม่คิดชายหนุ่มผมขาวเพียงผู้เดียว จะป่วนโลกปราณจิตได้ สะท้านสะเทือนโลกปราณจิตเช่นนี้

ยี่ผิง ครั้นเห็น ชายหนุ่ม หนีรอดออกไปได้ ดวงหน้าขาว  ของนาง อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา นางไม่ได้ติดตามผู้คนเข้าไปแต่อย่างใด ถอนหายใจออกมายาวด้วยความโล่งอก 'ไม่รู้ว่าจะได้พบชายผู้นั้นอีกหรือไม่'

"ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า คุณหนู ข้าเห็นท่านเอาแต่ถอนหายใจออกมา ข้าว่าปล่อยให้มันตายเสียยังดีกว่า ไอ้มารน้อยผู้นี้ ไปที่ใดเกรงว่าสถานที่แห่งนั้น ได้วุ่นวายเป็นแน่"ผู้ติดตามของนางกล่าวออกมา อย่างไม่มีปิดบังว่า ตัวเขาไม่ชอบชายหนุ่มผมขาวผู้นั้น

"เจ้าจะไปรู้อะไร ไปได้แล้ว ข้าว่าป่านนี้โลกภายนอกคงวุ่นวายไม่น้อย เราออกไปหาข่าวคราวโลกภายนอกก่อนเถอะ" ยี่ผิง กล่าวตัดบทพูดในทันที แต่ใบหน้าอมยิ้มอยู่ไม่น้อย