มหาศึกห้าแผ่นดิน

หมอกควันพิษสลายพลังผสมกับยาสลบช้างของมันจำนวนมากมาย กระจายเข้าสู่ลมหายใจของ หัวหน้าเผ่าวานร ยักษ์แต่ทว่ามันหาได้สนใจไม่ จับร่างของนักฆ่าคนหนึ่ง แล้วกระชากออกเป็นสองท่อน คนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ก็ไม่อาจรอดพ้น ถูกเหยียบตายไปหลายชีวิต  นักฆ่าที่รายล้อม ต่างหนีกันกระเจิดกระเจิง  หัวหน้าเผ่าวานรคว้าร่างของนักฆ่าอีกคน แล้วยัดเข้าปากของมันด้วยความโมโหโกรธา แต่ทว่าหมอกควันพิษมากมาย ตอนนี้เข้าไปในร่างของมันแล้ว ทำให้การเคลื่อนไหวของมันเริ่มเชื่องช้าผิดปกติ จนกระทั่งไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ เข่าของมันถึงกับทรุดตัวลงกับพื้น

หัวหน้าเผ่าวานรพยายามจะเคลื่อนไหวต่อแต่ ตอนนี้แม้แต่แขนของมันก็ไม่อาจยกขึ้นมาได้ แต่สมองของมันยังไม่ยอมแพ้ ยังลืมตาอยู่พร้อมกับแยกเขี้ยวอย่างโกรธแค้น

“ ใช้เชือกรัดมันเอาไว้” หัวหน้าหกตะโกนสั่งการ 

เหล่านักฆ่าต่างยิงเชือกพุ่งเข้าไปหลายสิบเส้น เข้ารัดร่างของหัวหน้าเผ่าวานร และทำการรัดร่างของมันจนแน่น

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดเจ้าก็พ่ายแพ้ ข้าจะควักตาเพชรของเจ้าออกมาเอง”

หัวหน้าหกหัวเราะออกมา แล้วชักมีดสั้นออกมา แล้วพุ่งกระโจนลอยตัว แล้วปักมีดลงบนกลางหน้าผากของหัวหน้าเผ่าวานรทันที

แต่ทว่าก่อนที่คมมีดจะปักลงที่หน้าผาก ก็มีลูกธนูสีดำสามดอก พุ่งเข้าใส่ร่างของหัวหน้าหกอย่างรวดเร็ว 

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว !!!

หัวหน้าหกมีพลังขั้นปราณราชันขั้นต้นแล้ว สามารถสัมผัสถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา จึงหยุดชะงักกลางอากาศ แล้วหันมารีบหลบฉากออกไปได้อย่างหวุดหวิด

ทุกสายตาหันไปมองแหล่งที่มาของลูกธนูทั้งสามดอก พบว่า เป็นชายหนุ่มชุดดำ ใส่หน้ากากสีดำ พร้อมกับมีเสื้อคลุมสีดำ ถือธนูไม้สีดำ ยืนอยู่บนไหล่ของ วานรยักษ์ตัวหนึ่ง

“ เจ้าเป็นใคร” หัวหน้าหกเห็นชายหนุ่มสวมหน้ากาก แม้นจะปิดใบหน้า แต่ท่าทางดูองอาจ หน้าตาคงต้องหล่อเหลาเป็นแน่ๆ จึงเอ่ยถามออกไปด้วยสายตาหวานฉ่ำ

“ ข้าคือ โฮ่วเฟย เพื่อนของวานรเหล่านี้ ปล่อยพวกเขาไปซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าทั้งหมด”

เหล่านักฆ่ามองหน้ากัน หัวหน้าห้าและหัวหน้าเจ็ด คุณชายว่านโถว และ ลูกหน้าต่างพร้อมใจกันหัวเราะทันที

คุณชายว่านโถวเอ่ยออกมาว่า

“ เจ้ามีแค่คนเดียว พวกเรามีเป็นร้อย แม้แต่หัวหน้าวานรยักษ์ยังไม่อาจสู้พวกข้าได้ เจ้าพูดจาโอหังเกินไปแล้ว จงอางดำ จงอางขาว ไปเด็ดหัวมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

จงอางดำ และ จงอางขาว พุ่งกระโจนเข้าใส่ราเชนอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ 

ราเชนยิ้มให้เล็กน้อย พอพวกมันขยับตัว ราเชนก็ยิงลูกธนูออกไปทีเดียวสองดอกพร้อมกัน 

ฟิ้ว ฟิ้ว !!!

จงอางดำ และ จงอางขาว ยิ้มเยาะ ใช้กรงเล็บของตน ตวัดลูกธนูของราเชนจนแตกกระจายไป  แต่มันทั้งสองกลับหารู้ไม่ ไม่ได้มีแค่ลูกธนูเพียงแค่สองดอกเท่านั้น ยังมีลูกธนูพุ่งตามมาอีก นับสิบดอก พุ่งเข้ามาราวกับกำแพงธนู แม้ทั้งสองจะจับลูกธนูได้สองดอก แต่ที่เหลืออีกเกือบสิบดอกกลับปักเข้าลำตัวของมันจนร่างกลายเป็นเม่น  จงอางดำและจงอางขาวหยุดนิ่งกับที่ ตาเหลือกค้างมองหน้ากัน ด้วยความประหลาดใจสุดชีวิต แต่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องออกมา หงายหลังลงไปกับพื้นตายไปในทันที

ฝ่ายหัวหน้าห้าและหัวหน้าหก ถึงกับอ้าปากค้าง คุณชายว่านโถวโกรธแค้นอย่างยิ่ง

“ ฆ่ามัน พวกเจ้ายืนรออะไรอยู่ไปฆ่ามันซิ”

หัวหน้าห้ารีบเอ่ยออกมาว่า

“ อย่าเข้ามานะ วางธนูลง ไม่อย่างนั้น ข้าจะเผาพวกมันเดี๋ยวนี้”

“ คิดว่าจะสั่งข้าได้อย่างนั้นเร๊อะ?”

ราเชนไม่สนใจ แต่ในมือ เตรียมพร้อมยิงตลอดเวลา

“ เผาพวกมันเลย” หัวหน้าห้า รีบตะโกนออกไป

นักฆ่าสำนักฟ้าดิน 8 คนที่ถือคบไฟ กำลังจะโยนเข้ากองฟางเพื่อเผาเผ่าวานรและเหล่าอาจารย์หญิงทั้งสอง

“ ท่านจอมยุทธ์ ได้โปรดช่วยอาจารย์ของพวกเราด้วย” ศิษย์ของสองสำนักตะโกนขอร้องมาทางราเชน เจ้าวานรที่มาด้วยก็มองหน้าราเชน ด้วยสายตาอ้อนวอนให้ช่วยเหลือ คนเผ่าและหัวหน้าเผ่าวานรของมันด้วย

“ เอายาถอนพิษนี่ ไปให้หัวหน้าเผ่าของเจ้าสูดดม”

ราเชนมอบขวดยาแก้พิษให้กับเจ้าวานรยักษ์ แล้วเขาก็ยิงธนูเทพออกไปในทันที

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว !!

ราเชนยิงลูกธนูออกไปคราละ 4 ดอก สองครั้งติดๆ กันลูกธนูพุ่งออกไปราวกับสายฟ้าแลบ มันเจาะที่ลำคอของนักฆ่าสำนักฟ้าดินที่ถือคบไฟตายไปพร้อมกันทั้งหมด นักฆ่าที่เหลือล้วนแตกตื่นเกรงกลัวเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีใครกล้าเข้าไปจุดไฟแม้แต่คนเดียว

จนกระทั่งหัวหน้าห้า ต้องกระโจนเข้าไปจุดไฟได้ด้วยตัวเอง แม้นราเชนจะยิงธนูเข้าใส่ แต่หัวหน้าห้าก็สามารถหลบได้ทัน แล้วโยนคบไฟเข้าไปได้

เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นอย่างร้อนรน ของสาวๆ ที่กลัวอาจารย์ของตนจะถูกไฟเผาตาย

ราเชนเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ แล้วยิงลูกธนูเข้าไปเพื่อตัดเชือกที่รัดร่างของอาจารย์ทั้งสอง แล้วยังยิงใส่ หัวหน้าห้าและหก อย่างไม่หยุดพัก

ส่วนเจ้าวานรยักษ์ มันก็รีบไปนำยาถอนพิษไปช่วย หัวหน้าเผ่าวานรของมัน จนค่อยๆ ฟื้นพลังกลับมา แล้วก็เข้าไปช่วยคนของเผ่าวานรที่ถูกจับเอาไว้

หัวหน้าเผ่าวานรถอนต้นไม้ใหญ่ออกมา แล้วนำมาดับไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่

เผ่าวานรและพวกมนุษย์ถูกปล่อยตัว และได้รับยาถอนพิษ ร่างกายก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

ส่วนราเชนนั้นตอนที่ถูก หัวหน้าห้า และ หัวหน้าหก เคลื่อนตัวเข้าหาพร้อมๆ กัน

“ เข้ามาเลย”

ราเชนหาได้กลัวไม่ เขานำลูกศรที่เขาทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ออกมาแล้วยิงใส่หัวหน้าหกที่ พุ่งตัวเข้ามาใกล้

ฟิ้ว  !!

หัวหน้าหก เห็นว่าลูกธนูลูกนี้วิ่งมาไม่เร็วนัก จึงได้จับลูกศรที่ราเชนยิงเข้าใส่ได้อย่างสบายๆ

หมับ !!

“ เฮอะ ฝีมือมีแค่นี้เหรอ พ่อหนุ่ม”

ไม่ทันที่ราเชนจะตอบกลับ ทันใดนั้นเอง ปลายลูกศรกลับมีเสียงดังคลิ๊ก !!

หัวหน้าหกถึงกับสงสัยมองที่ปลายลูกธนู ที่มันมีหน้าตาแปลกๆ คล้ายกับลูกข่างสีดำ และแล้วมันก็ระเบิดขึ้น

ตูม !!

ร่างของหัวหน้าหกถึงกับแตกกระจายกลายเป็นเศษเนื้อ

หัวหน้าห้า ถึงกับหยุดนิ่งไม่กล้าเคลื่อนไหว

“ เป็นไง นี่คือลูกดอกหัวระเบิดของข้า”

ราเชนใช้ปลายลูกธนูเป็นระเบิด หากถูกแรงกระแทก ที่หัวลูกธนูก็จะกลายเป็นระเบิดทำลายล้างไปในทันที

ราเชนหันมาที่หัวหน้าห้า ที่ตอนนี้หันหลัง จะหนีไป เพราะหัวหน้าเผ่าวานร และ ฝูงวานรยักษ์กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา คนของนักฆ่าฟ้าดินตอนนี้ ล้วนถูกเผ่าวานรตาเดียวฆ่าตายจนหมดสิ้น แล้วพุ่งตัวลอยไปในกลางอากาศ

แต่ทว่า ไม่อาจหนีพ้นถูกลูกธนูของราเชนไล่ตามทางด้านหลังหลายสิบลูก

แม้จะหลบได้หมด แต่ว่ามีลูกธนูบางลูก กลับระเบิดเป็นควันกระจายอยู่รอบๆตัว ของหัวหน้าห้า

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดหรือว่าจะใช้พิษสลายพลังกับข้าได้”

หัวหน้าห้าหัวเราะออกมา แล้วใช้ความเร็วพุ่งตัวด้วยความเร็วสูงสุดหนีหายลับตาไปในทันที 

“ มันหนีไปจนได้”

เจ้าวานรยักษ์เอ่ยกับราเชน ซึ่งยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ 

“ มันถูกพิษของข้าแล้ว ไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน”

ราเชนไม่ได้แค่ใส่พิษสลายพลังเท่านั้น ยังคงใส่พิษงูสองหัวเข้าไปอีก ซึ่งหัวหน้าห้าตอนนี้ แม้จะหนีไปได้ไกล แต่เริ่มมีเลือดออกมาจากปากและจมูกโดยไม่รู้ตัว

“ บ้าเอ้ย ข้าถูกพิษหรือนี่?” หัวหน้าห้ารีบหยุด แล้วรีบใช้พลังลมปราณไล่พิษออกมาทันที พร้อมกับนำยาแก้พิษที่มีทั้งหมดมากิน แต่ว่าสายไปแล้ว พิษงูยักษ์สองหัว นั้นเป็นพิษที่ราเชนสกัดขึ้นมาเอง ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางขับพิษได้อย่างแน่ หัวหน้าห้าเริ่มดิ้นทุรนทุราย ไม่ช้าก็นอนตายอย่างน่าอนาถ

ผู้ตรวจการซ่งฉี เป็นตัวแทนของทุกๆ คน เข้ามากล่าวขอบคุณราเชน

“ ต้องขอบคุณจอมยุทธ์ท่านนี้ ที่ได้ช่วยเหลือพวกเราเอาไว้ ไม่ทราบว่า ท่านจอมยุทธ์มีนามว่าอะไร”

“ ข้าชื่อโฮ่วเฟย เป็นพรานป่าแถบนี้” ราเชนใช้แซ่เดียวกับ เทพธนูโฮ่วอี้

“ มิน่า ฝีมือการยิงธนูของน้องชาย ไม่ธรรมดาจริงๆ ถ้าเช่นนั้น พวกเรามีเรื่องสอบถามทางออกจากป่าสนดำแห่งนี้ ไม่ทราบว่า น้องชายพอทราบบ้างหรือไม่”

ราเชนไม่ทันตอบ แต่เห็นสายตาของ จอมยุทธ์หลายคน ที่รอดตาย ต่างมองกองเพชรมรกต ที่ถูกคนของนักฆ่าฟ้าดินแย่งชิงมาจากศพวานร ด้วยสายตาละโมบ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะต้อง เพราะหัวเผ่าวานร ยืนมองดูอยู่

“ หากใครอยากมีชีวิตอยู่ ก็อย่าได้คิดแตะต้องเพชรมรกตแม้แต่เม็ดเดียว”

ราเชนเอ่ยเสียงเหี้ยม เจ้าวานรยักษ์รีบเข้ามาหาราเชน แล้วยกราเชนขึ้นไหล่ ไปหาหัวหน้าเผ่าวานรของมัน โดยที่ไม่สนใจ พวกมนุษย์ ที่กำลังรอคำตอบเรื่อง ทางออกจากป่าสนดำ

“ ขอบใจเจ้ามากนะ  ที่ได้ช่วยพวกเราเอาไว้” หัวเผ่าวานรสื่อสารกับราเชน เพราะรู้จากวานรยักษ์ว่า ราเชนสื่อสารกับพวกมันได้

“ มนุษย์พวกนี้สมควรตายอยู่แล้ว ข้าแค่ทำตามบัญชาสวรรค์เท่านั้น”

“ เจ้าไม่อยากได้ ดวงตาของพวกเราหรอกรึ?”

ราเชนนั้น รู้มาจากเทพารักษ์อยู่แล้ว ว่า เผ่าวานรตาเดียว มีความเชื่อว่า หากเผ่าวานรตาเดียวตายไป ให้นำดวงตาเพชรมรกตไปฝังพร้อมกับร่าง แล้วจะได้กลับมากำเนิดใหม่อีกครั้ง ซึ่งเทพารักษ์แห่งป่าสนดำแนะนำราเชนไม่ควรแตะต้อง เพชรมรกตพวกนี้ ซึ่งแม้นจะเสียดาย แต่ก็ต้องฝืนจำใจ เป็นคนดี ซึ่งหากนำออกไปได้เขาจะกลายเป็นเศรษฐีไปในทันที

“ ข้าไม่สนใจ” ราเชนตอบออกไปอย่างเท่

“ ดี เจ้าเป็นมนุษย์ที่ประเสริฐจริงๆ หากว่าเจ้าอยากได้จริงๆ ข้าก็ไม่อาจปฏิเสธข้าจะมอบให้กับเจ้าทั้งหมด”

หัวหน้าเผ่าวานรยักษ์ใช้มือยักษ์ของมันตบที่พื้นอย่างพอใจ แต่ราเชนรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง รู้เช่นนี้บอกออกไปว่าอยากได้ ก็คงจะร่ำรวยไปแล้ว

“ ข้าบอกแล้ว คนผู้นี้เป็นคนดีจริงๆ ท่านหัวหน้า” วานรยักษ์ รีบเอ่ยกับ หัวหน้าเผ่าวานร ที่ยิ้มแยกเขี้ยวออกมา กลิ่นปากของมันทำเอาราเชนถึงกับกลั้นหายใจทันที

แต่แล้ว หัวหน้าเผ่า ก็ใช้มือของมัน ดึงเขี้ยวในปากของมันออกมา เลือดไหลทะลักออกมา จากปากของมัน แล้วยื่นเขี้ยววานรยักษ์มาให้กับราเชน

“ ข้ามอบให้กับเจ้า”

ราเชนอ้าปากค้าง เขี้ยววานรยักษ์ขนาดเท่ากับครึ่งตัวเขาขนาดนี้ จะเอาไปทำอะไร

ราเชนทำท่าจะปฏิเสธ แต่หัวหน้าเผ่าวานรยักษ์กล่าวต่อว่า

“ นี่คือเขี้ยววานรของข้า มันมีพลังพันปีของข้าบรรจุเอาไว้ เจ้าสามารถเรียกมันออกมาใช้ได้ยามที่เจ้าต้องการ”

“ ใช้ยังไง?” ราเชนเริ่มสงสัย

หัวหน้าเผ่าวานรถ่มเลือดของมันมาไว้ในฝ่ามือ แล้วยื่นมาให้กับราเชน

“ เจ้าดื่มโลหิตของข้านี้ เขี้ยววานรของข้าจะหลอมรวมเข้าไปในร่างของเจ้าเอง”

ราเชนแทบอยากจะอ๊วกออกมา   แล้วทันใดนั้นเองก็มีเสียงเทพารักษ์ป่าสนดำเอ่ยออกมาว่า

“ หัวหน้าเผ่าวานร พูดเรื่องจริง เจ้าดื่มโลหิตของมัน แล้ว เขี้ยววานรจะหลอมรวมไปในร่างของเจ้าเอง ไม่ต้องเป็นห่วงมารโลหิตในร่างของเจ้า เลือดของหัวหน้าเผ่าวานรผู้นี้ไม่ไปกระตุ้นพลังมารโลหิตอย่างแน่นอน”

ราเชนพยักหน้า แล้วกลั้นใจดื่มโลหิตของหัวหน้าเผ่าวานรยักษ์ทันที

พอโลหิตของหัวหน้าเผ่าวานรเข้าปาก ราเชนก็รู้สึกแปลกๆ  ภายในป่วนปั่นไปหมด หัวหน้าเผ่าวานรนำเขี้ยวมาสัมผัสที่ร่างของราเชน ทันใดนั้นเอง เขี้ยวขนาดใหญ่ก็ค่อยๆถูกดูดซึมเข้าไปในร่างของราเชน จนกระทั่งมันถูกดูดซึมเข้าไปหมด

ราเชนรู้สึกว่า ในห้วงจิตของเขามีเขี้ยววานรตั้งอยู่ในนั้นแล้ว

เลือดในกายของเขาสูบฉีดแรงขึ้น กว่าเดิมหลายเท่า แม้นว่ามันไม่สามารถขับเคลื่อนผ่านพลังลมปราณ แต่ว่า ราเชนคล้ายกับว่ากล้ามเนื้อของเขามีพลังมากมายกำลังจะระเบิดออกมา จนราเชนต้องปล่อยหมัดไปที่ก้อนศิลาขนาดใหญ่ลูกหนึ่ง

ตูม !!!

ก้อนศิลาขนาดใหญ่แตกละเอียดไปในทันที โดยที่มือของเขากลับไม่เป็นอะไรเลย

“ โอ้ นี่หรือพลังวานรพันปี...”