รักร้าย นายเย็นชา (วิน)

ตอนนี้ฉันกำลังเดินเลือกซื้อของ มีครามที่ช่วยเดินเลือกซื้อ

อลิส > ขอบใจแกมากนะคราม ถ้าไม่ได้แกมาช่วย ฉันคงเหนื่อยแย่

คราม> ก็ใช่นะสิ นี้จะซื้ออะไรเยอะขนาดนี้ วันหลังค่อยมาซื้อใหม่ก็ได้มั้ง

อลิส > เออน่า นี้ก็เหลือแค่พวกเครื่องปรุงรส แค่นั้นก็ครบแระ

เห็นฉันเป็๞พวกชอบดื่มชอบเมา แต่ว่าฉันก็ชอบทำอาหารมากเลยนะ ตอนที่ฉันอยู่บ้านฉันก็ชอบทำให้พ่อกับแม่กินบ่อยๆ ฉันเป็๞คนจันทบุรีครอบครัวทำสวนทุเรียนสวนมังคุด ส่งออกต่างประเทศ ฉันเป็๞ลูกคนเดียวของพ่อกับแม่ ทุกคนเลยค่อนข้างตามใจฉัน ที่ย้ายมาเรียนกรุงเทพก็เพราะฉันเองที่ขอ ฉันอยากเจอพี่วินฉันกับพี่วินเคยเจอกันตอนฉัน 5 ขวบ ฉันตกหลุมรักเค้าเพราะตอนที่ฉันตกจากต้นไม้ เค้าให้ฉันขี่หลังเค้าแล้วพาฉันกลับบ้าน หลังจากวันนั้นฉันก็บอกพ่อกับแม่ว่าฉันโตขึ้นฉันอยากแต่งงานกับพี่วิน ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ฉันกับพ่อแม่พี่วินอยากให้เราแต่งงานกันด้วยรึเปล่า ฉันไม่แน่ใจ แต่ทั้ง 2 ฝ่ายก็ตกลงหมั้นฉันกับพี่วิน๻ั้๫แ๻่เด็ก ตอนนั้นฉันดีใจมาก แต่พี่วินดูเฉยๆแต่เค้าก็ไม่ได้ปฎิเสธ จนตอนนี้ฉันตามมาหาเค้านี้แหละ ครั้งแรกที่เจอเค้าที่มหาลัยก็อยากจะเดินเข้าไปหาเค้านะ แต่สาวๆพี่วินเยอะเหลือเกิน ฉันก็เลยได้แต่แอบดูเค้าว่าเค้าเป็๞ยังไง จนฉันทนไม่ไหวขอแม่ย้ายมาอยู่กับพี่วิน ให้รู้แล้วรู้รอดไป เพราะฉันไม่ยอมปล่อยพี่วินไปแต่งงานกับผู้หญิง คนอื่นแน่ๆ

คราม > นี้แกซื้อครบหมดรึยังวะ

อลิส > เออ หมดแล้วๆ ปะไปจ่ายตัง

ฉันกับครามเดินเข็นรถเข็นไปจ่ายตังที่เค้าเตอร์ แล้วครามก็ช่วยฉันหิ้วของไปขึ้นรถ

คราม > นี้ต้องไปส่งที่คอนโดด้วยใหม

อลิส > เออ ถ้าได้ก็ดีนะ เดี๋ยวฉันขับรถไปส่งแกที่คอนโดทีหลัง

คราม> เออๆๆ งั้นรีบไป

@ คอนโด @

ฉันกับครามถือข้าวของพลุงพลังขึ้นมาบนห้อง ฉันกดรหัสห้อง แล้วก็เปิดประตูห้องเข้าไป

อลิส > อ้าวพี่วิน อยู่ห้องหรอคะ อลิสนึกว่าพี่ไม่อยู่

วิน > ทำไม

อลิส > เปล่าค่ะ

คราม > อลิส ของที่ซื้อมาให้วางตรงใหน

อลิส > อ้อ ครามเดินไปวางที่โต๊ะตรงห้องครัวเลย

คราม > อืม

อลิส > ขอบใจแกมากนะ งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง

คราม > ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวนั่งแท๊กซี่กลับเอง

อลิส > ได้ไง อุส่าไปช่วยเลือกซื้อของ แล้วช่วยถือกลับมาอีก

คราม > เออไม่เป็๞ไรหรอก

อลิส > งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปส่งหน้าคอนโดก็ได้

คราม > อืมๆ งั้นก็ไป

อลิส > พี่วินอลิสลงไปส่งครามหน้าคอนโดแป๊บนึงนะคะเดี๋ยวมา

วิน > ก็ไปสิ จะต้องบอกฉันทำไม

ฉันเดินมาส่งครามขึ้นรถหน้าคอนโด กว่าจะมีแท๊กซี่มาก็รอนานอยู่เหมือนกัน พอครามได้ขึ้นรถแล้ว ฉันจึงเดินกลับเข้าคอนโดแล้วยืนรอลิฟขึ้นห้อง ระหว่างที่ฉันอยู่ในลิฟ เสียงแจ้งเตือนมือถือฉันก็ดังขึ้น ฉันหยิบขึ้นมาดู พร้อมกับลิฟที่เปิดออกเพราะถึงห้องที่พี่วินอยู่แล้ว ฉันจึงเดินออกมาจากลิฟพร้อมกดข้อความอ่าน

วิน: ยังไม่ต้องกลับห้องนะ รอข้างล่างไปก่อน

เป็๲ข้อความของพี่วิน ที่ส่งมาหาฉัน ถ้าเดาไม่ผิดคงมีผู้หญิงมาที่ห้องเค้าจึงส่งไลน์มาหาฉัน ว่ายังไม่ให้ฉันเข้าไป ฉันรู้สึกน้อยใจเสียใจชมัด นี้ฉันเป็๲คู่หมั้นเค้านะแต่เค้าไม่เคยเกรงใจฉันเลย อยู่ๆน้ำตาของฉันก็ค่อยๆไหลออกมา ฉันเดินไปนั่งร้องไห้ตรงบันไดหนีไป

# วิน #

ไม่รู้ว่าซื้ออะไรมาเยอะขนาดนี้ ทำกับข้าวเป็๞รึเปล่าก็ไม่รู้ ระหว่างที่ผมกำลังยืนดูข้าวของที่วางที่โต๊ะ ที่อลิสเป็๞คนซื้อมา อยู่ๆก็มีเสียงคนมาเคาะประตูห้อง ผมจึงเดินออกไปเปิดประตูดู ว่าเป็๞ใครกันที่มา พอผมเปิดประตูออกผมจึงรู้ว่าคนที่มาหาผมคือจูน ผมจึงให้เธอเข้ามาในห้อง จากนั้นผมจึงส่ง LINE ไปบอกกับอาลิสว่าอย่าเพิ่งกลับมาห้อง ให้เธอรออยู่ข้างล่างก่อน เดี๋ยวเสร็จธุระผมจะส่งข้อความไปบอกเธอเอง

# อลิส #

ฉันนั่งรอพี่วิน ๻ั้๫แ๻่ 5 โมงเย็น จนตอนนี้สองทุ่ม เค้ายังไม่ส่งข้อความกลับมาหาฉันเลย นี้เค้าลืมฉันแล้วหรือว่ายังไม่เสร็จธุระกันแน่ แล้วทำไมฉันต้องมานั่งทนแบบนี้กัน ฉันตัดสินใจเปิดประตูบันไดหนีไฟ ฉันจะกลับเข้าห้อง แต่เอ๊ะ ทำไมประตูมันเปิดไม่ออก นี้ฉันติดอยู่ในนี้หรอ ฉันกำลัง๻๷ใ๯ ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูก ฉันพยายามตั้งสติ ฉันเลยคิดได้ว่าประตูชั้นอื่นอาจจะไม่ได้ล๊อก ฉันจึงเดินลงบันไดเพื่อจะออกประตูข้างล่าง แต่พอเดินมาถึงประตูก็ล๊อกอีกเช่นกัน ฉันเริ่มกลัวมากขึ้น ฉัน๻ะโ๷๞พร้อมเคาะประตูเผื่อจะมีใครได้ยินเสียงของฉันแล้วเปิดประตูให้ฉันได้ เพราะข้างนอกสามารถเปิดเข้ามาได้ แต่ฉันเปิดออกไม่ได้. ฉันเริ่มลนราน ฉันรีบหยิบมือถือออกมากดสายหาพี่วิน ฉันกำลังกดเบอร์โทรออก แต่อยู่ๆไฟก็ดับ

พรึ่บ!!!!!!!

กรี้ด!!!!!!

ฉัน๻๷ใ๯กลัว จนเผลอทำมือถือล่วงหลุดมือไป ตอนนี้ไม่รู้ว่ามือถือฉันหล่นอยู่ตรงใหน ฉันกลัว ฮือๆ ฉันเริ่มปล่อยโฮ่ววว ออกมา เริ่มคุมสติตัวเองไม่ได้ ฉันไม่ชอบการอยู่ในที่แคบๆและมืด ตอนเด็กฉันเคยติดอยู่ในห้องเก็บของเป็๞ห้องเล็กๆ ทั้งเงียบทั้งมืด มีหนูตัวเล็กส่งเสียงแล้ววิ่งไปมา ฉันกลัว

อลิส > ช่วยด้วย. ฮือๆๆๆ ฉันกลัว ใครก็ได้ช่วยด้วย

ฉันทั้งร้องไห้ ทั้งร้องขอความช่วยเหลือ ฉันเคาะประตูจนมือฉันเป็๞แผลแต่ก็ยังไม่มีใครมาช่วยฉัน

ฮือๆๆๆๆ

อลิส > ฉันขอร้องหละ ใครก็ได้มาช่วยฉันที

ตอนนี้ฉันเริ่มหายใจติดขัด หายใจไม่ออก พอฉันกลัวมากๆแล้วฉันจะช๊อกเริ่มมีอาการแบบนี้ ถ้าไม่มีคนมาช่วยฉัน ฉันต้องตายอยู่ที่นี้แน่ๆๆ ฮือๆๆๆ

อลิส > พี่วิน พี่วินอยู่ใหน ฮือๆ ช่วยอลิสด้วย

อยู่ๆเสียงมือถือฉันก็ดังขึ้น ฉันจึงพอมองเห็นเสียงไฟจากมือถือ ฉันจึงพยายามพาตัวเองไปหยิบมือถือที่มันหล่นอยู่ที่พื้น แต่ร่างกายฉันมันไม่ค่อยตอบสนองฉันก้าวขาไม่ออก เพราะฉันยังเกร็งฉันยังคุมสติไม่ค่อยได้ ฉันกลัวสิ่งรอบข้างที่มันทั้งมืดทั้งแคบ ฉันพยายามเอื้อมมือไปหยิบมือถือ แล้วฉันก็ทำสำเร็จ ฉันรีบกดรับสายนั้นทันที

ตุ๊ด

วิน > อยู่ใหน มาได้แล้ว

อลิส > ฮือๆๆๆๆ พี่วิน พี่วิน ช่วยอลิสด้วย ฮือๆ อลิสหายใจไม่ออก อลิสกลัว ฮือๆ

วิน > นี้เธออยู่ใหน

ผมกำลัง๻๷ใ๯ นี้ยัยนั้นเป็๞อะไรแล้วเธออยู่ใหนตอนนี้ น้ำเสียงเธอรนราน ผมฟังไม่ชัด แต่ผมรู้ว่าเธอกำลังกลัวอย่างมาก

วิน > อลิสๆ อยู่ใหน ตั้งสติแล้วบอกฉันมา

อลิส > พี่วิน อลิสอยู่บันไดหนีไฟ อลิสออกไม่ได้ พี่วินช่วยด้วย ฮือๆๆ ช่วยด้วย อลิสไม่ไหวแล้ว

ผมรีบวิ่งออกไปจากห้องแล้วเปิดประตูหนีไฟค้างไว้ ตรงบันไดสงสัยไฟจะขัดข้องเพราะมันมืดมากไม่มีไฟสักดวงที่ติด ผม๻ะโ๠๲เรียกชื่ออลิส

วิน > อลิส อยู่ใหม

อลิส > พี่วิน พี่วิน ฮือๆ

ผมได้ยินเสียงของเธออยู่ข้างล่างผมจึงใช้ไฟมือถือส่องทางแล้วเดินลงไปหาเธอ

อลิส > พี่วินนน

พอพี่วินเดินมาถึงฉัน ฉันจึงรีบพุ่งเข้าไปกอดเค้าไว้แน่น ฮือๆๆๆ พี่วิน

_________\\\_____________\\\\\_______