เมื่อเหยียนซานก้าวเดินออกจากชายป่ามุ่งหน้าสู่ประตูสำนักเมฆาบรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยือกจนศิษย์สายนอกที่เคยมองเขาเป็ขยะต่างยืนตัวสั่นเมื่อััได้ถึงกลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กเก็บขยะคนเดิม
"เหยียนซาน!เ้าขยะกล้าดีอย่างไรกลับมาที่นี่!" เสียงะโโอหังดังขึ้น "อวี่เฟย" ก้าวออกมาพร้อมดาบยาวในมือแต่ครั้งนี้เขามีผู้หนุนหลังเป็ชายชราห้าคนที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนแท่นหินสูง...ห้าเซียนาุโแห่งสำนักเมฆา!
"ข้ามาเพื่อรับพลังอัคคี...ใครขวางข้า ผู้นั้นต้องสิ้นชื่อ!" เหยียนซานประกาศก้องน้ำเสียงแฝงด้วยพลังลมปราณวายุกดดันจนศิษย์รอบข้างล้มลงไปกองกับพื้น
อวี่เฟยแค่นยิ้มเหี้ยม"เ้ามันก็แค่ขยะที่โชคดี! ท่านอาจารย์ทั้งห้าของข้าไม่ปล่อยเ้าไว้แน่!"
เซียนทั้งห้าไม่ได้ขยับเขยื้อนทว่าใบหน้าของพวกเขาพลันเคร่งขรึมพวกเขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่ขยะอีกต่อไป แต่คือผู้ถือครอง 'ลิขิต์'ที่พวกเขามีหน้าที่เพียงสนับสนุน!
"ค่ายกลอัคคีเบญจธาตุ!" เซียนาุโธาตุไฟร้องบอก
ทันใดนั้นเซียนทั้งห้าพร้อมใจกันซัดฝ่ามือ พลังลมปราณธาตุทั้งห้า (ดิน น้ำ ลม ไฟ ทอง)พุ่งทะยานเข้าหาเหยียนซาน แต่แทนที่จะเป็การโจมตีด้วยอาวุธพลังเ่าั้กลับแปรสภาพเป็ "เปลวเพลิงลมปราณ" ห้าสีที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวาจากนรก!
ตูม!!!
เปลวเพลิงเบญจธาตุทั้งห้ารุมล้อมและเผาผลาญร่างของเหยียนซานพร้อมกัน!
"อั่ก!" เหยียนซานกัดฟันแน่นความเ็ปแล่นพล่านไปทั่วทั่งสรรพางค์กาย มันไม่ใช่แค่ความร้อนที่ิัแต่มันคือไฟลมปราณที่แทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูก หวังจะหลอมละลายวัชระอัฐศิลา ให้กลายเป็จุณ!
แววตาของเขาเริ่มพร่ามัวจิตใจเกือบจะแตกสลายท่ามกลางนรกเพลิง... ทว่า ใน่วินาทีที่ความตายมาเยือนเสียงของเฒ่ากู่พลันดังกังวานขึ้นในหัว
"อย่าต่อต้านไฟเหยียนซาน!จงเป็ส่วนหนึ่งของมัน! ดิน น้ำ ลม เ้าผ่านมาแล้ว...ไฟคือธาตุสุดท้ายที่เ้าต้องหลอมรวม!"
เหยียนซานลืมตาขึ้นดวงตาพราวแสงสีทองวูบหนึ่ง เขาไม่ได้หลบหลีก แต่กลับกางแขนออกรับการปะทะร่างกายเขากลายเป็สีทองอร่ามด้วยวัชระอัฐศิลาความเร็ววายุทำให้เขาหลบหลีกคมดาบธาตุทองได้อย่างหวุดหวิดลมปราณสายน้ำดูดซับแรงกระแทกจากธาตุดิน
"มาเลย! ไฟของพวกท่าน...จะเป็สิ่งที่ทำให้ข้าบรรลุ!"
เหยียนซานรวบรวมลมปราณวายุและน้ำในกายหมุนวนรอบจุดตันเถียนอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น ปาฏิหาริย์พลันบังเกิด!เปลวเพลิงเบญจธาตุค่อยๆเผาเปลือกกายภายนอกของเหยียนซานจนกลายเป็เถ้าเผยให้เห็นกายแก้วภายใน
"อะไรกัน?!" อวี่เฟยและลูกศิษย์ถึงกับตาค้างเซียนเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้กลายเป็เถ้าถ่านแต่กลับมีกายแก้วส่งแสงวาววับยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงพร้อมออร่าสีทองที่เข้มข้นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าแล้วกายปรากฎเป็ิัที่ดูแน่นตึงราวกับหินสลัก ทว่ามีลายอัคคีสีแดงฉานสลักอยู่บนแผ่นหลัง!
"ไฟของพวกท่าน...บัดนี้เป็ของข้าแล้ว!"
เซียนทั้งห้าแม้หน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆแต่ดวงตาฉายแววเมตตา
“เ้าบรรลุขั้นสุดท้ายแล้วจงรีบกลับไปหาท่านมหาเทพวชิระเพื่อแจ้งข่าวนี้เถิด”
อวี่เฟยกับพวกถอยกรูดไม่กล้าแม้แต่มองหน้าเหยียนซานปากที่เคยด่าทอบัดนี้ไม่กล้าแม้แต่เปิดปาก
เหยียนซานรีบเดินทางเพื่อกลับไปหาเฒ่ากู่อย่างไม่รอช้า
2K
