The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          “เอ่อ..คือ..เธอไม่โกรธอะไรฉันใช่ไหมนิ..”

          “ไม่หรอกค่ะ…เพราะฉันเองก็พอรู้ว่าเรเวลกับคุณเอลิเซ่มีความสัมพันธ์ในวัยเด็กกันยังไงบ้าง”

          “อ่าว..ไม่เรียกท่านเอลิเซ่แล้วหรอ”

          “ก็คุณยังไม่เรียกเลยนิคะ”

          “อันนั้นมันความเคยชินต่างหากล่ะ”

          “ฉันเองก็เรียกตามความเคยชินเหมือนกันนะคะ”

          "แต่ก่อนหน้านี้เธอยังเคยเรียกเอลิเซ่ว่าท่านอัศวินศักดิ์สิทธิ์เลยไม่ใช่รึไง”

          เซซิเลียเริ่มทำหน้ามุ่ยขึ้นมา

          “ช่างมันเถอะค่ะ..ไม่อยากเรียกก็คือไม่อยากเรียกง้ะะะ”

          เด็กสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเง้างอนแล้วนั่งลงหันไปมองริมทะเลสาบเหมือนเดิม 

          “เอาเถอะ..ลืมๆเรื่องเอลิเซ่ไปเถอะนะ…เรามาคุยเรื่องดันเจี้ยนแห่งนี้ดีกว่า”

          เรเวลนั่งลงข้างๆเซซิเลีย

          “หลังผ่านเหตุการณ์ในชั้นที่3 ..เธอได้จำลองแผนที่ดันเจี้ยนแห่งนี้ต่อรึป่าว?”

          “ค่ะ..ฉันเริ่มจำลองมันต่ออีกครั้งตั้งแต่อยู่ในชั้นที่4..แต่เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นะคะ”

          เซซิเลียแบฝ่ามือขึ้นมาเพื่อแสดงแผนที่โครงสร้าง3มิติของดันเจี้ยนแห่งนี้

          “ขณะนี้แผนที่ได้จำลองไปถึงชั้นที่17แล้วค่ะ”

          “17ชั้นเลยหรอ!!”

          “ค่ะ..ยิ่งลงไปลึกเท่าไหร่…ชั้นก็ยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น..โดยเฉพาะพื้นที่ในชั้นที่17นี้มีขนาดกว้างพอๆกับเมืองหลวงเลยนะคะ”

          "ขะ..ขนาดนั้นเลยหรอ.."

          เรเวลมองแผนที่3มิติซึ่งแสดงภูมิศาสตร์อันแปลกประหลาดจำนวนมากด้วยความตกใจ

          “ถ้างั้นพวกมอนสเตอร์ในแต่ละชั้นล่ะ?”

          “ถ้าต้องการข้อมูลพวกนั้นด้วยจะต้องใช้พลังเวทย์มหาศาลเลยค่ะ…และยิ่งภูมิศาสตร์กว้างใหญ่ขนาดนี้การแสดงแบบละเอียดทุกๆชั้นเป็นไปไม่ได้แน่ๆ..เพราะพลังเวทย์ของฉันมีไม่พอ”

          “ถ้างั้นดันเจี้ยนนี้มันใหญ่แค่ไหนล่ะ?”

          “จากการจำลองที่ผ่านมากว่าหลายชั่วโมงยังจำลองได้ไม่ถึง 1% เลยนะคะ”

          “ดันเจี้ยนใหญ่ขนาดนี้มอนสเตอร์ยิ่งชั้นลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น…ตามข้อมูลที่พวกเราได้ยินมาพวกนักสำรวจหายสาปสูญหลังลงไปต่ำกว่าชั้นที่10สินะ”

          “ใช่แล้วค่ะ..แต่เท่าที่ดูจากแผนที่ตั้งแต่ชั้นที่10-17 ไม่มีอะไรผิดปกตินะคะ”

          “ถ้างั้นตายเพราะถูกมอนสเตอร์ฆ่างั้นหรอ?”

          “ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ..เพราะนักสำรวจของอาณาจักรนี่มีเลเวลถึง40กันเลยนะคะ..พอๆกับอัศวินเวทมนตร์ระดับล่างๆเลย..ฉะนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะถูกมอนสเตอร์ฆ่าแน่ๆ”

          “น่าสงสารจังเลยแหะ…หายสาบสูญไปแบบนี้ถ้าเป็นไปได้ฉันเองก็อยากไปลงช่วยจังเลยนะ”

          “อย่าคิดอะไรบ้าๆเด็ดขาดนะคะ..เดิมทีทางอาณาจักรก็ส่งทีมกู้ภัยลงไปช่วยแล้วค่ะ..แต่ทุกทีมที่ส่งไปก็ไม่มีใครกลับออกมาอีกเลย…ฉะนั้นเพื่อไม่ให้สูญเสียไปมากกว่านี้ทางอาณาจักรจึงจำเป็นต้องหยุดให้ความช่วยเหลืออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

          “อืม..รู้แล้วน่า..ฉันเองก็เลเวลยังไม่ถึง40ด้วยซ้ำ..ถ้าไปก็มีแต่ไปตายนั่นแหละ”

          เรเวลพูดด้วยน้ำเสียงโมโหเล็กน้อย

          เซซิเลียยื่นมือของเธอมาจับมือของเรเวลเอาไว้

          เรเวลบีบมือของเซซิเลียเบาๆ

          “ไม่ต้องห่วงหรอก..ฉันไม่ใช่คนโง่ถึงขนาดที่ยอมทำอะไรบ้าๆแล้วเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งฟรีๆหรอกนะ..ฉันรู้ถึงพลังและขีดจำกัดของตัวเองในตอนนี้ดี”

          “ถ้างั้นก็ดีแล้วค่ะ…พวกเรารีบไปให้ถึงชั้นที่10..แล้วทำให้ทัศนศึกษาเชิงสำรวจครั้งนี้จบลงด้วยดีเถอะนะคะ…ชั้นที่1-10จัดว่าไม่อันตราย…และชั้นที่10ก็มีอาจารย์ที่ปรึกษาของเรารออยู่ด้วย”

          “อืมเข้าใจแล้ว..รีบทำให้มันจบๆลง…แล้วกลับไปบนพื้นไวๆกันเถอะ…ว่าแต่หลังจากชั้นที่5 มีเซฟตี้พ้อยไหมอะ?”

          “เท่าที่ดูชั้นที่6-9ก็มีภูมิศาสตร์เป็นป่าเหมือนกัน…ฉันจึงเดาว่าน่าจะมีเซฟตี้พ้อยนะคะ…แต่ทั้งนี้เรายังสรุปไม่ได้100%จนกว่าจะได้ลงไปสำรวจจริงๆ”

          “อืมนั่นสินะ…ส่วนชั้นที่10นี่...แนวชั้นกับผนังมันดูเรียบคล้ายกระเบื้องจังแหะ..”

          “ตั้งแต่ชั้นที่10ลงไปจะมีภูมิศาสตร์ประมาณนี้หมดค่ะ”

          เซซิเลียหมุนแผนที่3มิติไปเรื่อยๆแล้วใช้นิ้วมือขยับเพื่อซูมเข้าออก

          “อืมฉันเข้าใจละ…แต่ถ้าจำลองแบบนี้ไปเรื่อยๆมันกินพลังเวทมากไหมอะ?”

          “ไม่ค่อยเท่าไหร่นะคะ”

          “งั้นช่วยจำลองต่อไปเรื่อยๆจนกว่าพวกเราจะกลับได้ไหม?..เพราะอย่างน้อยฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าดันเจี้ยนแห่งนี้มันลึกแค่ไหน..แล้วชั้นล่างสุดมันมีอะไรอยู่กันแน่”

          “เข้าใจแล้วค่ะ”

          เซซิเลียเก็บแผนที่3มิติหายเข้าไปในฝ่ามือ

          ตราบใดที่เธอยังไม่ยกเลิกการจำลอง..การจำลองก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ..แม้ว่าเธอจะเก็บแผนที่ลงไป..หรือเก็บอาร์ติเฟกซ์เข้าไปก็ตาม

          “ขอบใจนะ..”

          “ไม่เป็นไรค่ะ..เรื่องนั้นฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน”

          เรเวลหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาดู

          20:50 น.

          “นี่เราคุยกันยาวจนเกือบจะหมดชั่วโมงเฝ้าเวรเลยนะเนี่ย”

          “ไหนคะ..ขอดูเวลาหน่อย”

          เซซิเลียยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อมองนาฬิกา…เธอใช้นิ้วเกี่ยวเส้นผมตัวเองแล้วแนบไว้ข้างหู

          เรเวลหน้าแดงเล็กน้อยเนื่องจากระยะใกล้เกินไปจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมและไออุ่นจากตัวเธอ

          “พะ..พะ..พะ..พวกเราไปเดินเพื่อเปลี่ยนอิริยาบทกันบ้างไหม…เซซิเลีย”

          เรเวลหันหน้าหนีเล็กน้อย

          “หืม?..ก็ได้นะคะ” 

          เด็กหนุ่มและเด็กสาวค่อยๆลุกขึ้นยืน…แต่ตอนยืนไม่ทันระวัง

          “อ้ะ!..”

          เซซิเลียสะดุดก้อนหินแล้วเสียหลัก

          “ระวัง!..”

          เรเวลคว้าแขนประคองเธอได้ทันแบบฉิวเฉียด

          “ขอบคุณนะคะ”

          “อือ..ไม่เป็นไร..ระวังหน่อยล่ะ..”

          ตอนนั้นเองเรเวลไปเหยียบถูกปลิงริมทะเลสาบแล้วลื่นไปชนเซซิเลียจนทั้งคู่ล้มลง

          ‘ตุบบ’

          สเตตัสระดับเลเวล30ทำให้การล้มเพียงแค่นี้ไม่เจ็บแม้แต่น้อย…แต่ว่า

          เด็กหนุ่มนอนคร่อมบนตัวเด็กสาวในสภาพจับแขนข้างหนึ่งของเธอ

          เซซิเลียหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที…เพราะสภาพของเรเวลในตอนนี้ราวกับกำลังกดเธอลงกับพื้นเพื่อจะทำอะไรบางอย่าง   

          “ระ..ระ..เรเวล…”

          “ขะ..ขะ..ขอโทษนะ..จะรีบลุกเดี๋ยวนี้แหละ”

          ใบหน้าของเรเวลร้อนฉ่าราวกับลุกไหม้

          ตัวเขาพยายามดันตัวเองเพื่อลุกขึ้นทันที

          "เดี๋ยว…”

          เซซิเลียพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วใช้แขนทั้งสองข้างคล้องไปที่คอของเด็กหนุ่มแล้วดึงลงมามาใกล้

          เด็กหนุ่มและเด็กสาวมองตากันและกันในระยะประชิด

          “ขออยู่แบบนี้นานๆหน่อยได้มั้ยคะ”

          เซซิเลียกล่าวด้วยน้ำแผ่วเบาอย่างสุดแสน..แล้วจ้องไปยังดวงตาสีแดงของเด็กหนุ่ม

          “ฉันชอบคุณนะคะ..ชอบทุกสิ่งทุกอย่างเลย”

          “อืม..ขอบใจนะ”

          เรเวลมองไปยังดวงตาสีฟ้าของเธอ…แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น

          เด็กสาวหลับตาลง

          เด็กหนุ่มจูบที่เปลือกตาของเธอเบาๆ

          “อือ…”

          เด็กสาวลืมตาข้างที่ไม่ได้ถูกจูบ

          “ฮะ..แฮ่ม!”

          “คือว่าถึงเวลาเฝ้าเวรพวกผมแล้วนะครับ..”  

          มีนักเรียนชายสองคนเดินเข้ามาทางด้านหลัง

          “เอ๋! / 0//0”

          เรเวลกับเซซิเลียรีบลุกขึ้นพรวดทันที

          “ขะ..ขะ..ขออภัยนะคะ…แต่ว่าเวรคู่ฉันยังน่าจะเหลืออีกหน่อยนะ..นะ…นะ..นี่นา..”

          เซซิเลียแก้มแดงทำท่าทางลุกลี้ลุกลน….เรเวลเองก็ไม่ต่างกัน

          “แต่นี่มันอีก5แค่นาทีก็ถึงเวรคู่ผมเฝ้าแล้วนะครับ?…ท่านเซซิเลียกับเรเวลไปนอนพักเถอะครับ”

          “อะ..อา…งั้นขอบใจนะ..”

          ชิ…เจ้าพวกนี้..ไหงมันมาเป็นห่วงฉันเอาตอนนี้ฟะนิ

          “ขะ..ขะ..ขอบคุณค่ะ…งะ..งะ..งั้นรบกวนด้วยนะคะ”

          เผลอให้พวกเขาเห็นภาพน่าอายซะแล้วเรา….

          เซซิเลียกับเรเวลเดินไปด้วยกัน..แล้วแยกจากกันตรงฝั่งแบ่งกั้นระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย

          “ถ้างั้นฉันไปนอนก่อนนะเรเวล..ฝันดีนะคะ”

          เซซิเลียโบกมือบ้ายบายแล้วยิ้มให้

          “อืม..เช่นกัน”

          เรเวลโบกมือลาแล้วเดินไปยังฝั่งของตัวเอง