
กว่าจะข่มตาหลับกินเวลาไปเกือบตีสาม...มาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงเคาะประตูหน้าห้องนอนดังโครมครามราวกับวันสิ้นโลกเสียงเอะอะมะเทิ่งของมารดาดังจนแสบแก้วหู จะคลุมโปงแล้วนอนต่อโดยไม่รู้ไม่ชี้ก็เห็นจะทนไม่ไหว
เมื่อเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังเรือนกลมเข็มนาฬิกาเพิ่งบอกเวลาเจ็ดโมงเช้าหล่อนอยากจะส่งเสียงปรี๊ดะโออกไปเสียจริง...แต่ทำได้เพียงกระเด้งลุกจากที่นอนเลิกผ้านวมผืนหนาสะบัดออกจากการห่มคลุมไปกองยับย่นอยู่ด้านหลัง แล้วลุกพรวดพราดไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าประตู เปิดออกกว้าง ยังไม่ทันจะโวยวายอย่างใจนึกเสียงของมารดาก็แผดลั่น พร้อมกับปั้นหน้าั์เลียนแบบผีเสื้อสมุทร
“แกรีบตื่นมาเลยนะ...มัวแต่นอนคุดคู้เป็นางรจนาหลบในหอยพระสังข์อยู่ได้มาดูนี่เลยย่ะ เมื่อคืนไปทำเื่งามหน้ามาหรือไงยะ แม่ตัวดี”
ปานเลขายัดกึ่งกระแทกหนังสือพิมพ์สามฉบับใส่มือลูกสาวแล้วตนเองก็เดินดุ่ยๆไปที่เตียงนอน เหลียวซ้ายมองขวาไปรอบห้องนอน
เมื่อเห็นว่านอกจากเฟอร์นิเจอร์ประดับห้องหลายชิ้นจะอยู่ผิดที่ผิดทางของใช้จิปาถะก็วางกองเกลื่อนกลาดแล้วเสื้อผ้าชุดราตรีที่ใส่ออกงานเมื่อคืนก็พาดอยู่บนราวแขวนแบบลวกๆ หน้าโต๊ะกระจกเงามีเครื่องสำอางหลากยี่ห้อ ซึ่งใช้ประทินผิวแต่งเนื้อแต่งตัวทุกเมื่อเชื่อวันกองอีเหละเขะขะ...จึงได้แต่ถอนหายใจ กำลังจะเปิดประเด็นบ่นอีกเื่ลูกสาวซึ่งหน้างอง้ำจากการถูกปลุกก่อนเวลาเก้าโมงเช้า กำลังพลิกหนังสือพิมพ์ในมืออ่านเนื้อข่าวประกอบแบบติดตามทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ ก็โพล่งออกมา
“นี่มันอะไรกันคะแม่ทำไมหนังสือพิมพ์แต่ละฉบับ ถึงเขียนข่าวหนูแบบเสียๆหายๆอย่างนี้ล่ะคะทั้งที่เมื่อคืนหนูเป็ฝ่ายเสียหาย”
มารดาแทบจะถลึงตาใส่ “แล้วแกไปทำอะไรล่ะพวกนักข่าวมันถึงได้เอารูปตอนแกประกบปากกับผู้ชายไปลงหราอยู่หน้าหนึ่งตั้งหลายฉบับ...แล้วทีนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนลูกสาวคนเดียวของครอบครัววลัยลักษณ์ ลูกคุณปานเลขานายกสมาคมกุลสตรีแห่งประเทศไทย...ลูกคุณปัจฉิม เ้าของธุรกิจโรงงานทอผ้า โรงแรมั์ใหญ่ของประเทศแล้วก็ยัง...”
“พอเลยค่ะแม่ไม่ต้องอ้างเกียรติยศศักดิ์ศรี ความมีหน้ามีตาในสังคมของพ่อกับแม่หรอกค่ะข้อนั้นหนูทราบดี แล้วอีกอย่างนะคะ คนที่อยู่ในรูปและน่าอายกว่าพ่อกับแม่ก็คือหนู...ขอเถอะค่ะ แม่อย่าเที่ยวเอะอะโวยวายแบบนี้เลย”
หล่อนอึดอัดกับ ‘สังคม’ประเภทที่ต้องแบกหน้าตาไว้ในกรอบประเพณีที่ใครก็ไม่รู้จำกัดเอาไว้...เกลียดนักกับข่าวคาวที่ชอบใส่สีตีไข่โดยที่เบี่ยงเื่เท็จให้เป็จริงแค่ภาพเดียวทีเด่นหราอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์หลายฉบับพร้อมกับเนื้อข่าวที่นั่งเทียนเขียน หล่อนเชื่อขนมกินได้แน่ว่าคนที่เสพข่าวต้องตราหน้าว่าคุณหนูปูจ๋า เป็ผู้หญิงประเภท ‘ใจง่าย’
ก็ข้อความที่พาดอักษรแต่ละฉบับเล่นเขียน ‘คุณหนูชุดชั้นใน จูบปากหนุ่มหล่อโชว์สื่อโปรโมทสินค้า’
‘คุณหนูปูจ๋าตบจูบเรียกแขก กลางงานแฟชั่นชุดชั้นใน’
ไม่มีฉบับไหนเลยพาดข่าวที่หล่อนถูกปองร้าย...ประเด็นนั้นกลายเป็เนื้อข่าวตามหลังเพียงไม่กี่บรรทัดอ่านแล้วจึงพาลหงุดหงิด อยากจะต่อสายโทรศัพท์ไปด่านักข่าวพวกนั้นแต่ก็ติดที่ว่าตอนนี้ หล่อนคงจะต้องฝ่าด่านมารดาที่กำลังนั่งหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับให้ได้เสียก่อน
“ไหนแกลองบอกให้ฉันฟังหน่อยซิว่าทำไมถึงมีภาพทุเรศทุรังแบบนี้ไปอยู่ในหนังสือพิมพ์ได้”
หล่อนอยากอธิบายแต่เพียงแค่นึกถึงจูบเมื่อคืน...ก็อยากจะสำรอกออกมากองโต จึงบอกปัดมารดานิ่มๆว่า “ถ้าหนูตอบคำถามแม่ตอนนี้แล้วอีกประเดี๋ยว หนูจะต้องไปตอบคำถามพ่อแบบนี้อีกหรือเปล่าคะ...ถ้าใช่หนูขอเวลาครึ่งชั่วโมง อาบน้ำแต่งตัวแล้วเดี๋ยวหนูไปตอบคำถามทีเดียวพร้อมๆกันดีกว่าค่ะ”
มารดาค้อนกลับน้อยๆเมื่อลูกสาวตัวดีออกปากทางอ้อม แต่ก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้องยังไม่วายหันมาบ่นอีกเื่ที่ค้างคาติดอยู่ริมฝีปากั้แ่เปิดประตูเข้ามา
“อ้อ...แล้วก็เื่ข้าวของในห้องน่ะหัดเก็บให้มันสะอาดสะอ้านแบบลูกสาวบ้านอื่นบ้างก็ดีนะไม่ใช่ปล่อยให้มันเรี่ยราดไม่เป็ที่ รกยังกับรูหนูแบบนี้ คนอื่นมาเห็นเข้ามันจะดูไม่งาม”
หล่อนยกมือปิดหูทิ้งตัวลงบนเตียงนอน...ปล่อยให้คำบ่นของมารดาลอยไปกับอากาศและความว่างเปล่าเบื่อแสนเบื่อที่ถูกบ่นเช่นนี้มาั้แ่เล็ก ถึงแม้ว่าท่านจะตามอกตามใจก็เถอะเพราะสุดท้าย เมื่อบ่นเสร็จ ลองถ้าหล่อนไม่อยากจะเก็บของให้เข้าที่เข้าทางหล่อนก็ปล่อยวางให้มันรกตามเดิมอยู่อย่างนั้นจนกว่าคนรับใช้ในบ้านจะเข้ามาทำความสะอาดห้องในแต่ละวัน
แต่ตอนนี้หล่อนต้องปล่อยวางเื่อื่นก่อน มีเื่ให้ต้องขบคิดแบบปัจจุบันทันด่วนเพราะที่ผ่านมา หล่อนไม่เคยมีข่าวเสียหายกับผู้ชายคนไหนมาก่อน ความหยิ่งทระนงตนเป็ที่ตั้ง คิดว่าผู้ชายทุกคนที่ไม่ทัดเทียมกัน เมื่อผ่านเข้ามาก็เปรียบเหมือนกระดาษ เวลาจดอะไรลงไปไม่ถูกใจก็ฉีกทิ้ง ดังนั้นการที่หล่อนตกเป็ข่าวเสียหายกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้นับว่าเสียหน้าที่สุด
นอกจากฉันจะต้องเสียจูบแรกไปให้เขาแล้วนี่ฉันยังจะต้องแบกรับความอับอายไว้ด้วยหรือนี่...นึกถึงกี่รอบหล่อนก็นึกโมโหตนเองนัก
จึงใช้มือขยี้ปากแรงๆ!
.....................................................