"หลังกับขา...ไม่เจ็บแล้วนี่?"
ผมรำพึงกับตนเองขณะที่พึ่งตื่นขึ้นมาจากความฝัน(?)ในยามเช้าตรู่
ระหว่างนั้นเมื่อสังเกตุไปรอบๆ ก็พบว่าตนเองกำลังนอนพัก พิงต้นไม้อยู่ในป่าอันแสนอุดมสมบูรณ์
ดูเหมือนหลังจากที่พี่สาวช่วยเราหนีก็จะพาเรามานอนพักที่ป่าสินะ
"ตื่นแล้วสินะจ๊ะเรออส"
พี่สาวผมสีขาวที่ช่วยแบกผมหนีออกมาจากหมู่บ้านซึ่งโดนฝูงปีศาจเข้าถล่มพูดขึ้น
"อะ..."
ผมสะดุ้งไปชั่วขณะ
แต่เมื่อตั้งสติได้ก็จัดการทำสิ่งที่'ต้องทำ'ทันที
"ขะ-ขอบคุณมากนะครับพี่สาว! ที่ช่วยแบกผมหนีออกมาจากพวกปีศาจ"
ผมพูดพลางก้มหัวขอบคุณพี่สาวผมสีขาว
"อื้อ ไม่เป็ไรหรอกจ้ะ"
"ว่าแต่ทำไมพี่สาวถึงได้รู้ชื่อของผมงั้นเหรอครับ?"
ผมถามสิ่งที่สงสัยออกไปเพราะั้แ่ยังเด็ก ผมก็ไม่เคยเห็นพี่สาวผมสีขาวคนนี้ในหมู่บ้านมาก่อน
แต่เธอก็กลับเรียกชื่อของผมได้นั่นล่ะที่แปลก
"พี่เองก็แปลกใจเหมือนกันทั้งทีพี่คิดว่าก็ไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนแท้ๆ"
"...?"
ฟังดูน่าสงสัยแฮะ
"ความจริง...พี่ความจำเสื่อมนะจ้ะ"
"หะ-หา!!?"
ผมถึงกับหลุดปากะโออกไปเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่สาวคนนี้พูด
"ั้แ่พี่รู้สึกตัวพี่ก็ตื่นขึ้นมาในหมู่บ้านนั้นแล้วล่ะแถมยังเป็่ที่หมู่บ้านกำลังถูกโจมตีเลยด้วย"
"เพราะงั้น...?"
"เพราะงั้นพี่ก็เลยหาดาบที่อยู่ใกล้ๆบริเวณนั้นแล้วใช้มันไปสู้กับพวกปีศาจจ้ะ"
"งะ-งั้นเหรอเป็อย่างนี้เองสินะ"
ว่าตรงๆผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อเื่'ความจำเสื่อม'สักเท่าไหร่ แต่เพราะเห็นว่าเธอเป็คนที่ช่วยแบกผมออกมาจากหมู่บ้านก็เลยไม่อยากจะคิดมาก
แถมสีหน้าไม่สบายใจของพี่สาวในตอนนี้ยังไม่เหมือนคนที่กำลังพูดโกหกอยู่เลยอีกต่างหาก
เพราะงั้นเื่ที่เธอรู้ชื่อผมได้ยังไงนั้นก็ช่างมันก่อนละกัน
"แต่พี่สาวเองก็เก่งจริงๆนะครับถึงจะเลือนลางก็จริง แต่ภาพตอนที่พี่สาวแสดงฝีมือ จัดการปีศาจหลายตัวพร้อมๆกันในดาบเดียวน่ะมันยังติดตาผมอยู่เลย"
"เื่นั้นพี่เองก็ยังแปลกใจเหมือนกันจ้ะรู้สึกเหมือนร่างกายมันขยับไปเอง บางทีก่อนที่พี่จะความจำเสื่อม อาจจะเคยฝึกใช้ดาบมาก่อนล่ะมั้ง"
"..."
"แต่เธอเองก็รอดมาได้อย่างปาฏิหารย์จริงๆนะจ๊ะเรออส"
"...?"
"เมื่อคืนตอนที่พี่พาเธอหนีออกมาน่ะตอนนั้นตัวเธอโชกเืไปหมดเลย แถมยังหมดสติจนพี่นึกว่าเธอจะตายไปแล้วซะอีก แต่จู่ๆก็มีบางสิ่งที่เหมือน'เวทย์ฟื้นฟูขั้นสูง'มาช่วยรักษาร่างกายเธอ จนแผลทั้งหมดหายไปในพริบตาเลยล่ะ"
"ตอนนั้น...บางทีผมอาจจะตายไปแล้วจริงๆก็ได้ครับ"
ผมพูดออกไปพลางนึกถึงฝันของผมเกี่ยวกับอดีตาาปีศาจ
บางทีฝันนั้นอาจจะเป็ความจริงเพราะถึงยังไงผมก็มั่นใจเต็มร้อย ว่าาแของผมเมื่อวานนั้นไม่ว่าเวทย์รักษาขั้นสูงแค่ไหนก็ไม่น่าจะรักษาได้เพราะผมที่มีมันกับตัวน่ะรู้ดี ว่ามันเจ็บหนักหนาสาหัสขนาดไหน ยิ่งการจะทำให้กลับมาเดินได้ในวันเดียวน่ะยิ่งเป็ไปไม่ได้เข้าไปใหญ่
แต่ถ้าเป็พลังของ'คนที่เคยเป็าาปีศาจ'ล่ะก็ นั่นก็อาจจะพอเป็ไปได้อยู่เราคงจะคืนชีพมาอีกครั้ง และได้รับการรักษาจากเวทย์มนตร์ของคนๆนั้นจริงๆ
ร่างกายของผมที่ขยับได้อย่างคล่องแคล่วในตอนนี้เป็หลักฐานอย่างดีอย่างหนึ่งเลยล่ะ
"พี่เสียใจกับเื่หมู่บ้านของเธอด้วยนะจ๊ะ"
พี่สาวผมสีขาวพูดขึ้น
"..."
"เพราะพี่ความจำเสื่อมเพราะงั้นเลยจำอะไรไม่ได้ แต่สำหรับเธอ ที่นั่นคงจะเป็สถานที่ที่มีความทรงจำมากมายไหลเวียนอยู่"
"หมู่บ้านน่ะไม่สำคัญหรอกครับ...แต่"
"แต่?"
"พวกคุณลุงคุณป้าที่ต้องตายไปเพราะพวกปีศาจน่ะ!..."
เพราะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวเมื่อได้คิดถึงคุณลุงคุณป้าที่ดูแลผมมาั้แ่เด็กๆ ตอนนี้ดวงตาของผมจึงกำลังเต็มไปด้วยขอเหลวสีใสที่พร้อมจะไหลออกจากดวงตาได้ทุกเมื่อ
"เป็เพราะพวกมันพวกคุณลุงคุณป้าถึง...ฮึก!"
ผมเริ่มส่งเสียงสะอื้นออกมา
ความจริงก็ไม่อยากให้คนอื่นโดยเฉพาะผู้หญิง มาเห็นด้านที่อ่อนแอของผมสักเท่าไหร่
แต่ตอนนี้ผมอดกลั้นไว้ไม่ไหวอีกแล้ว
"ถ้าฉันมีพลังมากกว่านี้ล่ะก็ขอแค่มีเวทย์มนตร์สักนิด ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือดาบล่ะก็!!...บ้าเอ๊ย!!!!!!!"
ผมะโขึ้นเสียงดังลั่นพร้อมๆกับที่น้ำตาที่คลอเบ้าได้ไหลออกมาจากดวงตา
"หมับ"
ทันใดนั้นจู่ๆพี่สาวก็สวมกอดผมจากด้านหลัง
"อย่าเศร้าไปเลยนะเรออส"
พี่สาวพูดเบาๆที่ข้างหูของผม
"แต่...ฮึก!คุณลุงคุณป้าน่ะเค้า!!"
"พวกท่านได้ไปสู่สุคติแล้วล่ะจ้ะ"
"...?"
"ชีวิตของคนเรานั้นเมื่อมีวันเกิดก็ต้องมีวันดับ เหมือนกับเทียนสักเล่มนั่นล่ะจ้ะ ที่แม้ถ้าเทียนละลายจนหมดแล้วไฟก็จะดับลง แต่ถ้าโดนลมพัดแรงมากๆเข้าไฟดวงนั้นก็อาจจะดับลงไปก่อนเทียนจะหมดเล่ม"
"..."
"เรออส เธอน่ะไม่ได้ผิดอะไรหรอกนะจ๊ะเธอก็ได้พยายามปกป้องหมู่บ้านอย่างเต็มที่แล้ว...เพียงแต่ลมในครั้งนี้น่ะ มันพัดแรงเกินไปจนยากที่จะรับมือเท่านั้นเอง"
"..."
"ดังนั้นแทนทีจะเศร้าเสียใจ...เรามาอวยพรให้กับคุณลุงคุณป้าของเธอที่ได้ไปสู่สุคติ เพื่อให้พวกท่านไม่ต้องเป็ห่วง และจากไปโดยไม่มีอะไรติดค้างในใจกันเถอะนะจ๊ะ
"โฮ!!!!"
เสียงร้องไห้ของผมได้ดังขึ้นแล้วผมจึงตัดสินใจสวมกอดพี่สาวกลับไป
"จะไม่ได้พบกับคุณลุงคุณป้าอีกแล้วจะไม่ได้พบกับคุณลุงคุณป้าอีกแล้ว"
ผมพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นราวกับคนที่จิตใจกำลังแตกสลาย พี่สาวจึงกอดรัดผมแน่นยิ่งขึ้น
...และั้แ่นั้น ผมจึงได้ปฏิญาณกับตนเองว่าไม่ว่ายังไงผมก็จะต้องจัดการกับพวกปีศาจที่ทำแบบนี้กับผมใหัได้ ปีศาจเลวๆพวกนี้น่ะผมจะฆ่าให้หมดเลย!!
187
