หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 18 บีบคนให้จนมุม (2)

        กู้อวิ๋นหวงหัวเราะเบาๆ “ดูท่าข้าคงประเมินน้องหญิงสามสูงไป”

        “ข้าบอกว่าพอได้แล้ว!” กู้เจิ่นขึงตาจ้องกู้อวิ๋นหวง

        รอยยิ้มบนใบหน้ากู้อวิ๋นหวงยังคงไม่แปรเปลี่ยน นางเอ่ยอย่างช้าๆ เน้นทีละคำ “อำนาจจัดการดูแลเรือนของจวนอัครเสนาบดีแห่งนี้ แต่ไรมาท่านแม่ข้าไม่เคยแย่งชิงมา และจะไม่ลดตัวไปแย่งชิงด้วย ตราบใดที่จวนหนิงกั๋วกงยังอยู่ และท่านแม่ของข้ายังเป็นก่วงหยางจวิ้นจู่ของจวนหนิงกั๋วกง อำนาจจัดการเรือนหลังของจวนอัครเสนาบดีแห่งนี้ ก็จะเป็นของท่านแม่ข้าตลอดไป”

        “ส่วนที่เจ้าบอกว่าข้าอิจฉาที่เจ้ามีน้องสี่...นั่นยิ่งพูดจาไร้สาระเข้าไปใหญ่ มองข้ามฐานะบุตรสาวสายตรงของจวนอัครเสนาบดีไป ข้าก็ยังเป็นหลานสาวแท้ๆ ของจวนหนิงกั๋วกง ในเมืองหลวงแห่งนี้ชนชั้นสูงผู้มีอำนาจกว่าครึ่งล้วนมาจากสำนักศึกษาหลีซานแห่งเจียงหนาน ส่วนเจ้านั้น มีแค่ฐานะคุณหนูสามของจวนอัครเสนาบดีที่กำเนิดจากอนุ!”

        “ต่อให้ภายหน้าน้องสี่จะรับสืบทอดจวนอัครเสนาบดีแล้ว ก็เป็นเขาที่ต้องพึ่งพาข้า ไม่ใช่ข้าที่ต้องพึ่งพาเขา น้องสี่ เจ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่”

        กู้อวิ๋นหวงมองกู้หมิงฮั่นด้วยรอยยิ้ม

        สีหน้ากู้หมิงฮั่นประเดี๋ยวเขียวประเดี๋ยวขาว หลังจากนั้นเขาก็โค้งคำนับ “พี่หญิงใหญ่พูดถูกต้องแล้วขอรับ”

        กู้อวิ๋นหวงยิ้มน้อยๆ หันหน้ามองกู้หมิงจวิน “เทียบฐานะ เจ้าเทียบข้าไม่ได้ เทียบรูปโฉม...เจ้าก็ยังสู้ข้าไม่ได้ เจ้าลองบอกข้าซิ ข้ามีเหตุผลอะไรให้ต้องจ้องเล่นงานเจ้า ลอบทำร้ายเจ้า”

        กู้หมิงจวินหน้าซีดแล้วซีดอีก ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้าง จ้องนางอย่างอึ้งๆ ราวกับเพิ่งรู้จักนางเป็นครั้งแรก

        จัดการกู้หมิงจวินเสร็จแล้ว กู้อวิ๋นหวงก็ลุกขึ้นยืน ยอบกายคารวะให้กู้เจิ่น จ้องดวงตาดุดันของเขา “ท่านพ่อไม่ได้ไปเยี่ยมท่านแม่ที่เรือนจิ้งอี๋นานเพียงใดแล้วเจ้าคะ”

        “ทำไม ยุ่งเรื่องจวินเอ๋อร์คนเดียวไม่พอ เจ้ายังคิดจะปีนขึ้นมายุ่งถึงหัวข้าด้วยแล้วรึ” กู้เจิ่นแสยะยิ้ม

        “ลูกไม่กล้า” กู้อวิ๋นหวงย่อเข่าคารวะอีกครั้ง “ลูกเพียงมีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ อยากขอคำชี้แนะจากท่านพ่อ”

        “หลังท่านแม่ล้มป่วย ท่านหมอซ่งมาตรวจดูอยู่นานสี่ห้าวัน แต่กลับไม่มีวี่แววว่าอาการจะดีขึ้นเลย หลังเขาเสียชีวิตไป ท่านหมอโจวมารับหน้าที่แทน เขาร่วมตรวจชีพจรของท่านแม่กับเย่ว์เหยา ทั้งคู่ต่างบอกเหมือนกันว่าเป็นแค่หวัดธรรมดา กินยาแค่เทียบสองเทียบก็ดีขึ้นแล้ว ความจริงก็เป็นเช่นนี้ ท่านแม่เป็นฮูหยินของจวนอัครเสนาบดี ท่านหมอซ่งเป็นเพียงหมอนั่งตรวจของโรงหมอในเมืองหลวงคนหนึ่ง เขาไปเอาความใจกล้ามาจากที่ไหน บังอาจหลอกลวงท่านแม่ หลอกลวงจวนอัครเสนาบดี”

        กู้อวิ๋นหวงจ้องกู้เจิ่นต้องการบีบคนให้จนมุม สักพักนางก็หัวเราะขึ้นมา “ทีแรกลูกนึกว่าท่านพ่อจะตรวจสอบเรื่องนี้ ผลสุดท้ายไม่ว่าเรื่องการตายของท่านหมอซ่ง หรืออาการป่วยของท่านแม่ ทุกอย่างก็จบลงค้างคาเช่นนั้น บัดนี้รอยแผลบนใบหน้าน้องหญิงสามเกี่ยวข้องกับยาอวี้จือหนิงลู่เกาที่นางกับเย่ว์เหยาใช้ ดูไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นแม้แต่น้อย น้องหญิงสามบอกว่าลูกวางแผนทำร้ายนาง เมื่อครู่ลูกอธิบายแก้ต่างให้ตัวเอง ท่านพ่อกลับเอ่ยคำหยุดลูกไว้”

        “ในเมื่อไม่มีคนคืนความยุติธรรมให้ท่านแม่ คืนความยุติธรรมให้ข้า เช่นนั้นตัวข้าคงได้แต่คืนความยุติธรรมให้ตัวเองแล้ว” กู้อวิ๋นหวงหันกาย สายตากวาดมองตั้งแต่อินซื่อ กู้หมิงจวิน ไปจนถึงกู้หมิงฮั่นและฮูหยินผู้เฒ่ากู้ พร้อมทั้งเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า “ชิงอวี้ เจ้ากลับไปเรือนชิงจื่อกับเย่ว์เหยา หยิบยาอวี้จือหนิงลู่เกาที่นางใช้เป็นประจำทุกวันมา”

        “เจ้าค่ะ” ชิงอวี้ยอบกายคารวะแล้วหันมองเจียงเย่ว์เหยา

        เจียงเย่ว์เหยายกเปลือกตาขึ้นเหลือบมองกู้เจิ่นเงียบๆ ครั้นเห็นเขาถูกกู้อวิ๋นหวงทำเอานิ่งอึ้ง นางก็ขบเม้มมุมปาก ประคองเฉินซื่อลุกขึ้นยืน แล้วเดินตามชิงอวี้ไป

        “อินอี๋เหนียง รบกวนท่านไปหยิบยาอวี้จือหนิงลู่เกาที่น้องหญิงสามใช้กลับมาที่เรือนเล่อโซ่วด้วย” กู้อวิ๋นหวงมองอินซื่อ

        อินซื่อพยักหน้าแล้วหมุนตัวไป