High Human

4 ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว โจได้มาถึงพื้นที่ที่มีแต่หินและทราย หลังจากเขาเช็คดูตำแหน่งให้แน่ใจเขาก็ออกเดินทางต่อ เหลือระยะทางอีกเพียงร้อยกว่าไมล์เขาก็จะไปถึงตำแหน่งดังกล่าว

หลังจากนั้นเกือบครึ่งชั่วโมงเขาสัมผัสได้ถึงการต่อสู้ที่อยู่ด้านหน้า ด้วยจิตสัมผัสเขาสามารถบอกได้ว่า 5 คนนั้นเป็นกลุ่มสำรวจที่ 42 โจรู้สึกโล่งอกที่พวกเขาไม่ได้เป็นอะไร

โจสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่มีขนาดใหญ่โต เมื่อเขาเข้าไปในระยะการมองเห็น เขาเห็นแมงมุมยักษ์สีเหลืองกำลังคลุ้มคลั่งพ่นพิษหนืดสีเขียวพุ่งไปทั่วอากาศ ทำเอากลุ่มสำรวจที่ 42 หลบกันอย่างจ้าละหวั่น

ในขณะนั้นเองโจราวกับหายตัวไปและปรากฏบนหัวแมงมุมยักษ์ที่กำลังอาละวาดแล้วประเคนกำปั้นลงบนหัวของมันหนึ่งที แมงมุมยักษ์ที่กำลังคลั่งถึงกับล้มตึงแล้วนิ่ง มันหมดสติไปเรียบร้อย

“หัวหน้า!!”

“หัวหน้า” 

ทุกคนอุทานด้วยความดีใจ พวกเขาได้พักกันเสียทีหลังจากสู้กับมันมาหลายชั่วโมง 

จากนั้นทุกคนก็พักผ่อนแถวนั้นแล้วเล่าเหตุการณ์ให้โจฟัง 

“ดีแล้วที่พวกคุณไม่เป็นอะไร” หลังจากได้ฟังโจผ่อนลมหายใจ

“พวกคุณกลับไปบนยานแล้วค่อยลงมาสำรวจอีกครั้ง” โจกล่าว

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนขานรับก่อนจะอยู่นิ่งๆแล้วกลายเป็นละอองแสงสีขาว พวกเขาค่อยๆหายไปทีละคน 

เมื่อโจเฝ้ามองพวกเขาหายไปจนหมด โจก็ตัดสินใจกลับเมืองเดิม พื้นที่สำรวจของเขาอยู่ที่นั่นเขาจึงต้องกลับไป ส่วนที่แห่งนี้ หน่วยสำรวจที่ 42 จะกลับมาดำเนินการต่อ

6 ชั่วโมงผ่านไปเขาก็กลับมาถึงเมืองในช่วงเวลาฟ้ามืด โจไม่ได้เร่งรีบจึงทำให้ใช้เวลานานขึ้น 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ต่างจากดาวโลก แต่ที่แตกต่างคือดาวบริวารของดาวเคราะห์ดวงนี้มีสีฟ้าอ่อน 

โจนอนลงบนเตียงจากนั้นเขาก็หลับตาลง 

เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากผ่านไป 6 ชั่วโมง อย่างไรก็ตามเวลากลางคืนของที่นี่คือ 12 ชั่วโมง ทำให้ตอนนี้เป็นช่วงเวลากลางดึก 

โจยืนเท้าขอบหน้าต่างพลางมองไปรอบๆ คนทั่วไปไม่ออกมาเดินกันตอนนี้มีเพียงทหารประจำเมืองที่เดินลาดเลาผ่านมาเป็นพักๆ 

ในระหว่างนั้นเขาก็ให้ทุกทีมรายงานสถานการณ์ ไม่มีใครหรือทีมไหนเกิดเรื่องอะไร เขาถอนหายใจก่อนจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด 

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาที่ดีที่จะฝึกฝนแต่เนื่องจากเขาทะลุขีดจำกัดไปแล้วทำให้ฝึกฝนต่อไปไม่ได้ หากเขาต้องการฝึกฝนต่อจะต้องไปกาแลคซี่ระดับสูงกว่านี้ มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจที่ต้องติดอยู่ระดับนี้อีกเป็นเวลานาน

แน่นอนว่าหากเขาอยู่ที่กาแลคซี่นี้เขาจะเป็นตัวตนสูงสุด แต่เมื่อเขาไปยังกาแลคซี่อื่นเขาจะเป็นเพียงตัวตนระดับต่ำ แต่ว่าเขาไม่กลัว เขาอยากออกไปกาแลคซี่อื่นแต่ยังทำไม่ได้เขาจะต้องจัดการปัญหาเรื่องสเปคเสียก่อน ตามคำที่กาจู๋วบอกมาจะต้องมีเทคโนโลยีระดับสูงกว่านี้และผู้คนแข็งแกร่งมากกว่านี้ 

นอกจากนี้ยังติดปัญหาเรื่องวิธีเดินทางข้ามกาแลคซี่

โจเลิกคิดถึงเรื่องนี้ชั่วคราว เขาเปิดแผนที่ขึ้นมาเพื่อเดินทางต่อ เขาไม่อยากเสียเวลารอจนถึงเช้า

เมื่อรู้ทิศทางที่จะไปต่อเขาก็ออกเดินทางทันทีโดนที่ไม่มีใครเห็น

เวลาผ่านไป 10 วันตามเวลาบนดาวเคราะห์ ไม่มีอุบัติเหตุใดๆเกิดขึ้น การสำรวจดำเนินได้ประมาณ 40% แล้ว ตามการคาดคะเนคงใช้เวลาอีกประมาณเกือบ 20 วันถึงจะสมบูรณ์ แม้ว่าจะไม่ได้สำรวจครบทุกที่เพราะมีเขตหวงห้ามต่างๆก็ตาม แต่มันก็ถือว่าเสร็จสิ้นการสำรวจ

10 วันมานี้โจเดินทางผ่านเมืองหลายเมือง โจเดินอยู่กลางทุ่งหญ้าซึ่งมีมนุษย์สัตว์สัญจรไปมาไม่น้อย มันเป็นทางผ่านระหว่างเมืองป้องกันหมายเลข 31 กับ 30 

มันเป็นทุ่งหญ้าที่ดูโล่งตาจึงทำให้มีคนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสายเนื่องจากมันไม่ค่อยอันตราย โจเดินตามทางไปเรื่อยจนเขามาถึงเมืองป้องกันหมายเลข 30

เมืองป้องกันทุกเมืองจะมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ทว่าตั้งแต่เมืองหมายเลข 30 จนไปถึง หมายเลข 21 จะมีขนาดใหญ่กว่าเมืองก่อนหน้าที่เขาผ่านมา และเมืองป้องกันหมายเลข 20 ถึงหมายเลข 11 จะใหญ่ขึ้นอีก เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆจนถึงหมายเลข 1 ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเมืองหมายเลข 2 ถึงสองเท่า

การสำรวจของโจไม่จำเป็นต้องผ่านไปทุกๆเมือง เพราะยังมีทีมสำรวจทีมอื่นๆอยู่ใกล้บางเมืองเช่นกัน เขาสามารถอ้อมเมืองๆนั้นไปได้เลย

เมืองป้องกันหมายเลข 30 มีขนาดใหญ่กว่าก่อนหน้าเกือบเท่าตัว นอกจากนี้ผู้คนยังมีชีวิตชีวาเพราะเศรษฐกิจค่อนข้างดีทำให้ไม่ค่อยมีคนยากจนให้เห็น

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงวัน โจไม่จำเป็นต้องพักผ่อนแต่อย่างใด เขาใช้เวลาชั่วครู่ในการเดินสำรวจทั่วเมืองยกเว้นบางแห่งที่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลซึ่งเขาเข้าไปไม่ได้ 

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ใส่ใจและเดินออกจากเมืองมุ่งหน้าไปยังเมืองต่อไป 

……

ในขณะเดียวกันที่เมืองหลวง ณ ตระกูลนกพิลเพิ้ลมีหญิงสาวที่งดงามกำลังยืนเหม่อมองไปบนท้องฟ้า เธอคือหญิงสาวที่ถูกโจช่วยเอาไว้

นับตั้งแต่ที่ถูกเขาช่วยไว้ เมื่อเธอกลับมาเธอก็ใช้อำนาจตัวเองในการค้นหาชายหนุ่ม ทว่าไม่ว่าเธอจะพยายามส่งคนออกไปตามหามากแค่ไหนก็ไม่พบ 

เธออยากจะกล่าวขอบคุณเขา แต่วันนั้นเขากลับหายตัวไป โชคดีที่เธอจดจำลักษณะของชายหนุ่มเอาไว้ได้

วันนั้นหากไม่ได้เขาช่วยเอาไว้เธอจะต้องถูกจับโดยศัตรูอย่างแน่นอน และเมื่อเธอถูกจับเธอจะถูกใช้เป็นเครื่องต่อรองกับตระกูลของเธอ และนั่นจะเป็นวันที่ตระกูลของเธอต้องพ่ายแพ้ 

ครั้งนั้นเธอออกเดินทางไปยังเมืองป้องกันไม่กี่ที่เพื่อจัดการปัญหาของตระกูล หลังจากเสร็จสิ้นและกำลังเดินทางกลับไม่คาดคิดว่าจะถูกฝ่ายตรงข้ามดักรอ

อย่างไรก็ตามเธอโชคดีที่ได้เขาคนนั้นช่วยเอาไว้ เธออยากจะตอบแทนเขา

และที่สำคัญ…เขาก็ดูหล่อดี

……

การสำรวจดาวเคราะห์ดวงนี้เพื่อตามหาคนแคระยังคงดำเนินต่อไป เส้นทางการค้นหาของโจไม่ได้ครอบคลุมไปถึงเมืองหลวง พื้นที่การสำรวจของเขาอยู่ไกลสุดแค่เมืองป้องกันหมายเลข 18 เท่านั้น และนอกเหนือจากนั้นจะเป็นพื้นที่ป่าไม่ก็หุบเขาและแม่น้ำ 

ห้าวันผ่านไปเขาได้มาถึงเมืองป้องกันหมายเลข 23 เมื่อเขาเข้าเมืองก็พบว่ามันดูวุ่นวายเล็กน้อย