วันเวลาในลานวงกลมเร้นลับใจกลางป่าเงียบสนิท (寂静森林 - Jìjìng Sēnlín) คล้ายจะหยุดนิ่งหมุนเวียนอยู่แต่เพียงภายในหุบเหวเล็กๆ แห่งนี้ เจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) ผู้ซึ่งบัดนี้มีพลังปราณ (灵气 - Língqì) อยู่ในขั้นรวบรวมปราณระดับห้า (凝气境五层 - Níng Qì Jìng Wǔ Céng) ได้อุทิศตนให้กับการฝึกฝนและทำความเข้าใจในพลังที่เพิ่งจะได้รับมาอย่างเต็มที่ สถานที่แห่งนี้ ซึ่งตัดขาดจากโลกภายนอกและอบอวลไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์ กลายเป็ดั่ง "แดนบำเพ็ญเพียร" (修炼圣地 - Xiūliàn Shèngdì) ส่วนตัวของเขาโดยสมบูรณ์
หลังจากที่ได้ปรับรากฐานพลังให้มั่นคงแล้ว สิ่งแรกที่เจี้ยนหลินให้ความสนใจคือการพัฒนา "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ของตนเอง ด้วยพลังปราณที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างก้าวะโ การก่อรูปกระบี่ไม้แต่ละเล่มนั้นมิได้เชื่องช้าและต้องใช้ความพยายามอย่างหนักหน่วงเหมือนเช่นเคยอีกต่อไป เพียงแค่ความคิดของเขาเคลื่อนไหว พลังธาตุพฤกษา (草木之力 - Cǎomù zhī Lì) ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ควบแน่นกลายเป็กระบี่ไม้ที่มีรูปทรงสมบูรณ์และเนื้อไม้ที่อัดแน่นกว่าเดิมในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ทว่า มิใช่เพียงความเร็วในการก่อรูปที่เปลี่ยนไป หากแต่เป็ "ทัศนคติ" ของเขาต่อการสร้างสรรค์ที่เริ่มหยั่งรากลึกขึ้น เขามิได้มองว่ามันเป็เพียงการสร้าง "อาวุธ" อีกต่อไป แต่เป็การ "สนทนา" กับแก่นแท้ของพฤกษาแต่ละชนิดที่เขากำลังจะหยิบยืมพลังของมันมา
เขามิได้หยุดอยู่เพียงแค่การสร้างกระบี่ไม้ธรรมดา หากแต่เริ่ม "ทดลอง" ผสานคุณสมบัติของพืชพรรณต่างๆ ที่ได้เรียนรู้จากตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาา" (太古草木秘谱 - Tàigǔ Cǎomù Mì Pǔ) เข้าไปอย่างจริงจังมากขึ้น
"กระบี่เถาวัลย์เหล็กดำ" (黑铁藤剑 - Hēitiě Téng Jiàn) ที่เน้นความเหนียวแน่นทนทาน ถูกสร้างขึ้นด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น มันสามารถโค้งงอได้ราวกับแส้เหล็ก แต่ก็คืนรูปได้อย่างรวดเร็วโดยมิเสียความคมแม้แต่น้อย ต่อมาคือ "กระบี่หนามเขี้ยวอสูร" (妖牙棘剑 - Yāoyá Jí Jiàn) ปลายกระบี่เล่มนี้แม้จะมองไม่เห็นหนามแหลมด้วยตาเปล่า แต่กลับแฝงไว้ด้วย "ไอสังหาร" (杀气 - Shāqì) ที่เยียบเย็นและคมกล้ากว่าเดิมอย่างชัดเจน และเมื่อเขาลองสร้าง "กระบี่ไผ่สายลม" (风吟竹剑 - Fēng Yín Zhú Jiàn) มันก็มีน้ำหนักที่เบาขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ทำให้การตวัดและเคลื่อนไหวรวดเร็วจนแทบจะมองไม่ทัน ทุกครั้งที่สร้างสรรค์สำเร็จ เขารู้สึกราวกับได้ "เรียนรู้" ส่วนหนึ่งของ "จิติญญา" (精神 - Jīngshén) ของพืชชนิดนั้นๆ มันมิใช่แค่การเลียนแบบคุณสมบัติ แต่เป็การทำความเข้าใจถึง "เจตจำนงแห่งการดำรงอยู่" ของพวกมัน
ทว่า บทเรียนจากการผสานคุณสมบัติที่ "ขัดแย้งกัน" ของ "ไผ่สายลม" และ "บุปผาหมอกพิษ" (毒雾花 - Dú Wù Huā) ในครั้งก่อน ยังคงเป็เครื่องเตือนใจให้เขาระมัดระวังอยู่เสมอ 'มิใช่ทุกสิ่งที่จะสามารถหลอมรวมกันได้อย่างง่ายดาย...การจะสร้างสรรค์สิ่งที่ทรงพลังอย่างแท้จริง จำเป็ต้องมีความเข้าใจใน "ความสมดุล" (平衡 - Pínghéng) และ "ความเข้ากันได้" (相容 - Xiāngróng) ของแต่ละธาตุพลัง' เขาตระหนักถึงกฎเกณฑ์ที่ซับซ้อนของธรรมชาติ ซึ่งเป็สิ่งที่ตำรามิอาจสอนได้ทั้งหมด ต้องอาศัยการทดลองและเรียนรู้ด้วยตนเองเท่านั้น การล้มเหลวแต่ละครั้ง มิได้ทำให้เขาท้อถอย แต่กลับกระตุ้นให้เขา "ใคร่ครวญ" ถึงเหตุและผล มองเห็นความเชื่อมโยงอันละเอียดอ่อนที่ซ่อนเร้นอยู่ในสรรพสิ่งรอบกาย
นอกจากการสร้างกระบี่ไม้แล้ว เจี้ยนหลินยังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) และพยายามทำความเข้าใจเพลงกระบี่ "เมฆาพิรุณ" (雨云剑法 - Yǔ Yún Jiàn Fǎ) ที่จดจำมาจากศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵 - Yuè Qīnglíng) ด้วยพลังปราณที่เพิ่มขึ้น ทุกท่วงท่าที่ร่ายรำออกมาจึงมิได้แห้งแล้งไร้พลังอีกต่อไป แต่กลับแฝงไว้ด้วย "กระแส" ของพลังที่ไหลเวียนอย่างต่อเนื่องและหนักแน่น เขาสามารถััได้ถึง "เจตจำนง" (意志 - Yìzhì) ที่ซ่อนอยู่ในแต่ละกระบวนท่าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แม้จะยังมิอาจเทียบเคียงกับความสง่างามและความเฉียบขาดของต้นแบบได้ แต่เขาก็มั่นใจว่าตนเองกำลังก้าวหน้าไปในทิศทางที่ถูกต้อง การฝึกกระบี่มิใช่เพียงการฝึกฝนร่างกาย แต่ยังเป็การขัดเกลาจิตใจให้สงบนิ่งและ "เป็หนึ่งเดียว" (合一 - Hé Yī) กับทุกการเคลื่อนไหว
ส่วนที่น่าตื่นเต้นที่สุดสำหรับการทดลองของเขาคือการพยายาม "สื่อสาร" และ "ควบคุม" พืชพรรณรอบกาย พลังธาตุพฤกษาที่เข้มข้นขึ้นทำให้เขาสามารถ "ัั" ถึง "พลังชีวิต" (生命之力 - Shēngmìng zhī Lì) ของเหล่า "หญ้าใบเงินประกาย" หรือเถาวัลย์เล็กๆ ที่เลื้อยพันอยู่ตามผนังหุบเหวได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาลองเพ่งสมาธิ ค่อยๆ ส่งผ่านพลังของตนเองไปยังพวกมันอย่างอ่อนโยน และแล้ว...ความอัศจรรย์ก็บังเกิด!
เถาวัลย์เส้นเล็กๆ เส้นหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวเขา ค่อยๆ "ขยับ" เคลื่อนไหวตามเจตนาของเขาอย่างเชื่องช้า! แม้จะเป็เพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยและยังดูติดขัดอยู่บ้าง แต่มันก็ทำให้หัวใจของเจี้ยนหลินพองโตด้วยความตื่นเต้น! 'สำเร็จ! ข้า...ข้าสามารถ "สั่ง" มันได้จริงๆ!' นี่คือ "ก้าวแรก" ที่สำคัญอย่างยิ่งในการควบคุมพลังธาตุพฤกษาในรูปแบบที่เหนือกว่าการก่อรูปวัตถุ มันเปิดประตูสู่ความเป็ไปได้ใหม่ๆ ในการต่อสู้และการป้องกันตัวที่เขาไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน เขารู้สึกราวกับว่าตนเองมิได้เป็เพียง "ผู้ใช้" พลัง แต่เป็ "สหาย" ของเหล่าพฤกษา เป็ส่วนหนึ่งของ "ลมหายใจ" แห่งผืนป่าแห่งนี้
"ขาวน้อย" (小白 - Xiǎo Bái) ดูเหมือนจะเป็สหายร่วมบำเพ็ญเพียรที่ดีที่สุดของเขา หลังจากที่มัน "ลิ้มรส" บุปผา์ดอกนั้นไปแล้ว มันก็ดูจะมีชีวิตชีวาและ "เฉลียวฉลาด" ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันมักจะคลอเคลียอยู่ไม่ห่างจากเจี้ยนหลินในขณะที่เขาฝึกฝน บางครั้งมันก็จะเลื้อยไปสำรวจต้นไม้ดอกไม้ประหลาดใจกลางลานนั้น แล้วกลับมา "คาย" เมล็ดสีทอง (金色的种子 - Jīnsè de Zhǒngzǐ) ขนาดเล็กออกมาให้เขาอีกเป็ครั้งคราว ราวกับจะมอบ "รางวัล" หรือ "ของกำนัล" ให้กับการฝึกฝนของเขา เจี้ยนหลินยังคงไม่เข้าใจว่าเมล็ดสีทองเ่าั้คืออะไรกันแน่ แต่เขาก็เก็บรวบรวมมันไว้อย่างดี ด้วยรู้สึกว่ามันจะต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดในอนาคตเป็แน่
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในแดนลับแลแห่งนี้ เจี้ยนหลินจมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนและการค้นพบสิ่งใหม่ๆ จนแทบจะลืมเลือนโลกภายนอกไปชั่วขณะ เขารู้สึกได้ว่าตนเองกำลัง "แข็งแกร่ง" ขึ้นทุกขณะจิต มิใช่แค่เพียงระดับพลังปราณที่เพิ่มพูนขึ้นเท่านั้น แต่ยังรวมถึง "ความเข้าใจ" ในวิถีแห่งพฤกษาและวิถีแห่งกระบี่ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทัศนคติที่เคยมองโลกในแง่ร้ายและเต็มไปด้วยความคับแค้น เริ่มจะถูกแทนที่ด้วยความสงบ ความมุ่งมั่น และความหวังที่จะ "เติบโต" ไปพร้อมๆ กับธรรมชาติรอบกาย รากฐานของเขากำลังหยั่งลึกลงไปในผืนดินแห่งความรู้ใหม่นี้อย่างมั่นคง รอคอยวันที่หน่ออ่อนแห่งพลังนี้จะเติบใหญ่กลายเป็พฤกษาที่สามารถท้าทายพายุคลั่งได้
'อีกไม่นาน...อีกไม่นาน ข้าจะต้องกลับออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง' เจี้ยนหลินคิดในใจ แววตาของเขาทอประกายเด็ดเดี่ยว 'และเมื่อถึงวันนั้น...ข้าจะไม่ใช่ "มดตัวเล็ก" ที่ใครๆ ก็สามารถเหยียบย่ำได้อีกต่อไป!'
(จบตอน 28)
2K
