หลังกินอาหารมื้อค่ำกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว บรรดาแม่ๆก็ช่วยกันเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อย และเตรียมห้อง กับพื้นที่ที่ทุกๆคนจะต้องใช้นอนกันในคืนนี้ทั้งหมด
ส่วนเสาร์น้อยเอง ก็ไปเดินตรวจตราภายในห้องครัวอีกรอบ เพราะยังไม่เสร็จสิ้นภาระกิจที่ตั้งใจเอาไว้นั่นเอง เสาร์น้อยยังคงมองดูเครื่องปรุงรสแต่ละไหที่วางอยู่ในครัวแห่งนี้อย่างตั้งใจ บางไหก็ลำบากหน่อยเพราะอยู่สูงเกินไปจนต้องปีนเก้าอี้ไปมองส่องดูว่าคืออะไรบ้าง
แต่ที่แน่ๆ เครื่องปรุงรสที่มีราคาแพงมักจะไหใบเล็กๆเท่านั้นเพราะจำนวนที่ซื้อมาใช้ไม่ได้มากมายอะไร แต่ถ้าอันไหนราคาถูกจะมีภาชนะบรรจุค่อนข้างใหญ่เลยจากเท่าที่เสาร์น้อยสังเกตอยู่สองรอบนี้แล้ว
“น้องเสาร์น้อย จะปี้ว…ปี้ว…อีกเหรอ”พี่สาวโจวหวู่
“แฮะ…แฮะ…ใช่จ้ะพี่สาว เสาร์น้อยกำลังดูว่าขาดเหลืออะไรอีกน่ะ”เสาร์น้อย
“อือ…..เดี๋ยวพี่สาวช่วยดูให้นะ”พี่สาวโจวหวู่
“ได้เลยพี่สาว พวกเรามาช่วยกัน”เสาร์น้อย
“อันนี้ไหมน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่
“เอ๋…ไม่เห็นมีอะไรเลยนะพี่สาวมันคือที่ใส่อะไรกัน”เสาร์น้อย ที่เห็นไหว่างเปล่าเลยเดาไม่ได้ว่ามันคืออะไรกัน
“ที่ใส่น้ำตาลน่ะน้องเสาร์น้อย แต่ว่าเหลือแต่ผงนิดๆใต้ไหเองน้องปี้ว…ปี้ว…ได้ไหม”พี่สาวโจวหวู่ มองหน้าน้องสาวอย่างมีความหวัง เพราะไหใบนี้ใส่น้ำตาลที่สามารถทำอาหาร และทำขนมหวานๆอร่อยๆได้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้กินบ่อยมากก็ตามทีแต่รสชาติที่ใส่ผสมกับขนมที่แม่ ยาย กับย่าทำให้กินไม่อาจจะลืมได้เลย
“ได้สิพี่สาวต่อให้เล็กจิ๋วแค่ไหน ขอให้มีเหลือเถอะเสาร์น้อยจัดการให้เองนะ”เสาร์น้อย
“ดีจังเลย”พี่สาวโจวหวู่ ดีใจมากๆและพยายามจับไหอย่างระมัดระวังและพาน้องนั่งยองๆกับพื้นครัวเพื่อที่จะตะแคงไหใบนี้เพื่อเทผงน้ำตาลที่เหลือติดก้นใส่ในถ้วยที่รองไว้แล้ว
“ฮึ่บ….”
“โอ้…เหลือนิดเดียวจริงๆแทบมองไม่เห็นเลยลมปลิวทีเดียวคงหายหมด”เสาร์น้อย
“น้องเสาร์น้อยพร้อม ปี้ว…ปี้ว….ยังมีสาวจะหลบให้นะ เอ่อ…แล้วไหใบนี้จะพอไหม??”พี่สาวโจวหวู่ ถามน้องสาวออกมาให้แน่ใจเพื่อที่จะเตรียมพร้อม
“ไม่พอหรอกพี่สาว ถ้าปี้ว…ปี้ว…รอบนี้ก็คงจะต้องทำได้เพียงทีเดียวล่ะ เพราะดูสิ”เสาร์น้อย
“ได้ๆ พี่สาวจะหาไหใบใหญ่ๆให้นะ”พี่สาวโจวหวู่ ทำท่าจะลุกขึ้นพวกพี่ชายที่ชะเง้อมองหน้าห้องครัว เห็นั้แ่พวกเธอพากันนั่งลงกับพื้นครัวแล้ว
“น้องสาวกำลังทำอะไรกัน”พวกพี่ชาย
“พี่ใหญ่หาไหใบใหญ่ๆกว่านี้ให้น้องเสาร์น้อยก่อนนะ น้องจะปี้ว..ปี้ว…น้ำตาลให้ล่ะ”พี่สาวโจวหวู่ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
“ปี้ว…ปี้ว…น้ำตาล!!”พวกพี่ชาย
“ตกลง รอพี่ตรงนี้แหละ”พี่ใหญ่โจวซาน
“พวกพี่ที่เหลืออย่าเดินเข้ามานะ และอย่าหายใจแรง หรือจามออกมาด้วย เศษผงน้ำตาลในถ้วยมันน้อยมากเดี๋ยจะปลิวหายไปได้”เสาร์น้อย รีบพูดเตือนพวกพี่ชายที่เหลือที่ทำท่าจะเดินเข้ามาดู
“อือ…..”พวกพี่ชายพากันผงกหัวอย่างรวดเร็ว และยกมือทั้งสองข้างปิดั้แ่จมูกลงมากันอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันลมทุกอย่างที่จะตรงไปสู่ถ้วยที่ใส่เศษผงน้ำตาลในนั้นได้
“มาแล้ว มาแล้ว น้องเสาร์น้อย”พี่ใหญ่โจวซาน กับพี่รองโจวซื่อ
“พี่ชาย….”พี่สาวโจวหวู่
พวกพี่ชายที่เหลือต่างก็จับพวกพี่ชายทั้งสองคนเอาไว้ก่อน และกระซิบบอกพี่ใหญ่กับพี่รอง ทำให้พวกพี่ซานเยวี่ย พี่ซื่อเยวี่ย พี่หว่านช่าง พี่หว่านหว่าน ช่วยกันปิดจมูกกับปิดปากพี่ใหญ่ กับพี่รองไว้ และค่อยๆวางไหใบใหญ่เลื่อนไปใกล้ๆน้องเสาร์น้อยให้ได้มากที่สุด
“แฮ่ก…..แฮ่ก….”พี่ใหญ่ กับพี่รอบ พากันเดินเลี่ยงมาภายในบ้านเพื่อสูดอากาศหายใจกันอย่างรวดเร็ว
“ให้ปิดแค่ปาก และจมูกเนี่ยะไม่ใช่อุดจมูกไม่ให้เราหายใจนะ”พี่รองโจวซื่อ บ่นออกมาอย่างเสียงดัง
“แฮะ…แฮะ…..”พวกพี่ซานเยวี่ย พี่ซื่อเยวี่ย พี่หว่านช่าง พี่หว่านหว่าน ได้แต่บอกขอโทษอย่างเก้อเขินกัน จนลืมไปว่าตอนนี้น้องเสาร์น้อยกำลังปี้ว…ปี้ว…น้ำตาลแล้วกองน้อยๆก้นถ้วยอยู่ในตอนนี้
ทางด้านพวกผู้ใหญ่ก็หันมาตามเสียงพวกลูกชายหลานชายกัน และสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่าทีแปลกๆของพวกเด็กๆ แต่ก็นึกหวั่นใจอะไรบางอย่างขึ้นมาด้วย
“ทำอะไรกันน่ะเด็กๆ เกิดอะไรขึ้นคะ”แม่
“แม่ครับ น้องเสาร์น้อยกำลังปี้ว…ปี้ว…ทำน้ำตาลให้พวกเราครับ”พี่รองโจวซื่อ ชี้ไปทางห้องครัว
“ปี้ว…ปี้ว…ทำน้ำตาล!!”พวกผู้ใหญ่
“จริงด้วย….!!”พวกพี่ชาย ก็ลืมไปเสียสนิทเลยว่าน้องเสาร์น้อยกำลังจะขยายน้ำตาลให้ เลยรีบหันไปทางห้องครัวกันอย่างรวดเร็ว และสิ่งที่พวกพี่ชายและพวกผู้ใหญ่ในบ้านเห็นกันในตอนนี้ก็คือ
ภายในห้องครัวที่มีสองสาวน้อยที่อีกคนหนึ่งตาโตมองไหใบใหญ่ตรงหน้า ที่เสาร์น้อยถือถ้วยน้ำตาลและกำลังค่อยๆไหลลงไหใบใหญ่ที่วางอยู่บนพื้นอย่างต่อเนื่อง
เสาร์น้อย ใช้นิ้ววิเศษในการขยายเศษผงน้ำตาลพวกนี้ให้เป็กลุ่มใหญ่กลุ่ม ดูแล้วน่าจะเรียกได้ว่าเป็หมื่น เป็แสน เป็ล้านเท่าเห็นจะได้ เพราะน้ำตาลเป็เม็ดที่เล็กมากๆ
ตัวของเสาร์น้อยเองตอนที่จะใช้นิ้ววิเศษขยายเศษผงน้ำตาลพวกนี้นั้นก็ยังไม่แน่ใจหรอกว่า เม็ดเล็กๆแทบมองไม่เห็นแบบนี้จะเป็เม็ดใหญ่ๆออกมาหรือจะเป็ในรูปแบบไหนก็ยังคาดเดาไม่ได้จริงๆ เพราะเธอยังคงมือใหม่ในการใช้นิ้ววิเศษอยู่
แต่ว่าในที่สุดก็ได้คำตอบออกมาเ้าเศษเม็ดน้ำตาลเล็กๆพวกนี้มันแค่ขยายให้กองใหญ่ขึ้นจากเดิมเท่านั้น แต่รูปร่างลักษณ์เหมือนเดิมจากกองเล็กๆแทบมองไม่เห็นตอนนี้มันขยายเป็กองใหญ่เรื่อยๆจนล้นถ้วยใบนี้ออกมาตลอดเวลา และไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไหร่ด้วย
“ว้าว……”พวกพี่ชาย
เมื่อน้ำตาลเต็มไหจนพูนขึ้นมาจากไหใบนี้เล็กน้อย เสาร์น้อยก็เห็นว่าไม่มีน้ำตาลหลงเหลือในถ้วยอีกแล้ว และมองดูผลงานที่เป็ที่น่าพอใจมากๆเลย
“ฟู่ว์…ค่อยยังชั่วหน่อยไม่เกินจากไหนี้ไม่งั้นงานเข้าแน่ๆเลยเสาร์น้อยเอ๊ย”เสาร์น้อย ที่ตัวเองก็เกร็งเวลาที่เห็นน้ำตาลมันไหลจากถ้วยในมืออย่างต่อเนื่อง ดีนะที่เธอนึกได้ว่าเอียงถ้วยลงในไหใบใหญ่ให้มันไหลลงไหไปเลยถ้าไหลลงบนพื้นแทนที่จะได้กินน้ำตาลที่สะอาดกลับจะต้องติดเชื้อโรคตัวน้อยๆมาด้วยแน่นอน แต่ดูเหมือนกับตัวเองเล่นกลเลยที่น้ำตาลพวกนี้มันออกมาจากไหนกันไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
“น้ำตาลเต็มไหเลยน้องเสาร์น้อย เก่งมากๆเลย”พี่สาวโจวหวู่
“แปะ…แปะ…แปะ…”เสียงปรบมือจากพี่ๆ
“ฮิ…ฮิ…..เสาร์น้อยเก่งอยู่แล้ว”เสาร์น้อย ยืดอกยอมรับคำยกยอจากพวกพี่ๆแบบเต็มใจ
“น้ำตาลจริงๆด้วยล่ะ”พี่หว่านช่าง
“หวาน อร่อยจัง”พี่หว่านหว่าน
“จริงด้วย น้ำตาลของแม้เลย”พี่รองโจวซื่อ
พวกพี่ชาย หยิบน้ำตาลจากไหเข้าปากเพื่อพิสูจน์ว่ามันคือน้ำตาลจริงๆ แต่ละคนทำหน้าตาได้ออกรสชาติมากๆ สีหน้าเคลิ้มกันเลยที่ได้กินน้ำตาลเล่นกัน เพราะปกติแล้วอย่าหวังว่าจะทำแบบนี้ได้เพราะความเสียดายต้องเก็บไว้ทำอาหารเป็หลัก ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็พากันมามุงดูตรงด้านหน้าห้องครัวเล็กๆกันอย่างแออัดเช่นกัน
“เสาร์น้อย เดินมาหาแม่หน่อยค่ะคนเก่ง”แม่ ส่งเสียงเรียกลูกสาวคนเล็กให้มาหา
“ค่ะแม่”เสาร์น้อย เดินออกจากครัวมาหาแม่ที่ยืนรออยู่หลังพวกพี่ชาย
“หนูรู้สึกอย่างไรบ้างคะตอนนี้ สบายดีไหม อึดอัดอะไรหรือเปล่าคะ หายใจสะดวกไหมลูก”แม่ ลองสอบถามอาการทั่วๆไปกับลูกสาวอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่า การใช้นิ้ววิเศษของลูกสาวไม่มีผลกระทบใดๆต่อร่างกายของเธอแม้แต่นิดเดียว
“ไม่มีค่ะแม่ เสาร์น้อยสบายดีทุกอย่างเลยค่ะ แต่ว่าตอนนี้เสาร์น้อย ห๊าวววววววว……ง่วงแล้วค่ะ”เสาร์น้อย ที่ตอนนี้ตาเริ่มปรือแล้วเพราะมันก็เลยเวลานอนมาแล้วด้วย
“งั้นเข้านอนกับแม่นะคะคืนนี้ ห้องของพวกหนูให้ยาย น้าสะใภ้ อาสะใภ้นอนนะคะ”แม่
“ได้ค่ะ”เสาร์น้อย
“โจวหวู่มาด้วยลูก เดี๋ยวแม่จะพาหนูกับน้องไปล้างหน้าล้างปาก และเข้านอนกันนะ”แม่
“ค่ะแม่”พี่สาวโจวหวู่
“เดี๋ยวยังไงที่เหลือพวกพี่จัดการด้วยนะคะ น้องจะพาเด็กๆไปนอนก่อน”แม่
“ได้ครับ”พ่อ
“เ้าลูกชาย พวกหลานชายด้วย ตามน้องสาวไปเลยนะเร็วเข้านี่ก็ดึกมากแล้วลูก”พ่อ
“ครับ”พวกพี่ชาย
เด็กๆ พากันไปแล้วพ่อ อาเล็ก น้าชาย เลยจัดการในครัวที่เหลือเอง โดยนำไหใบเล็กอันเก่าตักแบ่งน้ำตาลให้เต็มและวางไว้ที่เดิม ส่วนใบใหญ่ที่ใส่น้ำตาลเต็มใบนี้ก็ยกกันไปเก็บที่ห้องเสบียง และหาฝาปิดให้เรียบร้อย
“พ่อกับแม่ ้าอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ”แม่ ออกมาจากห้องมาสอบถาม
“ไม่หรอก แล้วนี่หลับกันหมดแล้วเหรอ”ยาย
“ค่ะแม่ คงจะเพลียกันน่าดูเลยหัวถึงหมอนเพียงครู่เดียวก็นอนกรนหลับกันแล้วค่ะ”แม่
“พวกหลานชายก็เงียบกันไปแล้วนะสงสัยจะพากันหลับแล้วล่ะ”ย่า
“ค่ะ”แม่
“เพียงแค่คลาดสายตาแป๊บเดียวเท่านั้นเองนะคะ ก็พากันไปซนจนได้เลย”แม่ อดที่จะส่ายหน้าน้อยๆไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งจะเกิดไปเมื่อสักครู่นี้
“แต่ว่าเด็กๆ รับปากแล้วว่าจะไม่ทำอะไรแบบนี้ด้านนอกให้คนอื่นๆเห็น พวกเราก็คอยดูกันอีกทีด้วยละกันนะ”ย่า
“ค่ะแม่”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ แม่
“ข้าวสาร เกลือ น้ำตาล พวกนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเราค่อยแยกแบ่งไปแจกจ่ายก็แล้วกันนะ”ย่า
“คงต้องบอกไปว่าหาสมุนไพรดีๆเจอในป่า และขายได้ราคาดีด้วย จึงได้ของถูกในเมืองมาเลยมาแบ่งปันกับทุกๆคนกัน”ยาย
“เราต้องทำแบบนั้นแหละ อย่างน้อยๆของเหล่านี้ก็ช่วยพวกเพื่อนๆในหมู่บ้านของพวกเราผ่าน่ยากลำบากได้เป็เดือนเลยนะ”ตา
“ใช่ เพราะข้าวสาร เกลือ น้ำตาล ถือว่าเป็วัตถุดิบหลักๆที่ทุกครอบครัวต้องมีในแต่ละวันเพื่อนำไปประกอบอาหาร ส่วนอื่นๆนั้นค่อยดูตามสถานการณ์ในแต่ละวันกันไปละกันนะ”ปู่
“สถานการ์อย่างไรกันครับ”น้าชาย อาเล็ก
“ตุ้บ…ตุ้บ…..”พ่อยกมือตบหัวน้องชายทั้งสองคนที่เป็น้องชายแท้ๆกับน้องเมีย
“โอ๊ย….โอ๊ย…..”อาเล็ก น้าชาย
“ทีเื่แบบนี้นะคิดช้านักนะเ้าน้องชาย พ่อเขาหมายถึงว่าสถานการณ์ที่ต้องรอดูว่าลูกสาวคนเล็กของพี่ จะทำอะไรออกมาให้อีกอย่างไรล่ะ”พ่อ
“อ้อ…”น้าชาย กับอาเล็ก พากันผงกหัวอย่างเข้าใจแล้ว
“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าตอนนี้อะไรๆก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วมากๆ จนตั้งตัวไม่ติดเลยมัน…”ยาย
“จริง จากที่ต้องกังวลทั้งผลผลิตที่กำลังปลูกและอาหารในแต่ละวันที่จะไม่เพียงพอ แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่เสียแล้ว”ย่า
“เท่าที่ดูในตอนนี้ เสาร์น้อยคงน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้แน่นอนนะคะ ลูกรู้สึกแบบนั้นจริงๆ”แม่
“แม่เองก็เชื่อและมีความรู้สึกเช่นเดียวกันกับลูกนั่นแหละ”ยาย
“เพียงแต่เรายังคาดเดาพลังนิ้ววิเศษของเสาร์น้อยยังไม่ค่อยได้เท่านั้นเองนะคะ”น้าสะใภ้
“จริงค่ะ พลังนิ้ววิเศษของเสาร์น้อยจะมีขีดจำกัดหรือไม่ และจะทำได้มากกว่าที่พวกเราเห็นในตอนนี้หรือเปล่าด้วย”อาสะใภ้
“ตรงจุดนี้แหละจึงจะต้องระมัดระวัง และคอยเฝ้าดูว่าแต่ละอย่างที่เสาร์น้อยทำนั้นผลกระทบออกมาในรูปแบบไหนบ้าง”ตา
“พวกเราก็ต้องดูแลเสาร์น้อยให้ใกล้ชิดกว่าเดิม ถึงแม้ว่าพวกเราเองจะไม่รู้หรอกว่าการมีนิ้ววิเศษใช้แบบนี้จะเป็อย่างไรก็ตามที”ปู่
“ค่ะ” “ครับ” พ่อแม่ และพวกผู้ใหญ่ทุกๆคนต่างก็รับปากกันว่าจะคอยดูแลเสาร์น้อยให้ใกล้ชิดมากกว่าเดิม
“อีกใจลูกก็ยอมรับนะคะว่า ดีใจมากจริงๆ์ไม่ทอดทิ้งพวกเราให้ต้องลำบากจึงได้ประทานนิ้ววิเศษมาให้ลูกสาวของหนู แต่ว่าการมีพลังวิเศษใช้แบบนี้และเหนือกว่าคนทั่วไปลูกก็รู้สึกกลัวเช่นกันค่ะ”แม่
“อย่ากลัวไปเลยนะเอ้อร์เอ๋อ แม่เองก็เชื่อว่าพวกเราดูแลและอบรมสั่งสอนลูกๆหลานๆมาอย่างดี และด้วยความรัก ความห่วงใยที่มีให้พวกเด็กๆนั้น ทำให้เขาเติบโตมาเป็คนที่รู้จักดีและสิ่งที่ไม่ดีแน่นอน เสาร์น้อยหลานสาวของแม่ดูแกก็เป็เด็กที่รู้ความมากกว่าเด็กๆทั่วไปมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนะ”ยาย
“ค่ะแม่”แม่
“ก็จริงเลยนะ แกเป็เด็กที่พิเศษมากอย่างที่เรารู้ๆกันฉลาดเกินไวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพียงแค่พวกเราอาจจะต้องดูแลให้มากกว่าเดิมอีกนิดก็พอแล้ว”ย่า
“อือ….”ทุกๆ คน
“ตอนที่ได้ฟังว่าเสาร์น้อยได้พลังนิ้ววิเศษนี้มาได้อย่างไร ลูกก็ใมาก ถ้าท่านเทพบน์้าแกไปอยู่ด้วยจริงๆ ลูกก็คงจะ….(แม่นิ่งเงียบพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง)
แต่ตอนนี้แกเหมือนเซียนน้อยๆ ที่จะมาช่วยพวกเราทุกๆคนและชาวบ้านให้ผ่านความยากลำบากนี้ไปได้ ถึงแม้จะยังไม่รู้แน่ชัดก็ตามทีว่าพลังนิ้ววิเศษที่ว่านี้จะผลิกฟื้นแผ่นดิน แผ่นฟ้าได้มากน้อยแค่ไหนแต่ลูกเชื่อมั่นในลูกสาวจริงๆว่าจะต้องเป็อะไรที่ดีอย่างแน่นอน”แม่
“ใช่ๆ”ทุกๆ คนต่างเห็นด้วยกับข้อนี้จริงๆ เพราะพวกท่านเชื่อเหลือเกินว่าคนที่มีพลังวิเศษแบบนี้ต้องเป็ที่รักของ์อย่างแท้จริงๆ และจะต้องได้มาเพื่ออะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ด้วย
“เอาล่ะ ตอนนี้แม่ว่าพวกเราแยกย้ายกันไปนอนหลับพักผ่อนก่อนดีกว่านะ พรุ่งนี้มีงานที่พวกเราต้องทำกันอีกเยอะแยะเลย และไหนจะต้องเตรียมพร้อมสำหรับความแปลกใหม่จากเสาร์น้อยอีก เชื่อเลยว่าเื่ราววิเศษแบบนี้จะต้องพบเจอนับต่อจากนี้ไปอย่างแน่นอน”ย่า
“ตกลง”ทุกๆ คน
พวกท่านต่างพากันแยกย้ายไปนอนหลับพักผ่อน เป็คืนแรกที่พวกท่านรู้สึกว่านอนหลับสนิทกันอย่างแท้จริงๆหมดความกังวลใจในเื่ต่างๆไปมาก มีแต่ความกังวลใจเดียวว่าจะดูแลลูกหลานอย่างไร โดยเฉพาะลูกสาวและหลานสาวคนเล็กของพวกท่านที่ต่อจากนี้ไปพวกท่านต้องทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะดูแลเ้าตัวเล็กกันมากขึ้น
************
เสาร์น้อย ค่อยๆทยอยปี้ว…ปี้ว……วัตถุดิบส่วนประกอบที่สำคัญสำหรับชีวิตประจำวันที่ต้องมีกิน มีใช้ แต่ว่าจะมีอะไรอีกบ้างนะที่จะต้องเพิ่มเติมเสบียงให้กับครอบครัว และเผื่อแผ่ให้คนอื่นๆด้วยน่ะ???
ลองคาดเดากันดูค่ะว่า พรุ่งนี้เช้าเสาร์น้อยจะพาพวกพี่ๆไปซนและไปปี้ว…ปี้ว….อะไรเพิ่มเติมให้กับครอบครัวกัน
4K
