[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 44 ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม

        มองดูรายการแต้มความคับแค้นที่กำลังอัพเดตอย่างบ้าคลั่ง…

        เจียงหนานก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก!

        ฉันตั้งใจส่งคำตอบให้พวกนายทั้งหมดแล้วนะ!

        ทำไมยังมาโกรธฉันอีกล่ะ?

        แม่จ๋า! พวกนี้ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ!

        ไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณเลยสักนิด

        การสอบคณิตศาสตร์วิชาที่สาม เจียงหนานยังคงทำข้อสอบได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนเดิม!

        และทำข้อสอบเสร็จอย่างรวดเร็ว!

        ในไม่ช้า หวังผิงที่เหงื่อท่วมหัวก็ไม่มีทางเลือกอีกครั้ง! 

        ถึงแม้เจียงหนานจะหลอกลวงไปบ้าง!

        แต่นั่นก็ยังดีกว่าตอบเอง!

        หวังผิงมองข้อสอบ โจทย์รู้จักเขา แต่เขาไม่รู้จักโจทย์!

        เจียงหนานเปิดกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ออกอ่านเช่นเคย

        โอ้โห?

        จบกัน!

        บนกระดาษโน้ตเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า 1. 2. 3. …

        แม้แต่หมายเลขข้อก็ยังใส่ใจเขียนให้ด้วย

        เขามองหวังผิงที่เช็ดเหงื่ออย่างบ้าคลั่ง

        เจียงหนานรู้สึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อย…

        ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาเขียน!

        หวังผิงได้รับจดหมายตอบกลับจากเจียงหนานก่อนจะรีบเปิดออกอย่างร้อนรน!

        เขาจ้องมองอย่างตั้งใจและเกือบจะพ่นเลือดออกมาอีกรอบ!

        บนกระดาษโน้ตเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า:

        [1. “สามยาวหนึ่งสั้น เลือกอันสั้นสุด!”

        2. “สามสั้นกุดหนึ่งยาว เลือกยาวที่สุด!”

        3. “ถ้ายาวพอกัน เลือกมันข้อซี!”

        4. “เทพหนานใจดี รอบนี้ไม่มีพลาด!”

        5. “ถ้าได้คะแนนขาด จะประหลาดไม่ใช่คน!”]

        หวังผิงตาโตและมองไปที่เจียงหนาน!

        จะบ้าเหรอ!

        นี่กลอนเรอะ!

        หรือว่าเป็นคำคล้องจองกันแน่?

        ฉันต้องการตัวอักษร ABCDEFG นะ!

        เทพหนาน! ขอร้องล่ะ ได้โปรดหยุดโชว์ฝีมือได้ไหม?

        ความสามารถที่ลอยอยู่บนกระดาษนั่นมันทำให้ตาของฉันพร่ามัวไปหมดแล้ว!

        เจียงหนานทำหน้ามั่นใจ!

        และแอบชูนิ้วโป้งให้กับหวังผิง!

        [แต้มความคับแค้นจากหวังผิง 1,000 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจากหวังผิง...]

        ...

        ในห้องสอบที่สอง!

        ร่างกายที่แข็งแรงราวกับภูเขาของอู๋เหลียงนั่งอยู่กลางห้องเรียน!

        ดวงตาที่ดุดันจ้องมองโจทย์ตรงหน้า!

        เหงื่อไหลราวกับห่าฝน! เส้นเลือดปูดโปนออกมาตามขมับ!

        แต่เมื่อมองไปที่กระดาษคำตอบ…

        บนนั้นกลับมีแค่ชื่อเท่านั้นที่เขียนไว้!

        ในขณะเดียวกัน...

        รถตู้คันหนึ่งจอดอยู่ด้านนอกโรงเรียน!

        ตอนนี้ในรถกำลังคึกคักเป็นอย่างมาก!

        ชายหนุ่มร่างกายกำยำประมาณเจ็ดแปดคนนั่งอยู่ในนั้นและไม่ได้ใส่เสื้อ พวกเขาต่างก็มีใบหน้าที่ดุดัน บนไหล่มีลายสักมังกร ส่วนบนอกมีลายสักเสือ!

        ตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องมองไปที่โน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่ง!

        บนหน้าจอแสดงภาพข้อสอบของอู๋เหลียง!

        ภาพนั้นถูกส่งมาแบบเรียลไทม์ผ่านแว่นตาที่อู๋เหลียงสวมอยู่!

        เสาอากาศความถี่สูงติดอยู่บนหน้าผาก!

        แม้แต่ตัวบล็อกสัญญาณของโรงเรียนก็ใช้ไม่ได้ผล

        พวกเขาดูร้อนใจมาก! ขณะคว้ากระดาษทดเลขมาแล้วคำนวณอย่างบ้าคลั่ง!

        ชายหัวล้านคนหนึ่งเร่งเร้า “ลุงหวัง รีบคิดสิ! พี่อู๋รออยู่นะ!”

        ชายลายสักเสือคำราม “ใจเย็น! ข้อนี้ยากชิบหาย!”

        “นายจบปริญญาตรีไม่ใช่เหรอ? ทำไมแค่โจทย์ม.ปลายถึงทำไม่ได้ล่ะ?”

        “ให้ตายเถอะ! ฉันจบมาตั้งหลายปีแล้วนะ! อะไรวะ tan! cos! หัวฉันแทบจะระเบิดอยู่แล้ว! นี่มันโจทย์ม.ปลายจริง ๆ เหรอเนี่ย?”

        “นายทำได้หรือเปล่า! นี่มันผ่านชั่วโมงนึงแล้วนะ! อีกเดี๋ยวก็ต้องส่งกระดาษคำตอบแล้ว!”

        “ไม่ต้องคิดแล้ว รีบหาคนช่วยเถอะ!”

        “ลูกชายฉันเป็นนักวิจัยหลังปริญญาเอก *[1] ฉันจะโทรหาเขา!”

        “ลุงหลิว! ลูกสาวคุณสอนคณิตม.ปลายไม่ใช่เหรอ? รีบโทรหาเธอเร็วเข้า! เลิกคิดได้แล้ว!”

        ผู้คนที่เดินผ่านไปมามองผ่านกระจกเข้าไปในรถ!

        ผู้ชายเจ็ดแปดคนนั่งอยู่ในรถและทุกคนหัวล้าน! เหล่าคนด้านนอกต่างก็เปลี่ยนสีหน้าและรีบเดินจากไป

        พลางถอนหายใจ!

        โอ๊ย!

        โลกนี้เป็นอะไรไปกันหมด?

        อู๋เหลียงที่นั่งอยู่ในห้องเรียนขบฟันแน่นจนแทบแตก!

        อีกสามนาทีเขาก็ต้องส่งกระดาษคำตอบแล้ว!

        เด็กหนุ่มได้ยินเสียงด่าทอที่วุ่นวายสารพัดผ่านเข้ามาในหูฟัง!

        หัวของอู๋เหลียงปวดตุบ ๆ ในทันที!

        กำปั้นเหล็กทุบลงบนโต๊ะเรียนอย่างรุนแรง!

        ปัง!

        และตะโกนเสียงดังลั่น

        “เร็วเข้าสิ!”

        เสียงดังสนั่นและเสียงตะโกนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันดังก้องไปทั่วห้องสอบที่เงียบสงบ!

        แม้กระทั่งห้องอื่นก็ยังได้ยิน!

        นักเรียนที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนสะดุ้งโหยง อาจารย์ผู้คุมสอบเองก็เกือบจะกระโดดด้วยความตกใจ!

        น้ำชาที่ยกขึ้นจิบพ่นใส่หน้านักเรียนที่นั่งอยู่ด้านหน้าทั้งหมด...

        อืม...

        ชาหลงจิงจากทะเลสาบซีหู!

        ในชั่วพริบตา สายตาทุกคู่ต่างก็มองมาที่อู๋เหลียง

        เขารู้สึกได้ถึงความไม่เหมาะสมในทันที!

        เห็นทีคงจะเละเทะแน่! แต่ก็ห้ามเปิดเผยโดยเด็ดขาด!

        ถ้าเปิดเผยแล้วจะสอบได้ที่สามได้ยังไง?

        อู๋เหลียงยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ พลางทำสีหน้าลำบากใจ “นี่...นี่ทำไมถึงคิดไม่ออกกันล่ะเนี่ย!”

        กรรมการคุมสอบเช็ดโต๊ะหน้าห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นักเรียน! อย่างส่งเสียงดัง!”

        กรรมการคุมสอบอีกคนตบไหล่อู๋เหลียงอย่างปลอบใจ “ไม่เป็นไร สอบไม่ดีครั้งนี้ก็ยังมีครั้งหน้า!”

        เสียงตะโกนที่ดังสนั่นของอู๋เหลียงครั้งนี้แม้แต่รถที่อยู่ข้างนอกโรงเรียนก็ยังได้ยิน!

        [พี่อู๋! ได้แล้ว! ได้มาแล้ว! รีบกรอกเร็วเข้า!]

        อู๋เหลียงเบิกตาโพลงทันที ทั้งตัวแข็งเกร็งราวกับเหล็กเส้น!

        เขาคว้าปากกาขึ้นมาเขียนอย่างบ้าคลั่ง แขนและข้อมือขยับอย่างรวดเร็วจนเห็นเป็นภาพลวงตา!

        สุดท้ายก็เขียนเสร็จก่อนที่กระดิ่งจะดัง!

        จากนั้น เขาก็วิ่งออกจากตึกเรียนราวกับลมพายุและปีนกำแพงออกมาถึงนอกโรงเรียน!

        ก่อนจะเปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้าไป!

        รถตู้ขนาดเล็กสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

        สามนาทีต่อมา อู๋เหลียงก็เดินออกมาจากรถด้วยสีหน้าสบายใจ!

        ทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มเจ็ดแปดคนที่หน้าตาเขียวช้ำและกำลังโทรศัพท์ “ฮัลโหล! ลูกสาว รีบมาเร็ว! มาช่วยพ่อที!”

        “ฮัลโหล! ลูกชาย! รีบมาเร็ว! วันนี้พ่อฝากความหวังไว้ที่ลูกนะ!”

        เจียงหนานที่กำลังเข้าห้องน้ำเจอกับอู๋เหลียงท่ีนั่น เขายิ้มและเอ่ยถาม “เช้านี้สอบเป็นยังไงบ้าง? ราบรื่นดีไหม?”

        อู๋เหลียงทำหน้าเคร่งขรึมและตบอกของตัวเอง “สบายใจได้เลยพี่หนาน! ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของฉัน!”

        “โอ้! โอเค! ฮ่า ๆ!” เจียงหนานรู้สึกดีใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าการทบทวนบทเรียนจะไม่สูญเปล่า!

        อู๋เหลียงยิ้มกว้าง

        จะทำไม่ได้ได้ยังไง?

        ข้างหลังเขามีผู้คนครึ่งหนึ่งบนถนนเจียงเฉิงคอยช่วยตอบคำถามอยู่นะ!

        ส่วนผลการทบทวนบทเรียนน่ะเหรอ?

        มันช่วยให้อู๋เหลียงยืนยันเรื่องหนึ่งได้!

        พี่หนานพูดถูกแล้ว!

        ในหัวของฉันมีแต่กล้ามเนื้อจริง ๆ!

        ......

        การสอบของวันนั้นผ่านพ้นไป อู๋เหลียงและเจียงหนานกำลังเดินกลับบ้านพร้อมกันหลังเลิกเรียน!

        พวกเขาอารมณ์ดีมาก!

        การสอบที่แย่ที่สุดในที่สุดก็ผ่านไปได้!

        อู่เหลียงค่อนข้างมั่นใจมาก!

        การสอบวิชาสามัญจบลงแล้ว!

        ต่อไปก็เป็นการทดสอบภาคปฏิบัติที่ถ้ำวิญญาณ!

        “พี่หนาน! พรุ่งนี้ตอนบ่ายพวกเราจะไปที่ภูเขาฉางไป๋กันแล้ว! พี่จะใช้อุปกรณ์อะไรบ้าง? ฉันจะจัดหามาให้!”

        เจียงหนานตกใจ “อุปกรณ์อะไรเหรอ?”

        อู๋เหลียงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเจียงหนานยังไม่เคยไปที่ถ้ำวิญญาณเลยสักครั้ง เขาจึงเริ่มอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง

        “สัตว์อสูรวิญญาณในถ้ำวิญญาณนั้นอันตรายมาก ไม่เหมือนกับสัตว์ข้างนอกของพวกเราแน่นอน!”

        “ผู้ปลุกพลังวิญญาณส่วนใหญ่จะเลือกอาวุธเย็น *[2] เพื่อป้องกันตัว! พวกมันสะดวกไม่น้อยทั้งในการฆ่าสัตว์อสูรวิญญาณและการป้องกันตัว!”

        “ครั้งนี้ไปสิบห้าวัน! คาดว่าจะยากลำบากพอสมควร! ต้องเตรียมของกินของใช้ไปไม่น้อยเลย!”

        “ต้องพกพาอุปกรณ์เอาตัวรอดในป่าไปด้วย พี่หนานเตรียมหรือยัง? พี่เอาไปได้เลยนะ! ถึงตอนนั้นฉันจะช่วยพี่แบกเป้เอง! แรงฉันเยอะมาก!”

        เจียงหนานกลอกตา “จะแบกเป้ไปทำบ้าอะไร ฉันเป็นกระเป๋าเดินได้นะ! นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันมีพลังอะไร? แต่ของพวกนั้นฉันยังไม่ได้เตรียมเลย!”

        อู๋เหลียงตกใจ!

        โอ้ววว!

        จริงด้วย เทพหนานเป็นสายมิตินี่นา!

        เขาลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง?

        แค่มีมิติอื่นอยู่ก็สามารถทำอะไรได้มากมาย!

        “ไปกันเถอะ! พี่หนาน! ไปที่ดินแดนของฉันกัน! จะใช้อะไรก็หยิบไปได้เลย ที่นั่นฉันมีทุกอย่าง!”

        พูดจบ อู๋เหลียงก็โอบไหล่เจียงหนานแล้วเปลี่ยนเส้นทางทันที!

        เจียงหนานหัวเราะพลางพูดอย่างอารมณ์ดี “พอดีเลย ฉันก็มีของจะให้นายเหมือนกัน! นายต้องชอบแน่ ๆ!”

        เด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่เดินทางกลับบ้านหลังเลิกเรียนมองเห็นเงาของอู๋เหลียงและเจียงหนานที่เอามือพาดบ่ากัน ต่างก็มีแววตาเป็นประกาย!

        “ดูสิ! ฉันบอกแล้วไง?”

        “เสียดาย! เสียดาย! เสียดาย! เจียงหนานหล่อขนาดนี้ ทำไมถึง…”

        “ถึงอะไร? ฮึ! คอยดูนะ ฉันจะทำให้เขากลับมา!”

        “คิคิ~ เสี่ยวเป่ย เธอจะจีบเจียงหนานแล้วสินะ!”

        “ถ้าไม่รีบจีบก็จะโดนคนอื่นแย่งไปน่ะสิ หนุ่มหล่อขนาดนี้จะไปหาที่ไหนได้อีกล่ะ?”

[1] นักวิจัยหลังปริญญาเอก หรือ โพสต์-ด็อก (post-doc ย่อมาจาก postdoctoral appointment) เป็นตำแหน่งงานทางด้านงานวิจัยให้กับทางมหาวิทยาลัยภายหลังจากบุคคลที่จบการศึกษาในระดับปริญญาเอก

        [2] อาวุธเย็น คือศาสตราวุธ 18 ประการ ในสมัยจีนโบราณ ในยุคตั้งแต่ก่อนคริสต์ศตวรรษจนถึงยุคคริสต์ศตววรษที่ 10 นั้นยังเป็นยุคของสงครามเย็น นั่นคือ ยุคของสงครามที่ไม่ใช้ระเบิด ดินปืน หรือปืนใหญ่ในการห้ำหั่นกัน แต่จะเป็นยุคของการใช้อาวุธต่าง ๆ นานาในการฟันหรือฆ่ากันซึ่งเรียกอาวุธเย็นนี้ว่า อาวุธ 18 ประการ ซึ่งมี ดังนี้

        1. ดาบ 2. ทวน 3. กระบี่ 4. ตรีศูล 5. พลอง 6. สามง่าม 7. คราดใหญ่ 8. คทาปล้อง 9. คทาเหลี่ยม 10. ลูกตุ้ม 11. ขวาน 12. ขอ 13. เคียว 14. คราดเล็ก 15. ไม้เท้า 16. คันธนู 17. ลูกธนู 18. เขนหวาย