ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       แม้แต่ม่อลู่ นางยังสำแดงพลังของนางไปถึงขีดสุด ชนิดที่ผู้เข้าร่วมการทดสอบ ยังไม่เคยเห็นพลานุภาพ ที่แท้จริงของนางมาก่อน กลายเป็นภาพฉาก ผู้ยิ่งใหญ่ประหัตประหาร เข่นฆ่ากันออกไปหลายพันกระบวนท่า จวนท้องฟ้าแทบจะดับมอด หม่นแสง

      ฟู่เทียนที่เงยหน้า มองชมการต่อสู้ รูม่านตาเขาขยายออกจนสุด ด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน แขนขาสั่นเทา กายาเย็นเหยียบ หนาวสั่นขึ้นมา ด้วยความหวาดกลัวสิ้นหวัง เมื่อเห็นการปะทะกันของผู้ยิ่งใหญ่ ดังก้องออกไปเป็นทางยาว

       ก่อนฝ่ามืออี้เฉิน จะปะทะเข้าหา กลางหน้าอกของอีกฝ่าย ต่างฝ่ายต่างก็คิด อยากจะจบการต่อสู้ เสียงปัง!! ที่ดังออกมาก้องสนั่นฟ้า พร้อมเสียงกระดูกหน้าอก แตกหักดังออกมาลั่น ส่งให้หน้าอกอี้เฉิน กลายเป็นหลุมยุบ รอยฝ่ามือขาว ของม่อลู่

       ริมฝีปากอี้เฉิน กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ บาดเจ็บหนักเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ฟื้นตื่นขึ้นมาในทันใด ครั้นเห็นร่างเงาฝ่ามือ ม่อลู่พุ่งทะลุร่าง อัดกระแทกสนามประลองโบราณ จนเกิดการสั่นไหวไม่หยุด

       ก่อนอี้เฉินจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง ครั้นเห็นร่างเสมือนของม่อลู่ เกิดรอยแตกร้าวลุกลาม ออกไปทั่วอย่างรวดเร็ว “เจ้าแข็งแกร่งขึ้นมาก ม่อลู่ ข้าไม่รู้หรอกนะ เจ้าทำได้อย่างไร แต่เจ้าไม่อาจหยุดข้าไว้ตรงนี้ได้”

       ฉับพลันที่อี้เฉิน เอ่ยพูดหมดประโยค วงแหวนวัฏจักร ที่ก่อร่างวิถีธรรม มาลอยบนฝ่ามืออี้เฉิน ถูกเขาปาออกไปหาหญิงสาว ในเสี้ยวพริบตา ก่อนมันจะแผ่ขยายวงแหวนอักขระออกมากว้าง ดูดร่าง ม่อลู่ ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวอยู่ก่อนแล้ว จนแหลกระเบิดในเสี้ยวพริบตา

        มาพร้อมคลื่นเต๋าชีวิต ความตายอี้เฉิน ที่แพร่กระจัดกระจายออกไปทั่วทิศ ทำให้พวกอี้หลิน กับ ฟู่เทียน ที่เบิกตาออกกว้างอ้าปากค้าง หวาดกลัวอี้เฉินขึ้นมาสุดขีด รับรู้ได้ทันทีว่า อี้เฉินไม่ใช่จอมยุทธ์ ยุคสมัยเดียวกับพวกเขา

       ฟู่เทียนสีหน้าแววตา เลิ่กลั่กขึ้นมาทันที ครั้นรับรู้ถึงสายตาคมกล้าของอี้เฉิน ทำให้เขาหวนนึกถึงยามแรกที่พวกเขาพบเจอกัน เหตุใด เขาถึงใจกล้าห่อฟ้า ไปมีเรื่องกับชายผู้นี้กัน

        ก่อนอี้เฉินหันขวับปรายตาไปมองฟู่เทียน ชายหนุ่มผมสีทอง ด้วยสายตาเอาเรื่อง “เจ้าเป็นลูกของจักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิงเช่นนั้นหรือ?” พร้อมกับปลดปล่อย อายสังหารเหี้ยมโหด เจตนา ฆ่าสังหารออกมาอย่างไม่มีปิดบัง แม้แต่อี้หลิน นางยังกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่

ฟู่เทียนกล่าวตอบออกมา แม้ประกายตา เขาจะฉายความหวาดกลัวออกมาก็ตาม “ถูกต้อง ข้าเป็นลูกของจักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง”

       อี้เฉินส่งปราณพลังดึงร่างฟู่เทียน บีบคอชายหนุ่ม ตกอยู่ในกำมือของเขาในทันใด พร้อมด้วยดวงตาอี้เฉิน ที่แปรเปลี่ยนเป็นสีทับทิมเลือด ฉายความบ้าคลั่ง ภายในดวงตาออกมา ส่งให้ร่างชายหนุ่มดิ้นพล่าน จากแรงบีบรัดฝ่ามืออี้เฉินไม่หยุด พร้อมโลหิตของฟู่เทียน ที่ไหลซึมออกมา จากมุมปาก เสียงกระดูกคอ ดังลั่นออกมาน้อยๆ แกร๊ก!!

ด้านอี้หลินที่อยากจะห้ามปรามอี้เฉิน แต่นางก็ต้องกำฝ่ามือ เอาไว้จนแน่น ถึงอย่างไรพวกเขาต่างก็เป็นศัตรูกัน

       ฟู่เทียน เขาคลี่ยิ้มออกมากว้าง ‘เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน หากเขาตายตก ก็หวังว่าไอ้เวรนี่ อาจสร้างความยากลำบาก ให้ท่านพ่อเขาได้บ้าง’ ตั้งแต่ที่ฟู่เทียน เห็นอี้เฉิน ลงมือประกายตาเขาก็หมดหวัง ที่จะช่วยเหลือท่านแม่ หวังว่าไอ้เวรนี่จะช่วยเขาทางอ้อม ฆ่าสังหารท่านพ่อเขาได้

       อี้เฉินสายตา ฉายอายสังหารเหี้ยม กล่าวพูดออกมาครั้นเห็นท่าที ของฟู่เทียน “ตรงนี้เป็นเขตไม่ได้รับการคุ้มครอง จากหอคอยร้อยชั้น เจ้ายังจะยิ้มได้อีกเช่นนั้นหรือ เจ้าหนุ่ม”

        ฟู่เทียนเขาไอ แค่กๆ พร้อมกล่าวพูดออกมาทันที “หวังว่าเจ้าจะฆ่าสังหารท่านพ่อข้าได้ เมื่อเจอท่านพ่อข้าไล่ฆ่าสังหารเจ้า” ก่อนเขาจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง พร้อมเสียงกระดูกคอที่หัก ดังขึ้นมาลั่น

       อี้เฉิน สะบัดฟู่เทียน ออกจากฝ่ามือในทันใด ปัง!! ครั้นรับรู้สิ่งที่ฟู่เทียนกล่าวพูด เป็นความหวังของเขา อี้เฉินเขาไม่อยากทำตาม ความตั้งใจของผู้ใด จึงไม่คิดจะเล่นตามเกมของชายหนุ่ม

       ร่างฟู่เทียนที่ถูก เหวี่ยงกระแทกกับพื้นสนามประลองโบราณ อย่างรุนแรง เขาถึงกับกระอักเลือด แค่นเสียงสบถด่าอี้เฉิน ขึ้นมาด้วยความเดือดดาล บ้าคลั่ง “บัดซบ!! เจ้า!! เจ้า!!” ก่อนศีรษะ ฟู่เทียนจะถูกฝ่ามืออี้เฉินพุ่งปราด เข้ามาจับคว้าศีรษะ เขาไว้แน่นในเสี้ยวพริบตา

       ก่อนอี้เฉินจะส่งปราณจิต ลงไปสืบค้นดวงวิญญาณ ส่วนลึกของ ฟู่เทียน ภาพต่างๆ ภายในจิตใจส่วนลึกของฟู่เทียน ถูกอี้เฉินสืบค้นความทรงจำ ทำให้กายาฟู่เทียน สั่นกระตุกไม่หยุด พร้อมภาพไหลเข้ามา ภายในโสตประสาทอี้เฉินเป็นฉากๆ ภาพภายในครรลองสายตาอี้เฉิน เห็นหญิงสาวผมสีทอง ภายในกรงขัง ทว่าบัดนี้หญิงสาวที่ดูคุ้นตาอี้เฉิน นางกลับมีเส้นผมสีขาว แซมทั่วศีรษะ

       จวนอี้เฉินต้องเบิกตาออกกว้าง ก่อนจะรีบหยุดมือ การสืบค้นดวงวิญญาณ มีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด พร้อมสายตาเต็มไปด้วยความสับสน เขาที่คิดมาตลอดว่า พี่อี้ฟางหรงตายตกลงไปแล้ว เหตุใดนางถึงยังมีชีวิตอยู่ได้

อี้เฉินรีบเอ่ยบอกกล่าว อี้หลินด้วยความรีบร้อน ครั้นเมื่อเขาหยุดมือ ลง “เจ้ารีบรักษาเขาเร็วเข้าอี้หลิน”

        ด้านของอี้หลินใบหน้านาง เต็มไปด้วยความสงสัย ครั้นคิดจะไต่ถามชายหนุ่มผมขาว นางก็ต้องเก็บคำพูดเหล่านั้น กลืนกลับลงคอไป เมื่อเห็นแววตาอี้เฉิน ที่แฝงไว้ด้วยความเศร้า มีท่าทีสับสน วุ่นวายอย่างเห็นได้ชัด

       ไม่เว้นแม้แต่ฟู่เทียน ที่นอนเกลือกกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด ราวกับดวงวิญญาณเขา ถูกอี้เฉินฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะเอ่ยพูดออกมา “ไอ้เวรเหตุใด เจ้าไม่สังหารข้า ให้จบๆ ไปเสีย”

ก่อนอี้หลิน นางจะกล่าวเตือน “เจ้าเลิกพูดพล่ามได้แล้วกระมัง” ทว่ามันผิดคาด พวกเขาไม่น้อย ครั้นได้ยินน้ำเสียงอี้เฉิน ไต่ถามออกมา

“สตรีที่อยู่ภายในกรงนกสีทอง นางเป็นอะไรกับเจ้า หนุ่มน้อย”

        ฟู่เทียนที่ได้ยินคำถามของอี้เฉิน เขามีท่าทีตกใจอยู่ไม่น้อย จนต้องปิดปากฉับในทันใด “เจ้า!! เจ้า!! รู้จักนางอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นคนดินแดนเทพ ที่ล่มสลายเช่นนั้นหรือ?”

อี้เฉินปรายตามองฟู่เทียน ด้วยสายตาคมกล้า ราวกับหมื่นกระบี่ที่พุ่งทิ่มแทง “เจ้าตอบผิดประเด็น ไปหรือเปล่า ข้าถามเจ้าเป็นอะไรกับนาง”

        “นางคือท่านแม่ของข้า” ก่อนฟู่เทียน จะกล่าวพูดด้วยความโอหัง ครั้นเห็นอี้เฉิน ไม่กล้าลงมือกับเขาอีกต่อไป “ไอ้เวรเจ้าเลิกคิด จะฆ่าสังหาร ข้าแล้วเช่นนั้นหรือ งั้นจงเป็นกำลังให้ข้า ช่วยเหลือตัวข้า สังหารท่านพ่อของข้า”

        อี้เฉินเขาไม่คิดว่า จะมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นเช่นนี้ ที่เขาเกือบจะฆ่าสังหาร ลูกของท่านอาจารย์ เขาเอ่ยสั่งอี้หลินทันที “อี้หลินเจ้าจับตาดู ไอ้หนุ่มฟู่เทียนให้ดี ส่วนเรื่องเจ้าจะฆ่าสังหารพ่อเจ้า เจ้าจงทำด้วยความสามารถเจ้าเองแล้วกัน ข้าไม่คิดทำตามคำสั่งของผู้ใด”

        ก่อนอี้เฉินจะเดินสืบฝีเท้า ออกไปจากด่านการทดสอบ อย่างแช่มช้า พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เผยออกมาเล็กๆ อย่างน้อยเขาก็ได้รับรู้ ข่าวคราวของพี่อี้ฟางหรง ที่อี้เฉินคิดว่าตายตกไปแล้ว

อี้หลินที่พยุงร่างชายหนุ่ม นางถึงกับสบถด่าออกมา “เจ้าเดินให้มันเร็วหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร ทำตัวสำออยเป็นสตรีบาดเจ็บหนักไปได้”

       ฟู่เทียนเขาถึงกับหน้าขึงขัง แม้ว่าสายตา จะเต็มไปด้วยความอิดโรยก็ตาม “พวกเจ้าสองคน เหตุใดช่างเหมือนกันเช่นนี้ สายตาพวกเจ้ามองข้า เหมือนหมูเหมือนหมา มองข้าอยู่ต่ำกว่าพวกเจ้าตลอดเวลา”

       อี้หลินที่พยุงร่าง ฟู่เทียนเตรียมจะออกจากด่านการทดสอบ นางไต่ถามชายหนุ่มขึ้นมาทันใด “ที่เจ้าพูดจริงหรือ ที่ข้าเหมือนกับชายหนุ่มผู้นั้น” ก่อนนางจะกล่าวพูดออกมาอีกครั้ง “ช่างมัน ถือว่าข้าไม่ได้ กล่าวพูดอะไรแล้วกัน”

ฟู่เทียนเขาได้แต่ส่ายหัวออกมา กับคำพูดของหญิงสาว กล่าวพูดพึมพำออกมาน้อยๆ “ไอ้เวรนั้น คงจะไว้ใจได้นะ”

อี้หลินนางกล่าวตอบออกมาทันที “เดี๋ยวข้าทิ้งเจ้าไว้ตรงนี้เลย ..ข้าว่าเขาไว้ใจได้ มากกว่าพวกเจ้า คนเผ่าเทพมารเสียอีก”

“เจ้า!! เจ้า!!” ฟู่เทียนที่เตรียมจะยกฝ่ามือชี้หน้า อี้หลิน เขาต้องเก็บสายตาขึงขังลงไปทันใด เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของอี้หลิน มองมาที่เขาด้วยสายตาเอาเรื่อง