ปราณ จอมคนเหนือพิภพ ภาคปฐมบท

บทที่ 51

พลังฌานที่เก็บซ่อนไว้ (1)

       “กรงเล็บคำราม”

       ไม่รอให้มีใครห้าม เพราะตอนนี้ความกระหายการต่อสู้ของอัครยุทธ์ดุสิตเต็มเปี่ยมแล้วและคงเป็นการยากที่จะหาใครมากำหราบ นอกเสียจากจะสู้ให้รู้ผลกันไป

       กรงเล็บแหลมยาวประมาณ 20 ซม.ข้างละสามซี่จากสันหมัดปรากฏออกมาต้องประกายไฟจนเห็นชัดถึงความคมและอานุภาพที่ร้ายแรงกว่ากรงเล็บคำรามของพิมพ์ลภัสและปรมาจารย์เศกยิ่งนักอีกทั้งความปราดเปรียวว่องไวที่สูงกว่าอีกหลายเท่าตัว

       ‘นี่คงเป็นสิ่งที่คนกล่าวขานเหตุใดถึงได้เกรงกลัวสำนักเมฆมรกตกันนัก เพราะแบบนี้เองหรอกหรือ?’

       เด็กน้อยนึกตามเมื่อเห็นกรงเล็บแหลมยาวมีความแข็งแรงน่ากลัวพุ่งเข้าใส่ท่านพ่ออย่างรวดเร็ว

       เสียงคนดูฮือฮากันใหญ่เพราะมองว่านี่กลายเป็นรายการพิเศษที่จัดเพิ่มเติมขึ้นมาหลังจากที่การต่อสู้ของรุ่นลูกยังไม่จุใจคราวนี้ได้มีโอกาสเห็นสุดยอดนักฌานยุทธ์ได้ประลองกันจริงๆ เสียที

       แต่ทว่ากรงเล็บคำรามของอัครยุทธ์ดุสิตไม่สามารถทำอะไรปรมาจารย์บุญได้ เพราะเขาทะยานขึ้นบนอากาศได้ทันก่อนที่กรงเล็บมหากาฬจะตะปบ

       “แหม...ท่านดุสิต จะใจร้อนอะไรขนาดนั้น?แค่การต่อสู้ของเด็กๆ ทำไมท่านจึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้”

       ร่างของอัครยุทธ์ดุสิตก็ค่อยๆเหาะขึ้นมายืนในระดับเดียวกับปรมาจารย์ยุทธ์บุญ

       เสียงฮือฮากันมากมายที่เจ้าสำนักเมฆรกตเหาะได้อีกคน

       ‘ไม่เห็นจะต้องฮือฮาอะไรกันขนาดนั้นมันก็ธรรมดามิใช่หรือที่ฌานยุทธ์ระดับนี้จะสามารถบินได้’

       สิ่งที่เจ้าหนูปราณคิด ไม่ผิดเลย เพียงแต่ผู้ที่เหาะได้นั้นย่อมต้องเผาผลาญพลังฌานในร่างกายมากกว่าปกติ ยิ่งเหาะและต่อสู้ได้ในคราเดียวกันยิ่งแสดงให้เห็นถึงพลังฌานและพลังจิตอันกล้าแข็งของผู้นั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเห็นใครเหาะอย่างยาวนานหรือสู้กันบนอากาศ

       “ข้าไม่ได้อยากจะมาต่อสู้กับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องแบบนี้เก็บแรงเอาไว้ใช้กับเรื่องใหญ่กว่านี้ดีกว่าท่านดุสิต!!!”

       “แล้วท่านจะรับผิดชอบยังไง?กับผลงานของลูกชายท่าน?”

       ท่านปรมาจารย์ค่อยๆลงมายืนที่พื้นแล้วส่ายหัว

       “ข้ายังยืนยันเหตุผลเดิม...เป็นเรื่องของเด็กที่เขาตัดสินปัญหากันมิใช่เรื่องของผู้ใหญ่”

       “หึหึหึ...ก็ได้...ถ้าท่านยืนยันตามที่พูด”

       “พยัคฆ์มรกตทลายสวรรค์”

       อัครยุทธ์ดุสิตยังคงลอยตัวอยู่เหนือลานประลอง ประสานมือเป็นสามเหลี่ยมระดับหน้าผาก

       “ท่านจะทำบ้าอะไรน่ะ...พลังของท่านไม่เหมือนของลูกสาวท่านนะ...ท่านจะบ้าไปแล้วหรือยังไง?”  

       “ก็ลองดูว่าถ้าบาดเจ็บแบบเดียวกับลูกสาวของข้าจะเป็นยังไง?”

       พลังที่ควบรวม เกิดขึ้นอย่างรวบเร็วทันใดนั้นดุสิตก็ลดปล่อยพลังที่หลอมรวมแล้วพุ่งเข้าหาปราณ

       “ปราณณณณณ.....!!!!”

       เสียงตะโกนชื่อบุตรชายลั่นลานประลองปรมาจารย์บุญคิดไม่ถึงว่าอัครยุทธ์ดุสิตจะโจมตีปราณ

       ลูกไฟสีเขียวพุ่งโค้งเข้าหาร่างของเด็กน้อยปราณราวห่าฝนในขณะเดียวกันนั้น สองแฝดก็พุ่งร่างเข้าบังน้องชายของพวกเขาโดยไม่สนใจว่าจะได้รับความรุนแรงแค่ไหน

       เสียงฮือฮาโวยวายของผู้ชมเริ่มด่าทอการกระทำอันป่าเถื่อนของอัครยุทธ์ดุสิต

       “ไอ้บ้าเอ้ย...ลงมือกับเด็กตัวน้อยๆจิตใจของมันทำด้วยอะไรกัน?”

       “ยอมรับผลการประลองที่ลูกสาวตัวเองแพ้ไม่ได้หรือยังไง?”

       “อย่าว่าเศกเลยแกมันก็เลวไม่ต่างจากพี่ชายของแกหรอก!!!”

       ผู้คนต่างไม่พอใจเริ่มขว้างปาสิ่งของที่มีอยู่ในมือ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะลงไปห้ามในลานประลองที่กำลังปลดปล่อยพลังฌานอย่างรุนแรง เพราะขืนทำอย่างนั้นผู้เข้าไปห้ามอาจเจ็บตัวด้วยก็ได้

       แสง-ขรรค์ที่เคยลิ้มลองพยัคฆ์มรกตทลายสวรรค์มาก่อนแล้ว รับรู้ได้เลยว่าพลังที่ปลดปล่อยจากอัครยุทธ์ดุสิตเหนือกว่าปรมาจารย์เศกหลายเท่านัก

       ทั้งคู่เกิดบาดแผลตามตัว เลือดสาดกระจายแต่ก็ยังใช้ร่างกายป้องกันปราณต่อไป

       “หมัดอินทรีทะยานสิบสองกระบวน”

       ปรมาจารย์บุญจำใจต้องปลดปล่อยกระบวนท่าออกไปยับยั้งบ้างเขาพุ่งหมัดเข้าหาอัครยุทธ์ดุสิตที่ยืนอยู่บนอากาศ จากนั้นก็ค่อยๆลอยตัวขึ้นบนอากาศเช่นกันส่งหมัดอินทรีทะยานเกลียวคู่พุ่งเข้าหาอย่างต่อเนื่องในระยะประชิดตัวขึ้นเรื่อยๆ

       อัครยุทธ์ดุสิต จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาโจมตีปรมาจารย์ยุทธ์ตรงหน้าแทน....

       ลูกพลังสีเขียวและสีขาวระเบิดใส่กันกลางอากาศเสียงดังสนั่นหวั่นไหวผู้คนต่างนิ่งเงียบ ชมการต่อสู้ที่ดุเดือดแบบที่ยังไม่เคยได้เห็นมาก่อน

       การต่อสู้แบบนี้ไม่ใช่แค่การประลองเสียแล้ว แต่มันคือ การหมายชีวิต เพราะทุกคนสัมผัสได้ถึงพลังออร่าที่ปลดปล่อยใส่กันล้วนมีความรุนแรงและเอาเป็นเอาตาย

       สักพักหนึ่งร่างของปรมาจารย์บุญก็ค่อยๆร่วงลงมาจากอากาศตกลงสู่พื้นลานประลอง ในสภาพที่บอบช้ำ มีบาดแผลตามลำตัว

       เมื่อกลุ่มควันจางหายก็ปรากฏร่างของอัครยุทธ์ดุสิตยืนกอดอกหัวเราะอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

       “ฮ่าๆๆๆๆๆแค่ขั้นปรมาจารย์ยุทธ์จะมาเทียบชั้นกับอัครยุทธ์อย่างข้าฝันไปแล้วมั๊งปรมาจารย์บุญ!!!”

       ร่างผู้ชนะค่อยๆ ลงมาสู่พื้นงานประลองมองดูผลงานของตัวเอง ทั้งฝาแฝดแสง-ขรรค์ที่บาดแผลเต็มตัวกับปรมาจารย์ยุทธ์พ่อของเด็กน้อยที่บาดเจ็บไม่แพ้กัน

       ปราณเห็นเช่นนั้น ก็โกรธจัดๆในขณะที่ท่านผอ. ก็ยังยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเหนือความคาดหมายและรวดเร็วกว่าที่คิดไว้ยิ่งนัก

        แต่เมื่อท่านผอ.ได้สติ แล้วเห็นเด็กน้อยกำลังปลดปล่อยฌานยุทธ์ก็รีบเข้ามาห้าม

       “ปราณเจ้าสู้เขาไม่ได้หรอก พลังฌานของเจ้าต่างชั้นกับเขามากนัก...เก็บพลังของเจ้าเอาไว้ก่อนดีกว่า...เชื่อข้า!!!”

       ทั้งๆ ที่ในใจก็แค้นเคืองยิ่งนักแต่ปราณไม่สามารถทำอะไรอัครยุทธ์ดุสิต ที่ยืนยิ้มกระหยิ่มใจอยู่เบื้องหน้าได้แน่นอนว่าแม้เขาจะสู้จนตัวตาย ก็มิอาจเอาชนะได้เลย

       นี่กระมังที่นักฌานยุทธ์ต่างหวาดกลัวการโจมตีของสำนักเมฆมรกต

       ทั่วทั้งอาคารมีแต่ความเงียบเพราะเหตุการณ์กลางลานประลอง เป็นความบาดเจ็บที่มิได้สมัครใจผู้ชมทั้งหมดอยู่ท่ามกลางความสลดใจ ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยเพราะนั่นก็เท่ากับเป็นการหาเรื่องให้ตัวเอง

       อาจารย์วรรณ ท่านเสนาภาคย์ แม่นายอัมพุชาเธียรธวัช และสองแฝดสาว รีบวิ่งเข้ามากลางลานประลองแล้วเข้าประคองคนทั้งหมดไปด้านข้างอัฒจันทร์

       “เจ้ามันโหดร้ายมาก ทั้งๆที่เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้าเลยด้วยซ้ำ มันเป็นเรื่องของเด็กๆแต่เจ้าก็เข้ามายุ่ง จนทำให้เรื่องที่ง่ายๆ มันไม่ง่ายแบบนั้นซะแล้ว”

       อาจารย์วรรณลุกขึ้นเผาผลาญพลังฌานยุทธ์แผ่ออร่าที่ร้อนแรงดั่งเพลิงกาฬปกคลุมร่างกาย ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้ชม

       ไม่เคยมีใครเคยเห็นพลังออร่าของอาจารย์วรรณมาก่อนทุกคนแห่งโลกฌานยุทธ์มองว่าเธอคืออาจารย์ยุทธ์ด้านวิชาการเพียงอย่างเดียว

        แต่ในวันนี้อาจารย์วรรณได้ปลดปล่อยพลังฌานยุทธ์ออกมาถือเป็นพลังฌานที่ซ่อนเอาไว้ จนแม้แต่อัครยุทธ์ดุสิตยังถึงกับเบิกตาโต

       เป็นพลังที่รุนแรงน่ากลัวดั่งไฟประลัยกัลป์ถึงตอนนี้ คนที่ตกใจไม่แพ้กัน ก็คงจะเป็นหงส์นรา เพราะออร่าของอาจารย์วรรณแม้จะคล้ายของเธอแต่กลับเปี่ยมพลังและรุนแรงกว่าหลายเท่านัก

       ‘นั่น...แม่ของเจ้าเด็กปราณนี่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีพลังฌานที่เหมือนกับของข้า เพียงแต่มีความรุนแรงหลายเท่านัก’

       ทั้งเสนาภาคย์ แม่นายอัมพุชาและทุกคนที่ลงมาช่วย ก็จะห้าม แต่ไม่มีใครทัดทานได้ ร่างของหญิงสาวใบหน้าที่สะสวยบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธเธอเดินอย่างมาดมั่นมาหาอัครยุทธ์ดุสิตที่ยืนกอดอกด้วยความยโส

       “อาจารย์วรรณ...ท่านอย่าเลยครับ!!! เจ็บตัวเปล่าๆ”ท่านผอ. รีบวิ่งเข้ามาห้าม ก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายใหญ่โต

       ‘จากแค่การประลองเพื่อพิสูจน์ความสามารถไหงกลับกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตแบบนี้....สกุลเมฆมรกตชอบใช้กำลังอยู่แล้วคงเป็นเรื่องยากที่จะห้ามจริงๆ’

       “ท่านผอ.ท่านไม่เห็นหรือว่าเขาลงมือกับสามีข้าขนาดไหน?”

       “ถึงท่านสู้ไป ก็มีแต่จะบาดเจ็บเสียเปล่าๆระดับของพวกเรา...ท่านก็รู้ว่าไม่อาจเอาชนะเขาได้”

       “ก็ใช่แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะทำให้อัครยุทธ์บาดเจ็บไม่ได้!!!...เมื่อท่านควบคุมอะไรไม่ได้ก็โปรดหลีกทางให้ข้า”

       “ท่านผอ. ไม่เห็นสีหน้าของเธอหรือ?ปล่อยเธอเข้ามา... เมื่อเธออยากจะสั่งสอนข้า ตามที่ลั่นวาจา ข้าก็ยินดีแลกเปลี่ยน”

       อัครยุทธ์ดุสิตกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันนี่แหละคือสิ่งที่เขาปรารถนา ในเมื่อปราณทำให้ลูกสาวของเขาต้องพ่ายแพ้สร้างความอับอาย นี่คือสิ่งที่จะล้างแค้นคืน

        ‘สกุลโอฬารปฐพีของพวกเจ้า ต้องได้รับความอัปยศให้สมกับที่ลูกชายของเจ้าได้ทำให้ลูกสาวข้าต้องพ่ายแพ้’

        ท่านผอ.ยืนนิ่ง กำลังขบคิดว่าจะทำอย่างไรเพราะเชื่อแน่ว่าไม่มีใครสามารถหยุดอัครยุทธ์พยัคฆ์มรกตได้นอกเสียจากความพ่ายแพ้และบาดเจ็บที่เขาจะมอบให้

        “ไหนๆก็มาแล้ว ก็เข้ามาอย่าได้เสียเวลา”

        ดุสิตยืนในท่าเตรียมพร้อมแต่ในใจของเขาก็ยังมองว่าวรรณเป็นแค่พวกโกรธแค้นแทนสามีที่บาดเจ็บเพราะฝีมือของเขายังไงเสียเขาก็ต้องชนะอยู่แล้ว

        ร่างบอบบางกับถูกห่อหุ้มด้วยออร่าเพลิงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว จนดุสิตไม่ทันได้ตั้งตัว

        เท้าซ้ายตวัดเข้าปลายคางของอัครยุทธ์ตรงหน้าเข้าเต็มๆจนตัวของเขาแทบจะหงายตามแรงส่ง สีหน้าบิดเบี้ยว

        ‘ไม่น่าเชื่อ...แค่ขั้นอาจารย์ยุทธ์ แต่แรงเตะรุนแรงขึ้นขนาดนี้’

        ยังไม่ทันที่คิดจะทำอะไรต่อฝ่ามือขวาที่เปี่ยมด้วยออร่าเพลิงกำลังลุกโชนก็กระแทกเข้าใส่หน้าอกอย่างแรงจนเซตามแรงกระแทกนั้น ร่างไถลไปตามพื้น

        เสียงผู้ชมเริ่มเฮสะใจที่อัครยุทธ์ดุสิตโดนอัดคืนกับจนถึงกับเสียหลัก

        “หึหึหึ...ยอดเยี่ยมมาก...ไม่นึกว่าอาจารย์ยุทธ์วรรณจะมีความสามารถด้านการต่อสู้ด้วย”

        อัครยุทธ์ดุสิตถีบตัวขึ้นมาจากพื้นแล้วก็ง้างหมัดขวาที่เปี่ยมพลังสีเขียวซัดเข้ายังร่างบอบบางของอาจารย์ยุทธ์วรรณ

      “มรกตเพลิง”

       ลูกไฟสีเขียวพุ่งออกจากหมัดขวาซ้ายสลับกันอย่างรวดเร็วแต่สายตาและการเคลื่อนไหวของอาจารย์วรรณกลับอ่อนช้อยสวยงามและสามารถหลบออร่าเหล่านั้นได้ทั้งหมดผู้ชมอ้าปากค้าง แม้กระทั่งคนรอบข้างปรมาจารย์บุญต่างก็ไม่มีใครเชื่อสายตาของตัวเอง

       ผู้หญิงสวยหวาน ดูเรียบร้อยบัดนี้เปลี่ยนไปแล้ว กลายเป็นผู้หญิงปราดเปรียว มั่นใจ นักต่อสู้ที่เคลื่อนที่แคล่วคล่องว่องไว ราวกับว่าร่างกายทุกส่วนสามารถโค้งงอได้ดั่งใจ

       อัครยุทธ์ดุสิต เบิกตาโตไม่เชื่อสิ่งที่ตนเห็น และยังคงซัดมรกตเพลิงอย่างต่อเนื่อง แม้จะปล่อยยังไงก็ไม่โดนอาจารย์วรรณเลยซักลูก...

       อาจารย์วรรณเคลื่อนที่หลบแล้วขยับเข้ามาใกล้อัครยุทธ์ดุสิต พอได้จังหวะ เธอก็กระโดดตีลังกาขาสองข้างตวัดคล้องคออัครยุทธ์ร่างใหญ่

        “สุบรรณหกกลับ!!!”

        ท่อนขาเรียวยาวทว่าแข็งแรงยิ่งเกี่ยวคอของร่างใหญ่แล้วใช้แรงดีดของลำตัว ตวัดให้ร่างใหญ่นั้นลอยพ้นพื้นแล้วตีลังกากลับมายืนส่วนร่างใหญ่ของอัครยุทธ์ก็ถูกเหวี่ยงสะบัดจนร่างตกกระแทกพื้นร้องลั่น

        นับเป็นการล้มที่รุนแรงของอัครยุทธ์ดุสิตความโกรธสุมเต็มที่ ไม่มีความปราณีกันอีกต่อไป

       “ถ้าเจ้าอยากจะเจ็บตัวแบบสามีของเจ้า...ข้าจัดให้ได้เตรียมรับมือให้ดีก็แล้วกัน!!!”

       “จะทำได้หรือ? ท่านดุสิต!!”

       อาจารย์วรรณ มองด้วยรอบยิ้มเยาะ“อย่าประมาทคู่ต่อสู้เร็วเกินไปนักสิ นี่เพิ่งจะอุ่นเครื่อง!”

        อัครยุทธ์ดุสิตเดือดดาลกับคำพูดเช่นนี้ยิ่งนักเขาไม่รอช้า กรงเล็บคำราม ถูกเอาออกมาใช้อีกครั้งคราวนี้มีความรุนแรงเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ทำได้เพียงตะปบอากาศเสียงฟุบฟับอย่างเดียว การเคลื่อนที่ของอาจารย์วรรณคล่องแคล่วว่องไวเกินกว่าที่ใครๆ จะคาดคิด

        ‘แบบนี้ไม่น่าจะขั้นอาจารย์ยุทธ์แน่ๆ’ เจ้าสำนักเมฆมรกตได้แต่คิดในใจแต่ยังไม่ทันไร ก็โดนฝ่ามือพลังเพลิงทั้งซ้ายและขวาเข้าไปอย่างละข้างจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

        ฝ่ามือของวรรณยังคงมีเปลวเพลิงจุดติด ออร่าที่แสนรุนแรงถูกแปรสภาพจนกลายเป็นไฟจริงๆเธอกำลังเดินเข้ามาหาอัครยุทธ์อย่างช้าๆ พร้อมพลังไฟในมือ