กัณฑ์ไม่สามารถติดต่อพันธ์ได้ แต่เธอทิ้งข้อความว่าจะไปกระบี่เป็เวลา 1 สัปดาห์ เมื่อกัณฑ์หายจากอาการเท้าเจ็บ จึงนำงานไปส่งคุณพัฒน์ตามเวลานัดหมาย เพื่อที่จะไปนำเสนอผลงานต่อคุณพลศักดิ์ แต่คุณพลศักดิ์เดินทางกลับไปที่กระบี่เรียบร้อยแล้ว จึงบอกให้กัณฑ์นำเสนองานในรูปแบบวีดีโอคอล หลังจากนำเสนอเสร็จคุณพลศักดิ์ก็ยอมตกลงที่จะถ่ายทำโฆษณาตามที่กัณฑ์ออกแบบไว้
แต่แล้วสักพัก กัณฑ์ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูและเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับมีเสียงผู้หญิงพูดว่า “นี่คุณ ฉันไม่ใช่นักโทษของคุณนะ ทำไมต้องให้บอดี้การ์ดตามติดฉันตลอดเวลาด้วย ในเมื่อฉันก็สัญญากับคุณแล้วว่าจะไม่หนีแล้วไง” สักพักหน้าจอก็หายไปเนื่องจากพลศักดิ์รีบปิดโน๊ตบุ๊ค ในใจกัณฑ์คิดว่า “นั่นเป็เสียงของพันธ์นี่ ทำไมเธอถึงได้ไปอยู่กับพลศักดิ์ที่นั่นด้วยล่ะ”
“ในเมื่อพลศักดิ์ก็ตอบรับงานของคุณแล้ว งั้นคุณก็ไปเตรียมตัวเถอะ อีกหนึ่งสัปดาห์ถึงจะเริ่มถ่ายทำงานโฆษณา” พัฒน์มองออกว่ากัณฑ์น่าจะจำเสียงพันธ์แฟนดี้ของเธอได้
“รับทราบฮะ” กัณฑ์กำลังจะเดินกลับไปแผนกอย่างงงๆ กับเพื่อนซี้ตัวเอง
“เอ้อ เดี๋ยว กัณฑ์ ผมรับออกแบบโฆษณาให้กับคุณหวงยี่ บ่ายนี้คุณไปกับผมด้วยนะครับ” พัฒน์เพิ่งนึกได้
“คุณหวงยี่ ที่เป็เ้าของห้างสรรพสินค้าน่ะหรอฮะ” กัณฑ์คุ้นชื่อนี้จากสมุดไดอารี่พี่วลัย
“คุณรู้จักเขาด้วยหรอ” พัฒน์แปลกใจ
“เขาเป็เ้านายของคนรู้จักฮะ” กัณฑ์กล่าว
“งั้นคุณไปเถอะ บ่ายนี้ไปเจอกันที่รถเลยนะ” พัฒน์ยังไม่อยากถามมาก
“รับทราบฮะ” ในใจกัณฑ์คิดว่าสรุปเธอต้องไปกับเขาอีกแล้วหรือนี่
**************************************************
ณ ห้างสรรพสินค้า
“กัณฑ์ขึ้นไปรอที่ร้านอาหารร้านนั้นเลยนะ เดี๋ยวผมตามขึ้นไป ขอไปทำธุรกรรมที่ธนาคารก่อน” พัฒน์กล่าวเสร็จก็เดินแยกทางจากกัณฑ์ทันที
“รับทราบฮะ” กัณฑ์พูดตามหลัง และตอนนี้เธอเริ่มเคยชินกับการเป็ลูกน้องของพัฒน์เสียแล้ว
กัณฑ์กำลังจะเข้าไปในร้านอาหาร สักพักก็มีเสียงหญิงสาวทักเธอ
“อ้าว เป็ไงกัณฑ์ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ” วลัยเข้ามาทักกัณฑ์เพื่อนน้องสาว
“พี่วลัยนี่เอง ผมมาพบคุณหวงยี่ที่นี่ฮะ” กัณฑ์กล่าว
“เจอเราก็ดีแล้ว พี่ขอถามหน่อยสิ กัณฑ์รู้มั้ยว่ายัยพันธ์แอบขโมยสมุดไดอารี่ของพี่ไปไว้ที่ไหนน่ะ พี่แอบเข้าไปในห้องยัยพันธ์ หายังไงก็หาไม่เจอ” วลัยรีบถาม
“เอ่อ คือ…” กัณฑ์พูดตะกุกตะกัก และไม่ทันพูดให้จบก็มีเสียงผู้ชายทักขึ้น
“มีอะไรกันน่ะ” หวงยี่กล่าวอย่างฉุนๆ เพราะเห็นทอมมายุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงที่เขาจองแล้ว
“คุณหวงยี่ คือวลัยเจอคนรู้จักน่ะค่ะ เลยเข้ามาทัก” วลัยใที่เห็นเ้านายตัวเอง
“บ่ายนี้ผมต้องไปคุยงาน ไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงาน และตอนนี้คุณยังมาอยู่ข้างนอกเสียอีก หากมีลูกค้าติดต่อมา แล้วใครจะเป็คนรับเื่ล่ะครับ” หวงยี่แกล้งดุ
“เดี๋ยววลัยจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” วลัยหันไปบอกกัณฑ์ “พี่ไปก่อนนะ แล้วค่อยคุยกันทีหลัง”
“ฮะ พี่วลัย” กัณฑ์หันกลับมามองหวงยี่ เธอจึงรู้ทันทีว่าหวงยี่กำลังหึงวลัยและไม่อยากให้ผู้ชายหรือทอมหน้าไหนมาเข้าใกล้สาวสวยแต่แกล้งทำเป็เฉิ่มนั่น
“คุณเป็ใคร มีความเกี่ยวข้องอะไรกับวลัยครับ” หวงยี่รีบถามแบบไม่เกรงใจ
“ผมเป็แฟนน้องสาวเธอฮะ” กัณฑ์้าให้หวงยี่คลายความกังวล
“อย่างนี้นี่เอง” หวงยี่หายห่วงนิดนึง
“มีอะไรหรือเปล่าครับ คุณหวงยี่” พัฒน์เดินเข้ามาพอดี
“อ้าว คุณพัฒน์ ผมกำลังจะเข้าไปในร้านอยู่พอดีครับ” หวงยี่กล่าว
“แล้วคุณมีอะไรกับกัณฑ์หรือเปล่าครับ เธอมากับผม เพื่อที่จะมาคุยงานกับคุณด้วยครับ” พัฒน์อธิบาย
“อ๋อ งั้นพวกเราเข้าไปกันเถอะครับ” หวงยี่ไม่อยากอธิบายมาก เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าตนหวงเลขาฯ ตัวเอง
กัณฑ์ได้จดรายละเอียดความ้าของหวงยี่เกี่ยวกับการออกแบบโฆษณา สักพักเ้านายกับหวงยี่ก็คุยกันเื่ธุรกิจต่อเลย ตอนแรกกัณฑ์จะขอตัวกลับก่อน แต่ถูกพัฒน์ดึงมือเธอไว้ ทำให้กันฑ์จำใจต้องอยู่ต่อ พฤติกรรมของพัฒน์ไม่อาจรอดพ้นสายตาอดีตมาเฟียหนุ่มอย่างหวงยี่ไปได้ ในใจหวงยี่คิดว่า “ที่แท้นายพัฒน์ก็มีใจให้กับสาวทอมคนนี้”
กัณฑ์ไม่มีอะไรทำเลยเผลอจ้องหน้าหวงยี่แบบไม่ได้ตั้งใจ จนกระทั่งเธอเห็นนิมิตว่า หวงยี่เคยเป็มาเฟียอยู่ประเทศจีนมาก่อน เขาทำงานเป็ลูกน้องมือขวาของเ้าพ่อใหญ่อย่างถังฟุ แต่เพราะหวงยี่ไม่อยากทำงานทุจริต ั้แ่เื่การพนัน ค้ามนุษย์ ค้าอาวุธเถื่อน ตลอดจนค้ายาเสพติด ดังนั้นเขาจึงลาออกแล้วหันมาทำงานสุจริต แต่เพราะหวงยี่เป็คนหัวการค้า ดังนั้นเขาจึงสามารถหาช่องทางติดต่อธุรกิจกับนักธุรกิจต่างชาติ ทำให้เขามีเงินมากพอที่จะก่อตั้งห้างสรรพสินค้าด้วยความช่วยเหลือจากไมเคิลนักธุรกิจชาวอเมริกัน แต่เพราะหวงยี่มีศัตรูเก่าเยอะั้แ่สมัยที่เขายังคงเป็มาเฟีย ดังนั้นเขาจึงจ้างบอดี้การ์ดมาคุ้มครองเขา แม้ว่าตัวเขาเองจะสามารถปกป้องตัวเองได้ก็ตาม การที่หวงยี่ตั้งตัวได้โดยไม่ต้องพึ่งพาเงินจากอาชีพผิดกฎหมายเ่าั้เลย ทำให้เ้าพ่อถังฟุไม่พอใจอย่างมาก เ้าพ่อคนนั้นพยายามหาทุกวิถีทางที่จะทำลายอดีตมือขวาของเขาให้จงได้
“คุณกัณฑ์ครับ หน้าผมมีอะไรหรือเปล่า ผมเห็นคุณจ้องหน้าผมนานมากแล้วนะครับ” หวงยี่สงสัย
“ขอโทษฮะ คุณหวงยี่ ผมเหม่อไปหน่อย เลยทำให้เหมือนได้จ้องหน้าคุณฮะ” กัณฑ์รีบแก้ตัว
“งั้นผมกับลูกน้องขอตัวก่อนนะครับ คุณหวงยี่ มีอะไรก็ติดต่อผมได้เลยครับ” พัฒน์คุยธุระเสร็จก็รีบลากลับ
“ครับ โชคดีแล้วกัน” หวงยี่กล่าว
“ลาล่ะฮะ คุณหวงยี่” กัณฑ์กล่าว
กว่าจะคุยงานเสร็จก็สี่โมงเย็น ซึ่งตอนนี้รถติดมาก กว่าจะไปถึงบริษัทก็คงอีกนาน ดังนั้นพัฒน์จึงพากัณฑ์ไปทานข้าวเย็นต่อเลย
“นี่ไม่ใช่ทางไปบริษัทนี่ฮะ” กัณฑ์สงสัย
“ไปทานข้าวเป็เพื่อนผมหน่อยนะกัณฑ์ ตอนนี้ผมหิวมาก” พัฒน์มัดมือชก
“ผมคงปฏิเสธอะไรไม่ได้แล้วนี่ฮะ คุณเล่นขับรถมาทางนี้เสียแล้ว” กัณฑ์บ่น
พัฒน์แอบยิ้มมุมปากโดยไม่ตอบอะไรอีก
816
![[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592356_66736807.webp)
