ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        “อะไรนะ? สิบ... สิบล้านเหรียญมังกร?”

        พรืด!

        เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมาไม่เพียงแค่หลี่เทียนหัวและอวี่เถียนเท่านั้นแม้แต่เหล่าผู้ใช้อาชีพที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างก็พากันตกใจจนขวัญผวา

        เป็นเพราะเดิมพันที่ลู่เซิ่งเสนอมานั้นมันน่าตกใจเกินไป

        สิบล้านเหรียญมังกรเชียวนะ!

        เงินจำนวนนี้มากพอที่จะทำให้ครอบครัวหนึ่งใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายมีกินมีใช้ไปตลอดทั้งชาติเลยทีเดียว

        “เวรเอ๊ย พาลาดินคนนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าเดิมพันตั้งสิบล้าน?”

        “สมองโดนลาเตะมาหรือเปล่าวะ!”

        “ถ้าเขาผ่านภารกิจระดับ 9 ดาวสำเร็จต่อไปฉันจะยอมเขียนชื่อตัวเองกลับหลังเลยเอ้า”

        ฝูงชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ทุกสายตาที่มองมายังลู่เซิ่งเต็มไปด้วยความดูแคลนและเยาะเย้ย

        “ไอ้หนู แกไม่กลัวว่าที่คุยโวโอ้อวดไว้จะทำให้ฟ้าเบื้องหน้าถล่มหรือไง?ตั้งสิบล้าน แกมีเงินมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

        อวี่เถียนจ้องมองลู่เซิ่งด้วยความเคลือบแคลงสงสัยอย่างปิดไม่มิดชัดเจนว่าเขาไม่เชื่อว่าพาลาดินเลเวล 100 กระจอกๆคนหนึ่งจะมีเงินเก็บถึงสิบล้านเหรียญมังกร

        “ตอนนี้ยังไม่มีหรอก!”

        แต่ลู่เซิ่งกลับไม่ได้ปกปิดอะไรตรงกันข้ามเขายักไหล่แบมือ ยอมรับออกมาอย่างหน้าตาเฉย

        “ฮ่าๆ ฉันว่าแล้วเชียว...” เมื่ออวี่เถียนเห็นดังนั้นก็เตรียมจะเอ่ยปากถากถางทันที

        ทว่าเขายังไม่ทันได้พูดออกมา

        “แต่ว่านะ...”

        ในตอนนั้นเองลู่เซิ่งก็สะบัดมือเบาๆ

        เคร้งเคร้ง เคร้ง เคร้ง...

        วินาทีต่อมาภายใต้สายตาที่ตกตะลึงจนแทบจะถลนออกมาของทุกคน

        ชิ้นส่วนอุปกรณ์สวมใส่นับร้อยชิ้นที่มีคุณภาพคละกันไปก็ร่วงกราวลงมาจากความว่างเปล่า กองพะเนินกันจนแทบจะเป็นภูเขาย่อมๆ

        “อะไรกัน? นี่มัน... อุปกรณ์สวมใส่ทั้งหมดเลยเหรอ?”

        เมื่อเห็นภาพที่เหลือเชื่อตรงหน้าฝูงชนโดยรอบต่างตกใจจนอ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบค้าง

        แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านี้

        “ดูดาบเล่มนั้นเร็ว มีแสงสีทองเปล่งประกายออกมาด้วย!”

        “แม่เจ้า! หรือว่านั่นจะเป็นอาวุธระดับทอง!”

        ท่ามกลางอุปกรณ์ที่ลู่เซิ่งเพิ่งเทออกมามีดาบยาวรูปทรงแปลกประหลาดเล่มหนึ่งส่องประกายแสงสีทองวาววับ

        ผู้คนต่างแห่กันใช้ทักษะตรวจสอบใส่ดาบเล่มนั้นโดยพร้อมเพรียง

         [ดาบปีศาจมุรามาสะ]

         [ประเภท: ดาบซามูไรแห่งตงอิ๋ง]

         [ความคล่องแคล่ว: +120]

         [ความทนทาน: +100]

         [จิตวิญญาณ: +50]

         [เลเวลที่ต้องการ: 150 (เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง) ]

         [ระดับ: ทอง]

        ...ดาบที่ถูกสาปแช่ง ผู้ที่ใช้งานมันจะค่อยๆ สูญเสียสติสัมปชัญญะจนกระทั่งเสียสติไปอย่างสมบูรณ์!

        ...

        “พระเจ้าช่วย นั่นอุปกรณ์ระดับทองจริงๆ ด้วยแถมยังเป็นอุปกรณ์สำหรับผู้เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองอีก!”

        “แต่ลู่เซิ่งเพิ่งจะเลเวล 100 เองนะเขาไปเอาอุปกรณ์เลเวลสูงขนาดนี้มาจากไหนมากมาย”

        คราวนี้ฝูงชนไม่อาจเก็บอาการได้อีกต่อไปบรรยากาศภายในโถงวิหารเกิดความโกลาหลขึ้นทันที

        “ลู่เซิ่ง ดาบเล่มนี้แกไปได้มาจากไหน?”

        อวี่เถียนแผดเสียงถามออกมาด้วยความตระหนกสายตาจับจ้องไปที่ลู่เซิ่งอย่างไม่วางตา

        “เกี่ยวอะไรกับแก!” ลู่เซิ่งมองบนใส่ทันที

        ถึงเขาจะไม่รู้ว่าอวี่เถียนคนนี้เป็นใครมาจากไหน

        แต่ในเมื่อเดินมากับคนอย่างหลี่เทียนหัวแถมยังดูสนิทสนมกันขนาดนี้ ก็คงไม่ใช่พวกคนดีเด่อะไรแน่นอน

        ดังนั้นลู่เซิ่งจึงคร้านจะสนใจเขา

        “แก!”

        เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลู่เซิ่งม่านตาของอวี่เถียนพลันหดเกร็ง

        เพราะดาบเล่มนี้เขาคุ้นเคยกับมันดีเหลือเกินนี่มันไม่ใช่ดาบประจำกายของ 'ซามูไรแห่งตงอิ๋ง'โคทาเคจิ ทาโร่ ผู้ใช้อาชีพเฉพาะตัวของประเทศวอหนูหรอกหรือ?

        แต่โคทาเคจิทาโร่ เป็นถึงเพชฌฆาตที่ทางหน่วยล่ามังกรบ่มเพาะขึ้นมาและคลุกคลีอยู่ในเขตสงครามทรายโลหิตมาโดยตลอด!

        อีกทั้งในฐานะซามูไร'ดาบปีศาจมุรามาสะ' เล่มนี้คือสิ่งที่โคทาเคจิ ทาโร่รักและหวงแหนที่สุดในชีวิต ปกติแล้วไม่ว่าจะนอนหรือเข้าห้องน้ำก็ไม่ยอมวางแล้วมันจะมาปรากฏอยู่ที่นี่อย่างไร้สาเหตุได้อย่างไร?

        “หรือว่าจะ...”

        ทันใดนั้นอวี่เถียนก็นึกถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่งขึ้นมาจนแทบจะช็อกตายเมื่อเขามองไปที่ลู่เซิ่งอีกครั้ง ความดูแคลนและไม่แยแสในตอนแรกก็มลายหายไปสิ้นกลับกลายเป็นความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น

        ใช่แล้วมันคือความขยาดกลัว

        “อุปกรณ์พวกนี้รวมกันแล้ว มูลค่าสิบล้านก็น่าจะเกินพอแล้วมั้ง!”

        ในตอนนั้นเองลู่เซิ่งก็เอ่ยถามหลี่เทียนหัวอีกครั้ง

        น่าสงสารที่จนถึงตอนนี้ลู่เซิ่งยังไม่รู้ตัวเลยว่าเขาได้ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่ลงไปโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว

        “เอ่อ...”

        หลี่เทียนหัวที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี

        ลู่เซิ่งนั้นดูลึกลับเกินไปจริงๆเขาเปรียบเสมือนสระน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

        และยิ่งหลี่เทียนหัวข้องเกี่ยวกับเขาไปนานเท่าไหร่ก็ยิ่งมองเขาไม่ออกมากขึ้นเท่านั้น

        “เฮ้ แกยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม สรุปว่าจะกล้าเดิมพันกับฉันไหม?”

        เมื่อเห็นหลี่เทียนหัวยืนทึ่มอยู่ตรงนั้นราวกับขอนไม้ไม่ยอมตอบคำถามเสียที

        ในที่สุดลู่เซิ่งก็หมดความอดทนและตะโกนถามด้วยความรำคาญ“ถ้าแกไม่กล้า ต่อไปถ้าเจอฉันก็ช่วยไสหัวไปไกลๆ แม่-เลยอย่ามาพล่ามพล่อยๆ อยู่แถวนี้ เพราะแกมันไม่คู่ควร!”

        “แก!”

        คำพูดนี้ทำเอาหลี่เทียนหัวแทบจะอกแตกตายด้วยความโกรธ

        แต่เขาก็ยังไม่กล้ารับคำท้าเดิมพันของลู่เซิ่งอยู่ดี

        ดังสุภาษิตที่ว่า‘เมื่อเคยโดนงูกัดครั้งหนึ่ง ย่อมหวาดระแวงไปอีกนาน’

        แม้หลี่เทียนหัวจะมีพฤติกรรมที่ไร้ยางอายและนิสัยต่ำทรามแต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่

        เห็นลู่เซิ่งมีความมั่นใจขนาดนี้แถมเดิมพันยังสูงลิบลิ่ว หลี่เทียนหัวอดไม่ได้ที่จะแอบคิดในใจว่าอีกฝ่ายไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันแน่?

        ในขณะที่หลี่เทียนหัวกำลังลังเลอยู่นั้นเอง

        “เทียนหัว เดิมพันกับมันเลย!”

        จู่ๆอวี่เถียนที่อยู่ข้างๆ ก็โพล่งออกมา

        “คุณอวี่เถียน?” หลี่เทียนหัวขมวดคิ้วมุ่น

        “ไม่ต้องไปกลัว มันก็แค่พาลาดินตัวคนเดียวฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่ามันจะเอาปัญญาที่ไหนไปทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพระดับเก้าดาวให้สำเร็จ”

        อวี่เถียนทำสีหน้าไม่แยแสราวกับว่าไม่ได้เห็นลู่เซิ่งอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

        แต่ในความเป็นจริงในตอนนี้ลู่เซิ่งได้กลายเป็นตัวตนที่น่าหวาดกลัวอย่างหาที่สุดไม่ได้ในใจของเขาไปแล้ว

        เพราะเมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งจะได้รับข่าวจากนายพลฟูจิโนะว่าเพชฌฆาตทั้งห้าคนจากหน่วยล่ามังกรในเขตสงครามทรายโลหิตถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้ว

        แม้ตามการคาดการณ์ของฟูจิโนะเพชฌฆาตทั้งห้าคนน่าจะตายด้วยน้ำมือของผู้ใช้อาชีพ 'พรานแห่งแสง'ลั่วเซวียนเซวียนก็ตาม

        แต่อวี่เถียนกลับไม่คิดเช่นนั้น

        ในฐานะที่ปรึกษาอาวุโสข้างกายเซี่ยมู่เซินอวี่เถียนรู้ตื้นลึกหนาบางและข้อมูลของเหล่าผู้ใช้อาชีพระดับอัจฉริยะในเมืองตงหลินมากกว่าที่เซี่ยมู่เซินรู้เสียอีก

        ในมุมมองของเขาแม้พรสวรรค์การต่อสู้ของลั่วเซวียนเซวียนจะน่ากลัวเพียงใดแต่การจะสังหารเพชฌฆาตจากหน่วยล่ามังกรห้าคนด้วยตัวคนเดียวนั้นมันเป็นเรื่องเพ้อฝันชัดๆ

        นั่นหมายความว่าสาเหตุการตายของเพชฌฆาตทั้งห้าคนนั้นจะต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างอื่น

        ในช่วงที่ผ่านมาอวี่เถียนพยายามขบคิดมาตลอดว่าใครกันแน่คือฆาตกรตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังการตายของหน่วยล่ามังกรทั้งห้าแต่เขาก็ไม่พบเบาะแสใดๆ เลย

        จนกระทั่งตอนนี้

        วินาทีนี้

        เมื่อเห็นลู่เซิ่งเอาอาวุธคู่กายของโคทาเคจิทาโร่ ออกมา อวี่เถียนจึงตระหนักได้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาอาจจะมองคนพลาดไปจริงๆ

        และนี่ก็คือเหตุผลสำคัญที่สุดที่เขาผลักดันให้หลี่เทียนหัวเดิมพันกับลู่เซิ่ง

        หากลู่เซิ่งทำภารกิจระดับเก้าดาวไม่สำเร็จนั่นย่อมเป็นจุดจบที่ดีที่สุด

        เพราะการทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพไม่สำเร็จพิสูจน์ให้เห็นว่าลู่เซิ่งไม่ใช่ฆาตกรตัวจริงที่เขาสงสัยอีกทั้งในอนาคตมันก็จะไม่สามารถเลื่อนระดับได้อีกต่อไป ซึ่งไม่ถือว่าเป็นภัยคุกคาม

        แต่ถ้ามันทำภารกิจระดับ9ดาวสำเร็จขึ้นมาละก็...

        นั่นแหละคือเรื่องใหญ่ที่เลวร้ายที่สุด!