ราชาไร้บัลลังก์

หลังจากได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของลาโง่มิคาเอลรู้สึกสบายใจขึ้นมากโดยทางนี้มิคาเอลสามารถวางใจได้แล้วมันจึงข้ามข้ามมิติไปในพื้นที่ที่ใกล้กับสถาบันสัตว์สัตว์อสูรเวลายังพอเหลือมิคาเอลจึงคิดจะเดินไปเรื่อยๆขณะที่กลับเข้าสถาบัน
''เฮ้ รีบๆเดินได้แล้วไม่งั้นข้าจะหักขาของพวกเจ้า''เสียงของกลุ่มคนกำลังไล่ต้อนกลุ่มเผ่าเทพที่อ่อนแอและเผ่ามนุษย์ให้เดินไปด้านหน้าดังขึ้น
''ท่านพี่ท่านโหดร้ายเกินไปแล้ว ทำไมท่านถึงทำแบบนี้ทั้งๆที่ท่านสร้างภาคีขึ้นมาเพื่อรวมทุกเผ่าให้เป็นหนึ่งเดียวกัน''ซิลเวียที่กำลังจะเดินทางไปที่ภาคีบังเอิญผ่านมาและเห็นสิ่งที่พี่ของนางทำนางจึงพูดออกมาด้วยความผิดหวัง
''หุบปากซะซิลเวียหากเจ้าไม่อยากโดนไปด้วยก็อยู่เฉยๆซะ ข้าจะบอกเจ้าให้ก็ได้ ภาคีที่ข้าตั้งขึ้นจริงๆแล้วมันไม่ได้เกี่ยวกับการรวบรวมเผ่าพันธุ์เลย ข้าสร้างขึ้นมาก็เพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองฮึ่ม! ราชันย์จิ้งจอกเก้าหางบ้าบออะไรกัน ข้าจะใช้จำนวนเข้าจัดการมันซะเพราะมันทำให้ข้าอับอาย''
''ท่านพี่ข้าไม่นึกเลยว่าท่านจะคิดแบบนี้ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าท่านจะ...''ปัง! โครม!ซิลเวียถูกโจมตีโดยพี่ของตัวเอง โดยนางถูกโจมตีจนกระเด็นไปชนต้นไม้นับไม่ถ้วน พรวด!ซิลเวียกระอั่กเลือดออกมาก่อนจะลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก
''เจ้าจะยอมเงียบแล้วทำตามข้าหรือไม่''
''หึ! ข้ายอมตายดีกว่าที่จะทำตามที่ท่านบอก ท่านมันเลว...''คำพูดของซิลเวียถูกขัดด้วยเสียงหัวเราะพี่ของนางและคนของพี่นางพากันหัวเราะจนท้องแข็ง
''ดี ดี ดี เจ้าเลือกแบบนี้เอง พวกเจ้าไปจัดการนางซะจากนั้นค่อยทำให้นางเป็นทาส''คำว่าจัดการที่ว่าคือการย่ำยี ซิลเวียไม่คิดเลยว่าพี่ชายที่นางเทิดทูนจะมีธาตุแท้แบบนี้ถึงนางจะเคยได้ยินที่มิคาเอลพูดเมื่อก่อนแต่นางไม่ก็เชื่อแต่พอมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ทำให้นางเข้าใจ
''ท่านเห็นข้าเป็นน้องบ้างมั้ย''ซิลเวียตะโกนออกไปขณะพยายามหนีออกไป
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่ใช่พี่ของเจ้า ข้าเป็นแค่คนที่พ่อและแม่ของเจ้าเก็บมาเลี้ยงด้วยความสงสารแต่นั่นทำให้ข้าไม่ชอบใจ รับข้ามาเลี้ยง? คิดว่าข้าเป็นสัตว์เลี้ยงหรือไงไอ้บัดซบ ลงมือซะ!''
''นะ...นี่''ตูม! ซิลเวียถูกโจมตีจากคนนับ20คนในเวลาพร้อมกัน นางไม่สามารถต้านทานได้เลยเพราะอีกฝั่งมีจำนวนมากและมีระดับพลังที่มากกว่า
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่คิดเลยว่าข้าจะมีโอกาสได้ร่วมรักกับคนที่สวยและน่ารักขนาดนี้''
''ข้าขอคนแรก''
''ไม่! เจ้านั่นแหละถอยออกไปข้าต้องเป็นคนแรกเท่านั้น''แคว่ก! เสื้อผ้าของซิลเวียถูกฉีกขาดออกไปตอนนี้ร่างกายของนางเปลือยเปล่าในขณะที่มิคาเอลแค่ยืนมองเฉยๆในที่ที่ไกลออกไป
''ไม่อย่าทำข้า พวกเจ้าทำแบบนี้ไม่ได้''ซิลเวียโห่ร้องออกมาขณะน้ำตาไหล นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ซิลเวียในตอนนี้รู้แค่ว่านางจะไม่เชื่อใจใครง่ายๆอีกแล้ว
''โอ้! ขาวมากร่างกายของเจ้ามันช่างน่า...''กลุ่มคน20หลังจากเห็นร่างกายของซิลเวียทั้งหมดพวกมันเตรียมถอดเสื้อผ้าของตัวเองทันที
''ใช่มันขาวมากจริงๆ''แต่ยังไม่ได้ทำอะไรมิคาเอลพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน นั่นทำให้พวกมันหันไปมองรอบๆแต่พวกมันก็เจอแค่ความว่างเปล่าเพราะขณะนั้นมิคาเอลยังไม่ได้ปรากฎตัวออกมาให้คนอื่นเห็น
''ใครออกมาซะ''
''นั่นก็ได้แต่ถ้าหากข้าออกไปพวกเจ้าทุกคนได้ตายหมดแน่ ทีนี้ยังจะให้ข้าออกไปอีกหรือเปล่า''
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่ข้ากำลังได้ยินอะไรกันเนี่ย พวกข้าจะตาย? เจ้าคิดจะพูดให้พวกข้าหัวเราะจนตายรึไง''คนของพี่ชาย?ซิลเวียพูดออกมา ขณะที่เจ้าตัวกลับขมวดคิ้วแน่นเพราะเสียงมันคุ้นมากๆและในเวลาต่อมามันก็ต้องสั่นกลัวจนควบคุมร่างกายไม่ได้แล้วล้มลง เพราะมิคาเอลปรากฎตัวออกมา
''ฮี่ ฮี่ พวกเจ้าเรียกร้องเองนะ''หลังจากมิคาเอลปรากฎตัวออกมา คนที่พยายามจะขืนใจซิลเวียทั้งหลายก็ตกใจกลัว มิคาเอลในร่างราชันย์จิ้งจอกเก้าหางมีใครบ้างในเผ่าสัตว์อสูรที่ไม่รู้จักปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! พวกมันคุกเข่าแล้วก้มหัวลงขณะที่ตัวของพวกมันก็สั่นเทาและมีน้ำสีใสไหลออกมาจากเป้า
''นะ...นายท่าน ข้าไม่รู้ว่าเป็นนายท่านได้โปรดปล่อยเราไปเถอะ''
''ชะ...ใช่ พวกเราโดนไอ้เลวนั่นบังคับ ความจริงแล้วพวกเราไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย หากไม่ทำเราก็ตาย''
''หุบปาก! ข้าบังคับพวกเจ้า? อย่ามาโกหกเพราะข้าไม่เคยบังคับพวกเจ้าเลย เป็นเพราะพวกเจ้าทั้งหมดต้องการร่างกายของซิลเวียจึงติดตามและทำตามที่ข้าต้องการ นี่ยังไม่รวมหญิงสาวก่อนหน้านี้อีก''อดีตพี่ชายของซิลเวียตะโกนออกมาด้วยความโมโห พวกมันมีผลประโยชน์ร่วมกันจึงรวมตัวกันแต่ตอนนี้คนอื่นกลับโยนทุกอย่างมาที่มัน นี่มันจะไปยอมได้ยังไง
''พวกเจ้าไม่ต้องเถียงกันหรอก พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่จนเชื่อคนง่ายหรือไง''มิคาเอลหรี่ตาลงแล้วเริ่มเดินมันเป็นการเดินแบบสบายๆแต่ทุกย่างก้าวมันแฝงไปด้วยความกดดันมหาศาลโผล๊ะ! 1คนตายไปแล้วทั้งๆที่มิคาเอลยังอยู่ห่างออกไปหลายก้าว
''ปล่อยพวกข้าไปเถอะ''ยิ่งมีคนตายพวกมันยิ่งหวาดกลัว ร้องไห้? พวกมันเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างหนักน้ำตาและน้ำมูกไหลออกมาผสมปนเปกันเต็มไปหมด โผล๊ะ!
''จะฆ่าข้าไม่ใช่หรือไง เข้ามาสิ''โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ! จบแล้วตอนนี้เหลือแค่อดีตพี่ชายของซิลเวียเท่านั้นมันเอามือกุมหัวขณะหันไปมาราวกับคนเสียสติ
''เจ้าจะใช้คนจำนวนมากเพื่อฆ่าข้า? เจ้าไม่ได้ข่าวเลยหรือไงว่าข้าฆ่าคนของ3เผ่าที่ไม่พอใจข้าไปกว่าแสนคนและพวกนั้นเองล้วนมีระดับเทพจุติทั้งหมด เจ้าคิดจะใช้จำนวนมาฆ่าข้านี่เจ้าโง่หรือสมองเจ้าฝ่อกันแน่''เฮือก! มันตกใจมาก มันไม่ได้ข่าวนี้เลยเพราะมันเดินทางออกไปที่อื่นและเพิ่งกลับมาในเวลานี้เองตอนนี้มันรู้แล้วว่าชายตรงหน้ากับตัวมันอยู่กันราวกับคนละโลกคิดจะใช้กำลังคน? นั่นมันเรื่องไร้สาระสิ้นดี คนของมันอย่างมากก็300,000คนแต่ระดับพลังไม่ได้มากคนที่มีระดับสูงสุดในภาคียังไม่มีใครมีพลังระดับเทพจุติด้วยซ้ำ
''ปล่อยข้าไปซักครั้ง แล้วข้าจะไม่กลับมาให้เจ้าเห็นหน้าอีก''ปัง! จุดกักเก็บพลังของมันถูกทำลายทิ้งทันทีจากนั้นมิคาเอลนำหินแห่งพลังออกมาจำนวนหนึ่งแล้วโยนให้ซิลเวียแบบลวกๆก่อนจะหายไปพร้อมกับสายลม ซิลเวียที่เพิ่งฟื้นสติขึ้นมากลับเปลี่ยนแปลงไปแววตาที่เคยอ่อนโยนถูกแทนที่ด้วยดวงตาแข็งกร้าวและเย็นชา ตอนนี้นางไม่เหมือนเดินอีกแล้ว
''จะ...เจ้าจะทำอะไรข้า''ซิลเวียในร่างเปลือยเปล่าเดินเข้าหาอดีตที่ชายโดยไม่อาย นางยื่นมือออกไปจากนั้นจับไปที่แขนของอีกฝ่าย ปึ่ด! ปึ่ด! ปึ่ด! ซิลเวียดึงแขนและขาของอดีตพี่ชายตัวเองออกทั้งหมดจากนั้นจึงควักลูกตาออกทั้ง2ข้าง ก่อนจะนำเสื้อผ่าในแหวนมิติกลับมาใส่
''ต่อจากนี้จงมีชีวิตอยู่แบบหวาดกลัวไปเถอะ เจ้ามันเลวเกินกว่าจะตายไปแบบง่ายๆ''ซิลเวียพูดออกมาก่อนจะเก็บหินแห่งพลังที่มิคาเอลทิ้งเอาไว้ใส่ลงไปในแหวนมิติจากนั้นจึงใช้พลังยกกลุ่มคนที่โดนจับมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดขึ้นแล้วพุ่งออกจากที่นี่ไปด้วยความไวสูงซึ่งทางที่นางพุ่งออกไปไม่ใช่สถาบันสัตว์อสูรแต่เป็นภาคี
''อ๊ากกก! ทำไม ข้าทำอะไรผิดสวรรค์ถึงได้ทำให้ข้ามีชีวิตแบบนี้ ทำไมข้าถึงล้มเหลวไปซะทุกเรื่อง''อดีตที่ชายของซิลเวียตะโกนออกมาเสียงดังหลังจากใช้หูฟังจนมันมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่145:ธาตุแท้

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่145:ธาตุแท้

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้