“ทั้ง 2 คนอาหารมาส่งแล้วมาทานกัน” เสียงดอลลาร์ดังขึ้นมา
“โอเครกำลังไป พี่รัมคะเราไปทานข้าวกันเถอะค่ะ”
“อืม”
พวกเราเดินออกมาจากห้องที่เลี้ยงแมวตรงไปที่ห้องรับแขกที่ตอนนี้มีอาหารจำนวนมากวางอยู่บนโต๊ะ
“อาหารมาแล้วนั่งเลยๆ”
“อือ” ฉันตอบแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาที่ว่างอยู่ พี่รัมที่ตามมาด้านหลังนั่งลงด้านข้างฉัน
“ในเมื่อคนมาครบแล้วเราก็ทานกันเลยเถอะ”
เมื่อพูดจบก็ลงมือทานกันทันที เมื่อทานไก่ไปแล้วก็หันไปเห็นพิซซ่าแต่มันอยู่ไกลจากที่ฉันนั่งอยู่จึงได้แต่มอง
“เทีย” นิวยอร์คเรียกฉันขึ้นมา
“ห้ะ”
“มึงทำงานของอาจารย์สาธิตยัง”
“อันล่าสุดใช่มะ”
“อืม”
“กูทำแล้ว ทำไมอ่ะ”
“ขอยืมดูหน่อย”
“ดอลขอดูด้วยดิ ยังไม่ได้ทำเลย” ดอลลาร์ชโงกหน้าเข้ามาร่วมบทสนทนาด้วย
“ได้ๆ เดี๋ยวส่งให้นะ”
“อืม/ขอบคุณจ้า”
หลังจากคุยกันเสร็จแล้วก็หันมาสนใจอาหารต่อ พอหันกลับมาพบว่ามีพิซซ่าวางอยู่ในจานของตัวเอง
“หืม มาจากไหนนะ” ใครหยิบมาให้
“หึ” ฉันหันไปมองคนที่นั่งขำอยู่ด้านข้างตัวเอง
“มีอะไร”
“พี่รัมขำอะไรคะ”
“ป่าว”
“เหรอคะ” ฉันพูดพร้อมกับมองพี่รัม
“อืม กินได้แล้ว”
ฉันละความสนใจจากพี่รัมแต่ก็ยังตงิดใจอยู่
“เกร็กจริงนะมึง” เสียงพี่ทิวส์เดย์ที่ดังขึ้นมาทำให้ทุกคนหันไปมอง
“ขำอะไรของมึงวะไอ้เดย์” พี่เอเธนส์ถามขึ้นมา
“หึ”
“เอ้าขำอีก เป็นไรของมึง”
“กินๆ เข้าไปเหอะ”
หลังจากที่ไม่ได้คำตอบจากพี่เอเธนส์ทุกคนก็เลิกสนใจแล้วหันไปกินอาหารกันต่อ
จากที่กินอาหารกันจนอิ่มแล้วก็ช่วยกันเก็บของแล้วทำงานกันต่อ ตอนที่ทำงานก็มีติดขัดบ้างเลยต้องอาศัยถามพี่รัมหรือคนอื่นๆ บ้าง แต่งานก็ผ่านไปได้ด้วยดี จนกระทั่ง
“เอาล่ะทุกคน นี่ก็เย็นแล้วพี่ว่าเราแยกย้ายกันดีกว่าเดี๋ยวจะมืดกันไปซะก่อนจะกลับลำบาก”
ทุกคนที่เห็นอย่างที่พี่เอเธนส์บอก ก็จัดการเก็บของเตรียมตัวกลับกัน
“กูไปก่อนนะ” เป็นพี่ทิวส์เดย์ที่ลุกขึ้นพร้อมกับหันมาบอก
“กูไปด้วย ไอ้รัมมึงจะกลับเลยไหม” พี่เอเธนส์พูดขึ้นแล้วจึงหันมาถามพี่รัมที่กำลังเก็บของอยู่
“ไปเหอะ เดี๋ยวกูตามไป”
“เออ พี่ไปแล้วนะ”
“พี่ๆ สวัสดีค่ะ” *3
เมื่อลากันเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกัน
“พี่รัมจะพาน้องเกรย์กลับเลยไหมคะ”
“ไฟลท์พี่บินพรุ่งนี้เช้ามืด พี่ว่าพี่ฝากเราไว้ดีกว่าจะได้ให้เกรย์คุ้นเคยกว่านี้ด้วยต้องอยู่หลายวันอาจจะปรับตัวยาก”
“เอาอย่างนั้นเหรอคะ”
“อืม”
“ถ้าพี่รัมคิดว่าดีเอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ แล้วพวกของใช้ของน้องมีไหมคะ”
“ก็พอมีอยู่บ้าง เดี๋ยวกลับไปเอามาให้”
“เอ่อ ถ้าลำบากเดี๋ยวใช้ของพี่ฟิวส์ไปก่อนก็ได้ค่ะ” ฉันกลัวพี่เขาขับไปขับมาเลยพูดขึ้นไปอย่างนั้น
“ไม่ลำบาก”
“ค่ะ พี่รัมจะไปหาน้องเกรย์ก่อนไหมคะ”
“อืม”
“เดี๋ยวมานะ”
“อือ”
หลังจากที่บอกทั้งสองคนแล้วเราก็เข้าไปในห้องที่เลี้ยงแมว พบว่าทั้งสองตัวกำลังเล่นที่คอนโดแมวกันอยู่ สนุกกันใหญ่เชียว
“เกรย์” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับแมวตัวอ้วนขนสีเทาหันมามองแล้วจึงเดินมาหา
แง้ววววว
“สนุกไหม”
แง้ววว แง้ววววว
เมื่อเห็นว่าพี่รัมกับน้องเกรย์กำลังคุยกันฉันจึงเดินไปหาลูกชายตัวเองที่นอนมองอยู่บ้าง เป็นแมวขี้เกียจที่ไม่คิดจะทำอะไรเลยจริงๆ
“นี่แมวอ้วน จะเอาแต่นอนอย่างเดียวเลยเหรอหืมมม” ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือไปเกาพุงของแมวอ้วนที่นอนหงายอยู่ตรงหน้า
แง่ววววว
“แหนะ หาวใส่อีกเดี๋ยวเถอะนะ” อดใจไม่ไหวยื่นมือเข้าไปอุ้มตัวอ้วนขึ้นมาพร้อมกับหอมไปที่แก้มอ้วนๆ นั่น
@ รัม
ผมมองภาพตรงหน้าที่ร่างเล็กกำลังพูดคุยกับแมวของเธออยู่ เป็นภาพที่น่ารักดี
“นี่เกรย์”
แง้วววว
“เดี๋ยวป๊าไม่อยู่หลายวัน มาอยู่ที่นี่ก่อนนะ”
แง่ววว
“เดี๋ยวป๊าก็กลับมา ตอนนี้เราอยู่กับมะ พี่เทียแล้วก็เล่นกับเพื่อนไปก่อนโอเครไหม”
เหมี้ยวววว
“ถ้าโอเครก็ห้ามดื้อห้ามซนเข้าใจนะ”
แง้วววว
“เก่งมาก ถ้างั้นป๊าไปก่อนเดี๋ยวมาหา”
แง้ววว แง้ววววว
หลังจากที่คุยกับลูกสาวเสร็จแล้วก็ผมก็หันไปมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ก้มลงไปฟัดกับลูกตัวเองเรียบร้อยแล้ว
“เทีย”
“คะ” เธอหันมามองพร้อมทำหน้างงอยู่ ซักครู่ก็ทำหน้าเหรอหราพร้อมกับวางแมวลง ผมมองเห็นแก้มป่องๆ นั่นขึ้นสีแดงระเรือให้เห็น
“พี่จะกลับไปเอาของเกรย์มาให้”
“อ้อค่ะๆ”
หลังจากที่เดินออกมาน้องห้องแล้วก็เจอกับเพื่อนเธอที่เก็บของเสร็จแล้ว
“เทีย พวกกูจะกลับแล้วนะ”
“อือ ป่ะเดี๋ยวไปส่ง”
“แล้วพี่รัม....” เพื่อนเธอที่ชื่อดอลลาร์หันมามองผม
“พี่ก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”
“อ้อโอเครค่ะ งั้นลงไปพร้อมกันเลยไหม”
“อืม”
หลังจากที่ตอบไปแล้วก็เดินตามคนตัวเล็กออกมาส่งที่หน้าประตู รอเธอลาเพื่อนแล้วก็หันมาหาผม
“พี่รัมขับรถดีๆ นะคะ”
“อืม”
เมื่อลากันแล้วผมก็เดินมาขึ้นลิฟท์พร้อมกับเพื่อนของเธอ
“พี่รัมไปชั้นไหนคะ”
“ชั้นใต้ดินครับ”
“ค่ะ เอ่อแล้วแมวพี่ล่ะคะ” หลังจากที่เธอหันไปกดชั้นแล้วก็หันมาถามผม น่าจะเห็นว่าตอนผมมาผมพาเกรย์มาด้วยตอนกลับไม่มีเลยสงสัย
“พี่ฝากเพื่อนเราเลี้ยงน่ะ”
“อ้ออย่างนั้นเหรอคะ”
“อืม” หลังจากจบประโยคก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกมีเพียงสายตาของนิวยอร์คอีกคนที่มองมาเป็นระยะ
ติ๊งงง
เมื่อลิฟท์ถึงชั้นจอดรถใต้ดินแล้วผมก้าวออกมาตามหลังน้องๆ
“พี่รัมสวัสดีค่ะ”
“หวัดดีครับ”
พวกเธอหันมาลาก่อนที่จะเดินไปที่รถของตัวเอง ผมเดินมาที่รถของตัวเองพร้อมกับขับออกไป ตรงไปที่คอนโดของตัวเองที่อยู่ห่างที่นี่ประมาณ 40 นาทีได้ ตอนนี้เป็นตอนเย็นทำให้รถติด
ครืดดดด ครืดดดด
มีสายโทรเข้ามาพร้อมกับชื่อที่ขึ้นโชว์เป็นป๊า ผมกดรับพร้อมกับใส่หูฟัง
“ครับป๊า”
“รัม รัมจะบินเมื่อไหร่เหรอลูก” เป็นเสียงม๊าที่พูดขึ้นมา
“บินพรุ่งนี้เช้าครับม๊า”
“โอเครจ่ะ ม๊าคิดถึงลูกชายม๊าจังเลย”
“ม๊ากับป๊าก็หาเวลากลับบ้านบ้างสิครับ”
“ม๊าก็อยากกลับนะ แต่ป๊ารัมน่ะสิ เอาแต่ทำงานไปบินไปนู่นบินไปนี่ไม่ยอมกลับซะที”
“ป๊าหาเรื่องอยู่กับม๊าหรือป่าวครับ”
“หึ” เสียงป๊าแทรกขึ้นมาหลังจากที่ผมเอ่ยแซวไป
“ม๊าก็ไม่รู้สิลูก รักษาสุขภาพด้วยนะลูกอย่าเอาแต่ทำงาน”
“ครับม๊า ม๊าก็ด้วยนะครับบอก”
“จ้างั้นม๊าวางก่อนนะ รักลูกนะ”
“ครับม๊า รักม๊าเหมือนกับครับ”
หลังจากวางสายไปแล้วผมก็ขับรถมาถึงคอนโดตัวเองพอดี เอารถไปจอดขึ้นไปเก็บของใช้ของเกรย์พร้อมกับเดินออกจากห้องมาขึ้นรถแล้วขับออกจากคอนโดตรงกลับไปที่คอนโดของคนตัวเล็กทันที
หลังจากที่ขับมาใกล้จะถึงแล้วก็ส่งข้อความบอกเธอ
รัม : จะถึงแล้วนะ
คาร์เทีย : ได้ค่ะ เดี๋ยวเทียลงไปเอานะคะ
รัม : อืม
เมื่อมาถึงคอนโดเธอ ก็เห็นคนตัวเล็กยืนรออยู่หน้าล็อบบี้ผมจึงเดินเข้าไปหา
“อ้ะพี่รัม” ผมก้มลงมองชุดที่เธอใส่แล้วกลับมามองหน้าเธอ
“คะ?”
“ทำไมใส่เสื้อแบบนี้ลงมา” อดที่จดถามไม่ได้ เมื่อกี้ตอนบนห้องเสื้อมันไม่ได้บางขนาดนี้
“อ้อ พอดีเทียทำน้ำหกแล้วเห็นว่าพี่จะมาถึงแล้ว เลยรีบเปลี่ยนรีบลงมาค่ะไม่ได้ดูเลย” เห้อออ
“อืม แล้วกินอะไรหรือยัง” นี่ก็จะสองทุ่มแล้ว
“ยังเลยค่ะ พอดีเทียทำงานเพลินไปหน่อย”
“พี่ก็ยัง ไปหาอะไรกินไหม”
“คะ เอ่อ พี่ไม่รีบเหรอคะ”
“อืม”
“อืมมมม งั้นก็ได้ค่ะแต่ไม่ไกลมากนะคะ”
“อือ ตามมาเอารถพี่ไป”
หลังจากที่ชวนคนตัวเล็กไปทานข้าวด้วยได้แล้วก็เดินนำไปที่รถพร้อมกับเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่งด้านข้าง เมื่อผมเข้ามาในรถแล้วหันไปมองทางเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเสื้อเธอบาง จึงหันไปหยิบเสื้อกันหนาวที่ติดไว้ในรถออกมาให้
“อ่ะใส่ซะ”
“คะ ให้เทียเหรอคะ”
“อืม เสื้อเรามันบางใส่ทับไปอีกชั้น”
เมื่อเห็นดังนั้นเธอหยิบเสื้อคุมไปสวมทับทันที เมื่อผมหันไปมองเธอก็สวดเสร็จแล้ว
“ไปกันเลยดีกว่าค่ะ”
“อืม” หลังจากตอบผมสตาร์ทรถขับออกมา
“กินอะไร”
“ให้เทียเลือกเหรอคะ”
“อืม”
“อืมมมม เทียอยากกินก๋วยเตี๋ยวค่ะ”
“ร้านไหน”
“ซักครู่นะคะ เทียดูก่อนไม่ไกลจากนี่มาก” เธอก้มหน้าลงพร้อมกับเปิดหาร้าน
“นี่ค่ะร้านนี้” เมื่อเห็นว่าไม่ไกลจากตรงนี้มากจึงพยักหน้าแล้วขับไปตามแผนที่
“เปิดเพลงได้”
“ค่ะ”
ในตอนที่ขับรถผมกลัวเธอจะอึดอัดจึงบอกให้เปิดเพลง คนตัวเล็กเปิดเพลงในรถพร้อมกับฮัมเสียงไปตามทำนองเพลง จนผมอดที่จะชำเลืองไปมองเธอไม่ได้
หลังจากที่ขับมาได้ซักพักก็มาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวที่เธอบอกมาถึงร้านแล้วร้านนี้คนไม่เยอะมากอาจจะเพราะอยู่ไกลจากถนนใหญ่ทำให้ไม่ค่อยมีคนเข้ามา
“อ้ะร้านนี้และค่ะ”
“มากี่ท่านคะ”
“2 ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นเชิญด้านนี้ค่ะ” เดินตามพนักงานเข้ามา เมื่อได้โต๊ะแล้วจึงนั่งรถ
“พี่รัมเอาอะไรดีคะ” เธอหันมาถามผม
“อะไรก็ได้สั่งไปเถอะ”
“ค่ะ งั้นเอาเล็กน้ำตกสองถ้วยค่ะ น้ำเอาน้ำป่าวแล้วกันนะคะ”
“ค่ะรออาหารซักครู่นะคะ” เมื่อคนรับออเดอร์เดินออกไปผมก็หันมามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่
“เคยมา?”
“เคยมาครั้งหนึ่งคะ เคียวพามากิน”
“อืม”
“เทียลืมถามเลยว่าพี่รัมกินน้ำตกได้ไหมคะ”
“ได้ กินได้หมดและที่เราสั่ง”
“อ้อค่ะ”
“อืม พี่อาจจะไปหลายวันนะไม่แน่ใจวันกลับไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ไม่เป็นไรคะ พี่ฟิวส์จะได้มีเพื่อนเล่นไม่เหงาเวลาเทียไปเรียน”
“พี่รัมคะ น้องเกรย์มีแพ้อาหารหรืออะไรไหมคะ”
“ไม่มีนะ เกรย์เลี้ยงง่ายไม่แพ้อะไรหรอก”
“โล่งอกไปทีก่อนออกมาเทียเทอาหารไว้ให้กลัวว่าจะกินไม่ได้”
“อือ”
ติ๊งงง
เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นขัดจังหวะที่กำลังคุยกันอยู่
“แป๊บ”
ผมหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความกลุ่มที่ไอ้จากัวน์แท็ก ผมจึงพิมพ์ตอบมันไปคุยกับพวกมันไปไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ ผมจึงวางโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง
“ขอบคุณ ทานเถอะ” ผมบอกเธอที่รินน้ำให้ แล้วลงมือทานกัน
ในระหว่างที่ทานก็มีข้อความเด้งมาอีกผมจึงต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ เมื่อเหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่ตั้งหน้าตั้งตากินอยู่จึงกดถ่ายรูปเก็บเอาไว้
“อิ่มแล้ว?”
“ค่ะ”
“อืมงั้นไปกัน”
ร่างเล็กพยักหน้าพร้อมกับเดินตามคนตัวสูงไปเพื่อจะจ่ายเงิน แต่เมื่อเดินมาถึงคนตัวสูงก็ตัดหน้าแย่งเธอจ่ายไปซะก่อน
“พี่รัมคะของเทียเท่าไหร่คะ” เดินตามออกมาจากร้านก็ถามออกมาเพราะในร้านมีเสียงดัง
“เลี้ยง”
“ได้ยังไงกันคะ เท่าไหร่คะเดี๋ยวเทียจ่ายคืน” คนตัวเล็กทำท่าไม่ยอมอย่างเดียว
“เลี้ยง ถือว่าเป็นค่าช่วยเลี้ยงแมว”
“ไม่เอาค่ะ”
เดินเถียงกันมาจนถึงรถคนตัวสูงเปิดประตู คนตัวเล็กเมื่อเห็นอย่างนั้นก็เข้าไปนั่งพร้อมกับหันมามองประตูรถที่ปิดพร้อมกับร่างของคนสูงขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ
“พี่รัมคะ เท่าไหร่”
“ไม่อยากพกแบงค์ย่อย”
“เทียโอนก็ได้ค่ะ”
“อืม เดี๋ยวส่งเลขให้” หลังจากนั้นก็ขับรถออกมาทันที ภายในรถมีเสียงเพลงคลอเหมือนกับตอนมา คนตัวเล็กที่นั่งด้านข้างก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของเธอไป
รถคันหรูขับเข้ามาจอดหน้าคอนโดหญิงสาว ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามอง
“อันนี้เป็นของใช้ของเกรย์นะ พี่ฝากด้วย” ยื่นของตะกร้าใส่ของให้พร้อมกับบอกเธอ
“ค่ะไม่ต้องห่วงนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่พาไปทานข้าวค่ะ”
“อืม”
“พี่รัมสวัสดีค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ”
“อืม เราก็ขึ้นห้องดีๆ ล่ะ”
“ค่ะ”
เมื่อลากันเสร็จแล้วเธอก็ลงจากรถพร้อมกับเดินเข้าคอนโดไป เมื่อเขาเห็นว่าเธอเข้าคอนโดไปแล้วจึงขับรถกลับคอนโดตัวเอง
เมื่อมาถึงห้องก็ส่งข้อความบอกหญิงสาว
รัม : ถึงห้องแล้วนะ
คาร์เทีย : ค่ะ
รัม : เราถึงห้องหรือยัง
คาร์เทีย : เทียถึงซักพักแล้วค่ะ
รัม : อืม
คาร์เทีย : สติ๊กเกอร์
---------------------------------------------------------------------------------
วันนี้ติดลมนิดหน่อยเลยมากันช้าไปนิสสส (ไม่นิดอ่ะ555) วันนี้คุนพรี่เขาเริ่มลุกหนักขึ้นมาอีกจึ้งหนึ่ง ทุกคนคิดว่าไงคะ มีจะหลุดปากด้วยอะฮิๆ ไปดีกว่า มีคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์หรือมาพูดคุยกันได้น้า จะพยายามเร่งให้ไวกว่านี้ค้าบบ
ส่วนวันนี้ไปแย้ว ฝันดีเด้ออออ
![ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1655452201_90378797.webp)
712K
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286087_19211915.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)