[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

โครม!

ตึกสูง 5 ชั้นล้มลงมากองบนพื้นดิน ทันใดนั้นก็มีสิ่งมีชีวิต 2 ร่างพุ่งออกมาจากซากตึกด้วยสภาพเต็มไปด้วยฝุ่นสีขาว อย่างไรก็ตามร่างหนึ่งกลับไม่มีบาดแผลผิดจากอีกร่างที่ย้อมตัวเองด้วยสีแดงเลือดทั่วร่างกาย แต่ถึงอย่างนั้นบาดแผลกลับไม่ทำให้ความเร็วของมันลดลงเลยแม้แต่น้อย ยังคงพยายามไล่ตามเป้าหมายที่ออกวิ่งไปรอบๆได้เช่นเดิม

อึก!

ตับหนูท่อระดับ 3 กลืนลงท้องไปจนหมด ก่อนจะหันมองด้านหลังดูเสือที่เหมือนจะลืมว่ามันต้องตาย ผ่านมาแล้ว 5 ชั่วโมงที่โยฮันสู้กับมันเพียงแต่ว่าเสือกลับยังคงวิ่งต่อไปได้ ต่อให้เขาอยากจะตัดขาหรือตัดกระดูกของมันให้ขาดออกจากร่างกาย อีกฝ่ายสามารถไหวตัวทันได้ทุกครั้งเขาจึงถูกไล่ตามอยู่ตลอด การที่เขาออกมาจากตึกเมื่อครู่ก็เพราะเข้าไปฆ่าฝูงซอมบี้ การต่อสู้ยาวนานเขาต้องการพลังงานจึงหาตับซอมบี้สัตว์มากลืนกินเพื่อเพิ่มพลัง ซึ่งมันให้ผลดีกับเขามาก ทุกครั้งที่กินตับซอมบี้เข้าไป หากเขารอเป็นเวลา 10 นาทีตับที่กินจะถูกแปลงเป็นพลังงานให้กับเขาได้นำออกมาใช้ การต่อสู้ที่เกิดขึ้นขอเพียงแค่เขาเจอซอมบี้สัตว์เขาสามารถฟื้นฟูพละกำลังมาสู้กับเสือได้เช่นเดิม ซึ่งเขาแอบตกใจไม่น้อยที่เสือสามารถรีดเค้นพละกำลังออกมาได้ตลอดเวลาทั้งๆที่มันไม่ได้กินสิ่งใดเข้าไปเลย

พลุ!

หมึกสีดำพ่นออกจากปาก เป้าหมายในการพุ่งชนคือดวงตาข้างขวาที่เหลือเพียงหนึ่งข้าง เสือกลับใช้เท้าของมันปัดหมึกทิ้งไปแล้วกระโจนหลบออกไปด้านขวาเพราะสัมผัสได้ว่ามีการโจมตีพุ่งเข้ามาบริเวณท้องของมัน โดยรูปแบบการใช้หมึกพ่นของโยฮันใช้ออกมาหลายครั้งจนเสือเรียนรู้และหลบมันได้อย่างชำนาญ แต่ถึงอย่างนั้นครั้งนี้กลับต่างกันออกไป สิ่งที่โจมตีท้องของเสือกลับไม่ใช่เล็บมือหรือเหล็กใน มันกลับเป็นเท้าขนาดใหญ่ที่เตะมาเต็มแรงจนร่างของมันลอยไปชนบ้านหลังหนึ่งจนพังไปครึ่งหลัง ขณะที่พยายามจะลุกขึ้นยืนมันก็ถูกขาตามเข้ามาเตะซ้ำจนร่างกระแทกพื้นดินยากจะลุกขึ้นยืนได้

โยฮันที่เก็บการโจมตีจากเท้าเอาไว้เป็นไม้ตายเพราะรู้ว่ายิ่งใช้การโจมตีหลากหลายรูปแบบเสือจะจดจำจนหลบได้  ครั้งนี้ที่เขาใช้เท้าก็เพราะว่าการต่อสู้ควรจะจบลงได้แล้วเสียที  เมื่อเห็นว่าเสือพยายามจะลุกขึ้นยืนเขาจึงเตะร่างของมันอีกจนลอยออกไปไกล จังหวะที่มันลอยไปบนอากาศเขาก็พุ่งตามด้วยการใช้ปีกด้านหลังลดน้ำหนัก เมื่อเข้าใกล้ระยะที่มั่นใจว่าตัวเองเตะได้อีกครั้ง โยฮันก็ได้เหยียบพื้นดีดตัวเองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วม้วนตัวไปด้านหน้าใช้ส้นเท้าตอกลงมาจากบนฟ้าสูง ด้านหลังเท้าของเขาที่เต็มไปด้วยหนามแหลมเมื่อกระแทกเข้ากับร่างของเสือก็ได้จมลึกก่อนจะกระแทกมันลงไปบนพื้นดินทิ้งรอยแตกขนาดใหญ่เอาไว้ด้านหลังมัน

เสือที่ถูกโจมตีไม่ให้พักมันพยายามจะเว้นระยะห่าง โยฮันชินกับรูปแบบการต่อสู้ของมันแล้วเช่นกันเขาจึงพ่นหมึกใส่ดวงตาข้างเดียวที่เหลืออยู่  แม้เสือจะยกเท้าขึ้นมาป้องกัน เขากลับรอจังหวะนี้อยู่นาน ในท่านอนหงายท้องขึ้นฟ้ายกเท้าหน้าขึ้นป้องกันหมึก โยฮันได้พุ่งเข้าไปจับขาของมันที่ยกขึ้นป้องกันด้วยแขนซ้ายก่อนจะใช้กรงเล็บในมือขวาแทงลงไปยังข้อพับ เมื่อเขาออกแรงตวัดกรงเล็บออกไปด้านข้าง เท้าขวาของมันก็ขาดติดออกมากับมือซ้ายในทันที

เสือตัวใหญ่ที่ถูกตัดขาหน้าทิ้งกลับไม่ได้ร้องโหยหวน มันพยายามใช้ปากขนาดใหญ่งับเหยื่อที่อยู่ใกล้ส่วนหัวหวังจะแลกการโจมตี อย่างไรก็ตามเหยื่อของมันกลับเตะสวนมาด้วยความเร็ว ทำให้ปากของมันสะบัดออกไปอย่างแรงก่อนจะสัมผัสได้ว่ามีแขนพุ่งเข้ามาจับคอของมันเอาไว้แน่น

แขนทั้งสองที่คว้าไปยังคอของเสือโดยใช้ฝั่งของขาหน้าที่ถูกตัดออกเริ่มเพิ่มแรงไปยังแขน จนทำให้กระดูกคอของเสือส่งเสียงดังลั่น มันที่รู้ตัวว่าคอกำลังหักพยายามลุกก่อนจะพุ่งตัวใช้ฝั่งที่โยฮันเกาะอยู่กระแทกเข้ากับตึกเสียงดัง ต่อให้อยากจะใช้เท้าข่วนร่างของโยฮันออกไปก็ตาม เท้าที่เหลือกลับยื่นไปไม่ถึง มันจึงต้องพุ่งชนตึกแทน 

ตู้ม!

เสียงกระแทกดังก้องออกไปไกล ผนังตึกถูกทำลายจากร่างของเสือที่วิ่งชนด้วยแรงสุดกำลัง โยฮันกลับยังคงออกแรงกอดคอของมันแน่นขึ้นจนมันพุ่งชนเสาตึกไปหลายเสาจนทะลวงไปอีกฝั่งของตึก เมื่อเห็นว่าโยฮันยังไม่หลุดเสือจึงวิ่งชนตึกไปเรื่อยๆจนหลังของโยฮันถูกตึกกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าเขากลับยังไม่ยอมปล่อย ยังคงออกแรงหักคอมันต่อไป จนกระทั่งมาถึงตึกหลังที่ห้าคอของเสือก็ได้มีเสียงหักดังออกมาก่อนที่มันจะทิ้งตัวลงไปนอนบนพื้นจากคอที่หักผิดรูปไป เพียงแต่มันยังไม่ตาย โยฮันกลัวว่ามันจะปรับตัวเข้ากับคอที่หักผิดรูปได้ เขาจึงใช้กรงเล็บตัดคอของมันเรื่อยๆจนขาดออกจากร่าง ไม่นานเขาก็สัมผัสได้ว่ามีเชื้อไวรัสกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาในร่างเพิ่มอัตราการวิวัฒนาการให้เขาราว 12 %

“ ตายยากตายเย็นนักนะ ถ้าระดับ 4 เป็นเหมือนแกหมดฉันไม่ตายก่อนหรือไง ”

โยฮันลุกขึ้นเตะร่างของเสือที่นอนตายด้วยความรู้สึกโกรธ ก่อนจะผ่าท้องของมันด้วยกรงเล็บนำตับออกมากินด้วยความรู้สึกแค้นอยู่ภายในใจ  ไม่นานเขาก็นั่งคุกเข่าลงไปติดพื้นจนล่วงเลยผ่านมา 20 นาทีการรับพลังของเสือก็เสร็จสิ้น

ซึ่งเขาไม่รู้สึกถึงความพิเศษใดเลยนอกจากความอึดที่เหมือนจะเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิม กรงเล็บของเสือแม้จะดูน่ากลัวมันกลับมีระยะการโจมตีที่สั้น แต่ถึงอย่างนั้นความคมของมันทำให้เขารู้สึกว่าตนเองจะตัดได้หลายสิ่งหลายอย่าง  มันคมกว่าเล็บหนูท่อ เล็บแมวเล็บสุนัข 

ขณะที่เขาสำรวจร่างกายไปเรื่อยๆเพราะยังไม่เห็นความแตกต่างกับตอนที่ยังไม่ได้รับพลังเสือ เขาก็พบว่าร่างกายที่ไม่ใช่ส่วนแขนและส่วนขาดูมีความยืดหยุ่นมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่เขาชกหมัดออกไปดูไหลลื่นมั่นคงกว่าเดิม การใช้เท้าจิ้งหรีดดูมั่นคงกว่าก่อนหน้าจากมวลกล้ามเนื้อภายในร่างกายที่ถูกปรับเปลี่ยนจากพลังของเสือ

ดูเหมือนว่าพลังของเสือจะเข้ามาปรับสมดุลในร่างกายของเขาให้ดีกว่าเดิม

ความรู้สึกในตอนนี้ทำให้เขาสามารถอธิบายความรู้สึกก่อนหน้าที่จะได้รับพลังเสือได้ง่ายยิ่งขึ้น ตอนนั้นเขาราวกับคนอ่อนแอที่ได้รับแขนที่เต็มไปด้วยพละกำลังของมดและขาที่เต็มไปด้วยพลังกระโดดของจิ้งหรีด ต่อให้แขนและขาจะแข็งแกร่งร่างของเขาที่เป็นเหมือนเครื่องยนต์ราคาถูกกลับไม่สามารถส่งพลังให้พวกมันได้มากเท่าที่ต้องการ

เพียงแต่ว่าพลังของเสือกลับเข้ามาเติมเต็มส่วนต่างๆให้มีพลังมากยิ่งขึ้น แม้จะยังไม่สามารถมอบพลังที่เท่ากับมดให้ส่วนต่างๆได้ มันกลับทำให้เขาใช้พลังของมดและพลังของจิ้งหรีดได้ดีกว่าเดิม ด้วยความยืดหยุ่นที่เพิ่มขึ้นและความอดทนที่เพิ่มเข้ามา เขาคิดว่าตนเองอาจจะสามารถใช้พลังได้ยาวนานติดต่อกันราว 3 ชั่วโมงโดยไม่จำเป็นต้องวิ่งหากินตับซอมบี้เพื่อเติมพลัง 

ปึง!

ผนังตึกเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่ ความรู้สึกของเขาราวกับใช้มือชกกล่องกระดาษ แรงที่ส่งไปยังหมัดเพิ่มขึ้นมากหลังจากที่กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นบริเวณที่เชื่อมต่อกับแขนแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อรู้ว่าตนเองแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว โยฮันจึงวิ่งออกไปด้านนอกเพื่อหารถยนต์แล้วดึงถังน้ำมันติดมือมาด้วย เขาต้องทำลายร่างของเสือเพื่อไม่ให้ซอมบี้ตัวใดได้ประโยชน์จากศพของมันอีก

หลังจากเผาทำลายศพด้วยน้ำมัน โยฮันจึงกระโจนขึ้นไปบนตึกสูง เขาจำเป็นต้องรีบกลับเพราะอีกไม่นานจะเข้าสู่เช้าวันที่ 9 ของการปรากฎตัวของซอมบี้ ขณะที่เขาวิ่งหนีเสือแล้วพยายามสู้กับมัน โยฮันไม่รู้ว่าน้องสาวจะกำลังทำอะไรอยู่

บู้ม!

ร่างสูงเกือบสองเมตรพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้ามุ่งหน้าไปยังจุดที่เกิดแสงไฟ ทันใดนั้นปีกเล็กๆด้านหลังที่ไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็นปีกขนาดใหญ่เมื่อไหร่ก็เริ่มกระพือเพื่อพาเขาร่อนไปให้ไกลที่สุด เมื่อเหยียบลงไปบนตึกหลังหนึ่งโยฮันก็เริ่มกระโจนอีกครั้งจนทำให้ระยะห่างของเขาและแสงไฟลดลงเรื่อยๆ ในระหว่างนี้เขาไม่ลืมมองหาซอมบี้สัตว์แปลกๆเช่นเดิม เพราะพวกมันจะกลายเป็นพลังใหม่ที่สามารถปรับเปลี่ยนในการต่อสู้ได้

ตึง!

สองเท้าเหยียบอยู่บนยอดตึกสูง 5 ชั้นก่อนจะมองลงไปยังสถานีวิจัยดาราศาสตร์ที่ห่างออกไปเพียง 100 เมตรเท่านั้น บนใบหน้าของโยฮันปรากฎรอยย่นเร็วพลัน เมื่อเห็นว่ามีซอมบี้กำลังต่อสู้อยู่รอบๆสถานี ในตอนนี้รั้วเหล็กที่ไม่เคยถูกทุบทำลายเต็มไปด้วยความเสียหาย หลังจากที่มีการปะทะกันระหว่างคนที่อยู่ข้างในและซอมบี้

เมื่อกวาดมองด้านล่างให้ดีโยฮันกลับรู้สึกโล่งใจเพราะไม่มีน้องสาวอยู่ในกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้ ทว่าเขากลับวิตกเมื่อคิดได้ว่าน้องสาวอาจจะกลับมาไม่ถึงที่นี่หลังจากหนีไปกับพอล เพียงแต่ว่าเขากลับมองเห็นพอลกำลังต่อสู้ร่วมกับกลุ่มของวิน โยฮันจึงสงสัยมากยิ่งขึ้นไปอีกว่าน้องสาวของเขาที่วิวัฒนาการไปแล้ว 2 ครั้งอยู่ที่ไหนจึงกระโจนลงจากตึกก่อนจะพุ่งตัวเป็นเส้นตรงเข้าไปหากลุ่มของวินด้วยการกางแขนออกไปด้านข้างก่อนจะตวัดกรงเล็บฟาดฟันซอมบี้จนตกตาย ต่อให้ตัวที่ไม่ถูกกรงเล็บของเขาฟาดฟัน มันที่ถูกส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างเขาพุ่งชนล้วนกระดูกแตก บางตัวตาย บางตัวลงไปนอนดิ้นอยู่บนพื้น

“ นั่นมันอะไรกัน ”

วินมองไปยังด้านหลังของฝูงซอมบี้ เขามองเห็นร่างของพวกมันกระเด็นขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับมีบางอย่างพุ่งชนจากด้านหลัง เขากลับมองไม่เห็นรถสักคันจึงไม่รู้ว่าสิ่งที่พุ่งชนซอมบี้คืออะไร แต่แล้วเขาก็เริ่มมองเห็นสิ่งที่พุ่งชนซอมบี้ชัดขึ้นเรื่อยๆเมื่อมันพุ่งเข้ามาใกล้ ท่ามกลางฝูงซอมบี้ที่พยายามจะเข้ามาในสถานีวิจัยให้ได้ มีร่างของโยฮันที่เต็มไปด้วยเลือดกำลังฆ่าพวกมันด้วยการแกว่งแขนและพุ่งชนจนเขามาหยุดอยู่ด้านหน้ากลุ่มของวิน แต่ถึงอย่างนั้นโยฮันกลับไม่ได้พูดกับวิน เขาพุ่งเข้าหาพอลก่อนจะคว้าคออีกฝ่ายแล้วยกร่างขึ้นสูง

“ น้องสาวฉันอยู่ไหน ”

หากสอบถามด้วยน้ำเสียงปกติ โยฮันกลัวว่าอีกฝ่ายจะโกหก เขาจึงต้องใช้ความรุนแรงเล็กน้อยขู่เข็นให้อีกฝ่ายตอบออกมา พอลที่เห็นโยฮันมองจ้องเขาพร้อมกับคว้ามือมาที่คอของตนโดยไม่สามารถขัดขืนได้ เขาจึงรีบชี้มือเข้าไปในตึกด้วยความรวดเร็ว

“ เธอ เธออยู่ในตึก ”

“ ปลอดภัยใช่ไหม ” ดวงตาของพอลเริ่มสั่น โยฮันรู้ได้เลยว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง อีกฝ่ายกำลังหวาดกลัวความตายราวกับว่าคำตอบที่จะเอ่ยอาจจะทำให้เขาฆ่าตนเอง

“ ตอบ ”

“ เธอ เธอบาดเจ็บ  หมอกำลังรักษา ”

โยฮันวางร่างของพอล ก่อนที่เขาจะกวาดตามองออกไปรอบๆแล้วกระโจนเข้าไปฆ่าซอมบี้ระดับ 3 เพื่อไม่ให้พวกมันกระจายความเสียหายมากไปกว่านี้อีก กระทั่งผ่านไป 5 นาทีเขาก็พุ่งเข้าไปในตึกไม่สนใจสิ่งใด ในจำนวนซอมบี้ที่เหลืออยู่เขาคิดว่าวินและหน่วยล่าคงจะจัดการได้หลังจากเขาฆ่าระดับ 3 ไปหมดแล้ว.