ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

    ภาพที่หมอหลวง อี้เถียนและอาเฟยวิ่งเข้าประตูปริศนานั้นยังคงติดตรึงอยู่ในใจของซูเจิน มันยังฉายซ้ำวนเวียนไปมาจนกระทั่งนางสะดุ้งตื่น สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือ..นางไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว ทว่าตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงนอนในจวนของนางเอง ซูเจินพยายามคิดทบทวนว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น นางจำได้ว่าเราแอบตามอี้เถียนไปจนถึงประตูใหญ่บานหนึ่ง…ที่ตรงนั้นมีคนพลุกพล่านและทหารมากมาย สิ่งที่นางเห็นล่าสุดก็คือ ภาพของอี้เถียน หมอหลวงและอาเฟยวิ่งพุ่งเข้าไปในประตูบานนั้นอย่างรีบร้อน

    "ฟื้นแล้วหรอเจ้าคะ พระชายา?"

    “นี่ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

    “พระชายาเป็นลมหมดสติอยู่หน้าจวนเจ้าค่ะ ข้าก็เลยพาเข้ามาข้างในนี้ เหตุใดพระชายาถึงไปหมดสติอยู่ห้าจวนล่ะเจ้าคะ?”

    “ไม่ใช่นะ!!!ข้าจำได้ว่าข้าเดินตามอี้เถียนไปยังท้ายเมืองและข้าก็เห็นอาเฟยตามหมอหลวงเข้าไปในนั้นด้วย แล้วจากนั้นข้าก็….ไม่รู้..ข้าจำไม่ได้ฟื้นมาอีกทีก็เจอเจ้าแล้ว…เดี๋ยวนะ..เมื่อกี้เจ้าบอกว่าเจ้าเจอข้าที่หน้าจวนอย่างนั้นรึ?"

    “ใช่เจ้าค่ะ..เอ่อแล้ว…พระชายาเสด็จตามองค์ชายอี้เถียนไปทำไมหรือเจ้าคะ?”

    “อาฉางบอกข้าว่าสนมลีถูกจับไปขังไว้ที่คุกใต้ดินท้ายเมือง เป็นไปได้ไหมว่าที่อี้เถียนต้องรีบร้อนขนาดนั้น บวกกับอาเฟยที่ตามหมอหลวงไปสมทบที่นั้น ไม่เเน่ว่าสนมลีอาจจะได้รับอันตรายอะไรเเน่ๆ อาเหมย…เจ้ารู้จักทางไปที่คุกใต้ดินหรือไม่?”

    “ทราบเจ้าค่ะ เเต่พระชายาก็ไปมาแล้วนี่เจ้าคะ”

    “ก็ข้ามัวเเต่ใจร้ออนตามอี้เถียนไป เลยไม่ได้สังเกตเส้นทางรอบๆน่ะสิ อาเหมย…พาข้าไปที่นั่นที ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น!!!”

       "ข้าสามารถพาพระชายาไปที่นั่นได้เจ้าค่ะ แต่จะเข้าไปข้างในได้หรือเปล่านั้นอีกเรื่องนะเจ้าคะ!!"

    "หมายความว่าอย่างไร?"

       "การจะเข้าไปถึงสถานที่ตรงนั้น เราจะต้องได้รับอนุญาตจากฝ่าบาทองค์ชายอี้เฉียนหรือองค์ชายอี้เถียนก่อนเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นก็ไม่สามารถเข้าไปในนั้นได้เจ้าค่ะ" ซูเจินพยายามคิดทบทวนหาวิธีที่จะเข้าไปถึงตรงนั้นและในตอนนั้นเองนางก็นึกขึ้นได้ทำยังไงถึงจะเข้าไปข้างได้

    “ข้ารู้แล้วว่าต้องทำยังไง ถึงจะเข้าไปข้างในได้!!!”

         "ทำยังไงหรือเจ้าคะ?"

      "มันเป็นเทคนิคพิเศษที่ข้าเพิ่งจะได้ร่ำเรียนมายังไงล่ะ ฮ่าฮ้ะฮ่ะ!!!" อาเหมยยินยอมที่จะพาซูเจินไปที่นั่น ทว่าในตอนเดินทางไปนั้นนางได้เอาทหารไปด้วย 2 คน เพราะใกล้ถึงที่หมายนางก็สั่งให้ทหารสลับชุดกับนางและซ่อนตัวอยู่เงียบๆอย่าให้ใครเห็น..ตอนนี้ซูเจินและอาเหมยเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทหารประจำเมืองเรียบร้อน..เพื่อทดสอบความเหมือนนางและอาเหมยก็ได้ลองเดินผ่านหน้าคุกดู 1 รอบ ปรากฏว่าทหารเฝ้าประตูหน้าคุกไม่มีใครสงสัยนางเลย อาจจะเป็นเพราะว่าพวกเขาไม่เคยเจอหน้านางนั่นเอง เมื่อมั่นใจถึงระดับหนึ่งแล้ว…นางจึงตัดสินใจเดินตรงไปที่ประตู

        "พวกเจ้าสิงคนมีธุระอะไร!!?"

        "พวกข้ามาทำธุระให้องค์ชายอี้เถียน เปิดประตูด้วย!!" ทันทีที่ทหารเฝ้าประตูคุกได้ยินชื่อของอี้เถียน พวกเขาก็รีบเปิดประตูทันที งานนี้ซูเจิน กับอาเหมยผ่านเข้าไปด้านในได้อย่างไม่ต้องขออนุญาตใครเลยสักคน ครั้นเมื่อเข้าไปข้างในได้ พวกนางก็เร่งหาตัวสนมลีตามห้องขังต่างๆ ซูเจินพยายามสอดสายสายตาไปทั่วทุกห้องขังเพื่อตามหาตัวเพื่อน เเต่ก็ไม่พบแม้เเต่วี่เเวว จนกระทั่งถึงห้องขังริมสุดท้าย…แล้วก็พบแต่ห้องขังที่ว่างเปล่ามีเพียงแคร่ตัวเดียวเท่านั้นเเต่ไม่มีคนอยู่ในนั้นเลย ด้วยความถอดใจนางถึงทรุดตัวนั่งลง

"ไม่มี!! ไม่มีจริงๆ เกินหาจนทั่วแล้วก็ไม่เจอ"

"หากไม่พบพระสนมลีแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเกิดเรื่องยุ่งยากได้หรือยิ่งไปกว่านั้น พระชายาอาจจะต้องโทษข้อหาบุกรุกเขตหวงห้ามได้นะเจ้าค่ะ ไปเถอะเจ้าค่ะ!!"

"ข้าไม่มีทางเชื่อว่าสนมลีจะไม่ได้อยู่ที่นี่ ในเมื่ออาฉางเป็นคนบอกกับข้าเองว่านางถูกขังอยู่ที่นี่ มันต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่อี้เถียนตามหมอหลวงมาที่นี่และก็ต้องเกี่ยวกับที่ข้าหมดสติไปแน่ๆ!!!"

"จะยังไงก็ช่างเถอะเจ้าค่ะ แต่ว่าตอนนี้พวกเราต้องออกจากที่นี่ก่อนเจ้าค่ะ ไปเถอะเจ้าค่ะ"

"อืม..ไปสิ!! ว้าย!! อะไรน่ะ?"

"พระชายา!!" จู่ๆซูเจินก็ต้องหยุดชะงักเมื่อนักโทษที่นางไปนั่งพิงห้องขังนั้นได้ยื่นมือออกมากระชากตัวนางไว้ ที่ร้านไปกว่านั้นคือที่มือของนักโทษคนนั้นมีแท่งไม้แหลมๆอยู่ด้วยซึ่งตอนนี้พวกเขาก็กำลังใช้แท่งไม้นั้นในการขู่จะทำร้ายซูเจินนั่นเอง

"เจ้าน่ะ!!ปล่อยตัวนางเดี๋ยวนี้นะ เจ้าไม่รู้หรือไงว่าที่สตรีผู้ที่เจ้าจับตัวนางอยู่นั่นคือใคร…?นางคือพระชายาจางซูเจิน..ว่าที่อัครมเหสีเเห่งเมืองหยุนเปิงเลยนะ หากพวกเจ้าไม่อยากหัวขาดก็จงปล่อยนางซะ"

"ข้าไม่สน!!เปิดประตูให้พวกข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น ชีวิตนางจบอยู่ตรงนี้เเน่ๆ"

"ช้าก่อนนะใจเย็นๆค่อยๆพูดค่อยๆจากัน..เจ้าน่เ..เจ้าชื่ออะไร?"

"เจ้าจะอยากรู้ชื่อของข้าไปทำไม อย่ามัวโอ้เอ้รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้!!"

"เจ้าถูกขังอยู่ที่นี่นานแล้วใช่ไหม?"

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม!!?"

"ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ต้องเห็นว่า เมื่อไม่นานมานี้มีนักโทษหญิงหน้าตาสะสวยเข้ามาอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าตอนนี้นางอยู่ไหน?"

"พระชายา!!มันไม่ใช่เวลาที่จะมาถามเรื่องสนมลีนะเจ้าคะ!!! ตอนนี้พระชายากำลังตกอยู่ในอันตราย เข้าใจซะบ้างสิเจ้าคะ!!"

"เงียบเถอะน่ะ!!ว่ายังไง..เจ้าเห็นนางบ้างหรือเปล่า? ถ้าเจ้ายินดีจะบอกข้า..ข้าจะสั่งให้ทหารเปิดประตูให้เจ้าเดี๋ยวนี้ เจ้าก็รู้ว่าข้าสามารถทำเรื่องนั้นได้อยู่แล้ว ขอเพียงเเค่เจ้าบอกมา!" นักโทษผู้นั้นลังเลอยู่นาน อีกทั้งซูเจินก็ไม่มีอาการหวาดกลัวหรือวิตกอะไรเลย เขาไม่มีทางเลือกอื่นด้วยคิดว่าตำแหน่งของซูเจินนั้นสามารถพาเขาออกไปจากที่นี่ได้อย่างสบาย ขอเพียงเเค่เขาปริปากพูดออกมาเเค่นั้นเอง เขาก็จะได้เป็นอิสระ