ยาจกเช่นข้าไฉนกล้ารักท่าน

“จะดีฤาเจ้าคะ ข้า...” หลันฮวานึกเกรงใจ ก่อนที่แม่นางไป่หลานจะเอ่ยขึ้น

“หากเจ้าอยากทำขนมชนิดนี้ ก็อย่าได้เกรงใจ พรุ่งนี้ข้าจะมาสอนเจ้าด้วยตัวเอง” เมื่อเห็นว่าเป็นความต้องการของไป่หลาน หลันฮวาจึงไม่ทัดทานสิ่งใด อีกทั้งใต้เท้าตงซันหาได้น่ากลัวอย่างที่นางคิด กลับกันเขาดูมีเมตตาต่อนางอย่างมาก ทำให้หลันฮวาค่อย ๆ ลืมความหวาดกลัวลงทีละนิด

ทั้งหมดนั่งคุยกันอย่างถูกคอ พร้อมกับเฟ่ยกุ่ยได้อาหารว่างมาต้อนรับ เสียงหัวเราะของผู้มาเยือนดังลอดออกมาเป็นระยะ พร้อมกับเสียงพ่นลมหายใจของอู่เจ๋อ ดังออกมาอย่างโล่งใจด้วยเช่นกัน

“คิดไม่ถึงว่าแม่นางยู่จิน จะเข้ากับทุกคนได้รวดเร็ว ถึงเพียงนี้” อู่เจ๋อลอบคิดในใจ

หลังจากทุกคนเดินมาส่งใต้เท้าตงซันขึ้นรถม้า ไป่หลานจึงหันมาบอกลากับหลันฮวาอีกครั้งหนึ่ง

“พี่ยู่จิน พรุ่งนี้ข้าจะมาหาท่าน เตรียมตัวให้ดีนะ” หลันฮวายกยิ้ม ก่อนพยักหน้ารับคำ แล้วหันไปทำความเคารพใต้เท้าตงซันอีกครั้งด้วยกิริยาอ่อนน้อม ทว่าสายตาที่ใต้เท้าตงซันมองกลับมาทำให้หลันฮวาแปลกใจอยู่ไม่น้อย ด้วยสายตาคู่นั้นคล้ายกับมีบางอย่างซ่อนอยู่

ระหว่างเดินทางกลับ ไป่หลานสังเกตเห็นบิดานิ่งเงียบ ไม่พูดสิ่งใดมาตลอดทาง ก่อนที่นางจะสะกิดบิดาให้ได้สติกลับมา

“ท่านพ่อมีเรื่องใดให้ขบคิดฤาเจ้าคะ” คำถามของไป่หลานทำให้เขาหันมายิ้มให้กับลูกสาวพลันยกมือลูบศีรษะนางด้วยความเมตตา

“เจ้าชอบแม่นางยู่จินมากฤาไม่”

“ชอบเจ้าค่ะ นางดูเป็นคนไม่ซับซ้อน คิดสิ่งใดก็พูดสิ่งนั้น ข้ารู้สึกสบายใจที่ได้พูดคุยกับนาง แม้เป็นเวลาสั้น ๆ แต่ข้าก็รับรู้ถึงความจริงใจที่นางมี”

“เจ้าไม่เสียใจแล้วฤา ที่คุณชายซีเหรินเลือกนาง”

“เสียใจเจ้าค่ะ เสียใจที่ข้ามิอาจครอบครองหัวใจของคุณชายซีเหรินได้ แต่สุดท้ายแล้ว ข้าจะห้ามความรักของผู้ใดได้ ในเมื่อข้ามิใช่ผู้ถูกเลือก อย่างน้อยข้าก็ได้แม่นางยู่จินมาเป็นเพื่อนเพิ่มอีกหนึ่งคน” ไป่หลานพูดด้วยแววตาราบเรียบ ก่อนนางจะนึกบางอย่างขึ้นมา

“แต่ท่านพ่อ...ข้ารู้สึกว่าแม่นางยู่จิน มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับท่านแม่อยู่เหมือนกันนะเจ้าคะ บางมุมก็ดูคล้ายเสียจนน่าแปลกใจ” คำพูดของไป่หลานทำเอาใต้เท้าตงซันชะงักนิ่ง พลันกรอกดวงตาไปมาอย่างใช้ความคิด

“มีอันใดฤาไม่ เหตุใดท่านพ่อจึงทำหน้าเช่นนั้น”

“เปล่า..แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเห็นเช่นเดียวกับข้า”

“แค่บางมุมเท่านั้น คนเราหน้าเหมือนกันบ้างก็คงไม่แปลกใช่ฤาไม่เจ้าคะ” ชายกลางคนฝืนยิ้ม ก่อนจะพยักหน้ารับ ไม่ตอบโต้สิ่งใด

“เหตุใดเจ้าจึงไม่ปฏิเสธไป่หลาน” หวงซีเหรินเดินกลับมายังเรือนรับรอง แล้วเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ก่อนที่หญิงสาวจะขมวดคิ้วแล้วหันใบหน้าสวยกลับมา

“ปฏิเสธอันใดฤาเจ้าคะ”

“เจ้าลืมไปแล้วฤาไม่ ว่าอีกสามวัน เราต้องเดินทางไปยังวังหลวง เจ้าจะมีเวลาเตรียมตัวได้อย่างไร”

“เรื่องนั้นสบายมากเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะให้แม่นางไป่หลานพาไปซื้อวัตถุดิบ หากเวลาเหลือก็จะให้นางสอนก่อนคร่าว ๆ หลังจากกลับมาจากวังหลวงแล้ว ก็ค่อยให้นางมาทบทวนให้ข้าอีกครั้งหนึ่ง แต่ว่า...” หญิงสาวหยุดพูด เอาแต่จ้องหน้าชายหนุ่มอย่างมีความหมาย

“มองหน้าข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

“พรุ่งนี้ ข้าไม่มีเงินไปซื้อวัตถุดิบ ปกติแล้วการเป็นคนรักกัน ท่านต้องให้เงินข้าด้วยฤาไม่” หญิงสาวทำตาปริบ ๆ ก่อนหวงซีเหรินจะหลุดยิ้ม แล้วเบี่ยงตัวหนีโดยไม่รับปากใด ๆ กับนาง

“คุณชายซีเหรินเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงเงียบ การเงียบของท่านทำให้ข้าเข้าใจได้หลายอย่าง อย่างหนึ่งคือท่านให้เงินข้า อีกอย่างคือท่านไม่ให้เงินข้า เช่นนี้แล้วท่านจะให้ฤาไม่ให้เจ้าคะ” นางพรรณนาพร้อมกับก้าวเท้าตามแผ่นหลังของเขา

“เจ้ากล้าดีอย่างไร จึงอยากคบหากับแม่นางไป่หลาน เจ้ารู้ฤาไม่ว่าบิดาของนางคือใต้เท้าตงซัน ผู้ที่ออกคำสั่งให้ตามล่าตัวเจ้า” หลันฮวาชะงักนิ่งไป ก่อนจะยิ้มแป้นออกมาอย่างไม่สะท้าน

“คนที่รู้ความจริงมีเพียง ท่านกับข้าและอู่เจ๋อ หากเราสามคนไม่พูด จะมีใครรู้ฤาเจ้าคะว่าข้าเป็น ขะโม...” หวงซีเหรินใช้มืออุดปากนางได้ทัน ก่อนที่หลันฮวาจะหลุดปากพูดบางอย่างออกมา

“สองครั้งแล้ว ที่เจ้าหลุดพูดสิ่งที่ไม่ควร” หญิงสาวเม้มปากแน่น หลุบตาต่ำลงอย่างคนรู้สึกผิด ก่อนอยู่ ๆ ใบหน้าแดงก่ำของนางจะเผยออกมาอีกครั้ง ให้หวงซีเหรินผิดสังเกต

“เหตุใดจึงหน้าแดงอีก”

“ปะ..เปล่าเจ้าค่ะ” หญิงสาวเตรียมตัวเดินหนี หากแต่มือของเขาคว้าไว้ได้ทัน

“เจ้ากำลังคิดว่า..ข้าไม่ได้ใช้อย่างอื่น ปิดปากเจ้าเหมือนคราวก่อนใช่ฤาไม่”

“ท่าน ท่านพูดอันใด” หลันฮวาตะกุกตะกัก พลันหน้าแดงก่ำ แล้วเบี่ยงกายไปทางอื่น ยิ่งเขาเข้าใกล้ หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นแรงจนเก็บอาการไม่อยู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะปล่อยยิ้มออกมาแล้วเลื่อนมือขึ้นลูบศีรษะนาง

“เจ้าตัดสินใจดีแล้วใช่ฤาไม่ ว่าจะคบหากับนางต่อไป” หลันฮวาพยักหน้า

“นับจากเด็กจนโต ข้าไม่เคยมีเพื่อน ขนาดว่านางพลาดที่จะแต่งงานกับท่านเพราะข้าแท้ ๆ แต่นางก็ใจกว้างเปิดรับข้า เช่นนี้ทำให้ข้าซาบซึ้งน้ำใจนางยิ่งนัก ต่อให้นางเป็นลูกสาวของใต้เท้าตงซัน ผู้ที่ออกประกาศจับข้า แต่ตอนนี้ข้ามั่นใจแล้ว ว่าอย่างไรเสีย เขาจะไม่มีวันรู้ว่าข้าคือใคร ภายใต้การดูแลของตระกูลหวง ข้าจะปลอดภัยเจ้าค่ะ” หวงซีเหรินพยักหน้าพลันปล่อยยิ้มออกมา

“ก็สุดแล้วแต่เจ้า”

หลังจากใต้เท้าตงซันเดินทางกลับมาถึงจวน เขารีบมุ่งตรงไปหาภรรยาในทันที ด้วยสีหน้าตึงเครียดของชายกลางคน ทำให้เยว่ซินหันไปบอกบ่าวไพร่ที่มีให้ออกไปจนหมด ก่อนจะหันกลับมายังสามี

“เหตุใดท่านจึงทำหน้าเช่นนั้น มีอะไรในใจฤาไม่” หญิงกลางคนรินน้ำชาแล้วยื่นให้กับสามี

“วันนี้ข้าเห็นใบหน้าคนรักของซีเหรินแล้วล่ะ”

“แล้วไป่หลานล่ะ” เยว่ซินนึกห่วงความรู้สึกของลูกสาว นางทำท่าจะลุกขึ้นไปหา ก่อนที่ใต้เท้าตงซันจะรีบคว้ามือภรรยาได้ทัน

“ไป่หลานมิได้เป็นอันใด ลูกสาวของเราเข้มแข็งเกินกว่าที่คิดไว้มากนัก”

“นางได้พบกับคนรักของซีเหรินด้วยฤาไม่” ใต้เท้าตงซันพยักหน้ายอมรับ ก่อนจะปล่อยยิ้มอันเรือนรางออกมา เมื่อนึกถึงใบหน้าของหลันฮวา