ในเงาไฟ: รัก ลวง ล่า

เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังก้องในห้องที่เงียบเกินไป
เมธาวีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหายไป เหลือเพียงแรงกดดันจากสายตาคมกริบที่จับจ้องเธอ

วริษฐ์ยืนอยู่ตรงหน้า   สูงใหญ่ ดุดัน
ทุกอณูในตัวเขากรีดร้องออกมาว่าเขา...อันตราย

และเธอ...กำลังถูกเขาเลือกแล้ว ว่าไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน เธอจะต้อง "เป็๲ของเขา"

"เริ่มสิ"
เสียงทุ้มต่ำสั่งช้า ๆ

เมธาวียืนนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อ มือกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาว

"อย่าทำให้ฉันหมดความอดทน"
วริษฐ์กระซิบเสียงพร่า ก่อนจะก้าวเข้ามาแนบชิดจนเธอได้กลิ่นกายเขาอีกครั้ง

มือหนาเอื้อมมาแตะปลายคางเธอ ลากนิ้วไล้ลงมาถึงลำคอขาวผ่อง
๼ั๬๶ั๼นั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

"หรืออยากให้ฉันเป็๞คนถอดให้?"
เสียงเขาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ
แต่แรงกดตรงต้นแขนเธอบอกชัด เขาจะไม่ขออนุญาตอีกต่อไป

**

เมธาวีกัดริมฝีปากแน่น
ขณะที่มือสั่น ๆ ของตัวเองเลื่อนมาจับกระดุมเสื้อเชิ้ต

หนึ่งเม็ด...
สองเม็ด...
สามเม็ด...

เปลือกตาเธอสั่นไหว
ขณะที่วริษฐ์มองเธอด้วยแววตาเข้มข้นเหมือนเปลวไฟที่ไม่มีวันดับ

"ช้าไป"
เขาพึมพำ ขณะที่มือหนาจับข้อมือเธอแน่น แล้วกระตุกเสื้อเชิ้ตออกอย่างไม่แยแส

เสียงผ้าขาดดังขึ้นเบา ๆ
แต่กลับสะท้านทะลุไปถึงแก่นกายเธอ

"เสียดายไหม?"
เขาถามเย้ยหยัน

เมธาวีเงยหน้ามองเขาอย่างท้าทาย ทั้งที่หัวใจเต้นโครมคราม

"อย่าแค่พูด...ถ้านายแน่จริง"
เธอกระซิบกลับ เสียงพร่าแหบสั่น

วริษฐ์ยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มของนักล่าที่เหยื่อกำลังตกลงไปในกับดักของตัวเอง

**

ในพริบตาเดียว
เธอก็ถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนเต็มตา

วริษฐ์ตามมาประกบด้านหลัง
แขนแกร่งโอบรัดรอบเอวเธอแน่นจนรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุจากกายเขา

"อย่าท้าฉัน เมย์"
เขากระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำเหมือนสัตว์ร้ายคำราม

"เพราะฉันไม่เคยเล่นเกมที่ฉันไม่ชนะ"

ลมหายใจร้อน ๆ เป่ารดซอกคอเธอ
ในขณะที่มือหนาสอดเข้าใต้เสื้อผ้าบางเบา ลากผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างไร้ปรานี

**

เมธาวีหลับตาแน่น
เสียงหัวใจเธอดังก้องจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก

มือหยาบของเขา—ร้อนแรง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยเจตนารมณ์๦๱๵๤๦๱๵๹อย่างสมบูรณ์

เขาไม่ได้๱ั๣๵ั๱เธอเพื่อหยอกล้อ

เขากำลังหมายจะ "ประทับตรา" เธอ
ให้รู้ว่า๻ั้๹แ๻่คืนนี้เป็๲ต้นไป
เธอจะหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

**

"อยากหนีไหม?"
วริษฐ์ถามเสียงพร่า
มือยังไล้ไปตามแนวโค้งเว้าอย่างเชื่องช้า แต่แน่นหนัก

เมธาวีเม้มปาก
ร่างกายทรยศต่อตัวเองอย่างน่าอับอาย

"สายไปแล้ว..."
เขากระซิบ ย้ำชัดที่ข้างหู ก่อนจะกัดเบา ๆ จนเธอสะท้าน

"เธอเป็๞ของฉันแล้ว เมธาวี"

**

เมืองทั้งเมืองหมุนวนอยู่ข้างหลังเธอ
แสงไฟระยิบระยับเหมือนหมื่นล้านดวงดาว

แต่ในโลกเล็ก ๆ ใต้กรงกระจกนี้ มีเพียงเธอ กับเขา

และเกมอันตรายที่ไม่สามารถถอยหลังได้อีกต่อไป