แม่หนูน้อยฤดูกาล

     พวกพี่สาว พี่ชาย ต่างก็ชอบใจกับสีผมสีใหม่ของน้องหมั่นโถวน้อยกันหมด คงจะมีเพียงแต่เจ้าตัวนี่แหละที่ไม่ค่อยจะปลื้มสีผลหลากหลายสีบนหัวของตัวเองอยู่ในตอนนี้

     “สี่สีแล้ว น้องหมั่นโถวน้อยมีหัวสี่สีสวยมาก”พี่รองเปาจี

     “ยังคงมีแต่ผมหน้าม้าของหมั่นโถวน้อยส่วนเดียวจริงๆ ที่ยังคงไม่เปลี่ยนสีน่ะ ยังเป็นสีดำเหมือนเดิมเลย”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

     “แบบนี้คงจะใช่แล้วล่ะ แค่เฉพาะผมหน้าม้าจริงๆ”พี่ม่ายปิ่ง

     “อยากจะรู้จังเลยถ้าผมหน้าม้าของน้องหมั่นโถวน้อยยาวเท่าๆกันล่ะมันจะเปลี่ยนสีผมไหมล่ะ???”พี่อิ๋วปิ่ง

     “ก็นั่นน่ะสินะ…???”พวกพี่ชาย

     “แต่ก็นะให้มีสีดำเหมือนเดิมบ้างก็ดีล่ะ เดี๋ยวน้องหมั่นโถวน้อยจะคิดถึงผมสีเดิมน่ะ”พี่ส่านจือ

     “ใช่ๆ เพราะดูแล้วสีผมของน้องหมั่นโถวน้อย จะไม่กลับไปสีดำเหมือนเดิมง่ายๆแล้วล่ะนะ”พี่อิ่วก้วย

     “จริง..!!!”พวกพี่ชาย

     พวกพี่ๆ ยังคงมองดูสีผมของหมั่นโถวน้อยอย่างสนใจ เพราะแต่ละสีนั้นบอกได้เลยเป็นเอกลักษณ์มากจริงๆ สีโดดเด่นกว่าที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนเลย ก็เพราะสีผมของหมั่นโถวน้อยออกจะเป็นประกายแวววับชัดเจนขนาดนี้ เรียกได้ว่าอยู่ไกลๆยังเห็นสีผมของน้องหมั่นโถวน้อยเลย 

     “ดูเจ้าตัวเล็กทำหน้าเข้าสิคะ ผิดกับพวกพี่ๆเลย”แม่

     “ก็คงจะยังไม่ค่อยชินล่ะมั้งคะที่มีสีผมหลายๆสีแบบนี้น่ะค่ะ”อาสะใภ้ต้งฝู่

     “จะทำอย่างไรได้ล่ะ ยังไงสีผมแปลกๆพวกนี้คงจะต้องอยู่กับหมั่นโถวน้อยไปอีกนานเลยล่ะนะ ก็คงได้แต่ต้องปรับตัว”แม่

     “ถ้าจะให้สีผมกลับไปเป็นสีดำเหมือนเดิมทั้งหมด นั่นก็ต้องหมายความว่าหมั่นโถวน้อยจะต้องหยุดสร้างฤดูต่างๆ!!!”อาสะใภ้เจียนตุย

     “ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงจะเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนเลย เพราะหมั่นโถวน้อยพูดไว้อย่างแน่วแน่เลยว่า จะทำให้เมืองเฉิงหลงกลับมาอุดมสมบูรณ์ทุกพื้นที่เหมือนเดิม”แม่

     “นี่แหละมันคือสิ่งที่จะต้องแลกมากับ…..”ย่า

      “หลานสาวของแม่ กับความสามารถวิเศษเหล่านี้จะต้องแลกกับการมีสีผมแปลกๆ”ยาย

     “ถึงเจ้าตัวจะลำบากแต่ก็เต็มใจที่อยากจะให้พวกเราทุกๆคน และคนอื่นๆในเมืองเฉิงหลงไม่ต้องติดอยู่กับสภาวะภัยแล้งแบบนี้ คนเจ็บ คนป่วย คนตาย ก็จะลดลงอย่างแน่นอน”ย่า

      “หมั่นโถวน้อยถึงได้บอกอย่างไรล่ะคะว่า แค่ตัวหนูคนเดียวมีสีผมแปลกขึ้นไม่เหมือนใครแค่นั้นเอง แต่ถ้าทำให้ทุกๆคนอยู่รอดได้ และได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นหมั่นโถวน้อยเองยอมแลก”แม่

     “ใช่….”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้ ต่างก็พูดคุยกันเกี่ยวกับหมั่นโถวน้อย

     “เจ้าตัวเล็กเราเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่งเลยนะคะว่าพูดตอนนั้นน่ะ”แม่

     “จริง…”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้     

     “ไม่มีอะไรที่ได้มาเปล่าๆจริงๆนะคะ ต้องแลกมากับอะไรสักอย่างจริงๆ ขนาดหมั่นโถวน้อยของพวกเราได้ความสามารถวิเศษเหนือคนอื่นๆมากมายขนาดนี้ยังต้องแลกกับบางสิ่งบางอย่างด้วยเช่นกัน”แม่

     “ใช่..!!!”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้

     “จะมีรายได้ก็ต้องทำงานแลกมา ไม่มีใครให้เงินเราเปล่าๆ”อาหูปิ่ง

     “พวกเราทำการเกษตรเหนื่อยยากขนาดไหนกันแต่ละวันเพื่อรอผลผลิตออกมาต้องใช้เวลาเป็นเดือน เพื่อนำไปขายให้ได้เงินกลับมาและแลกสิ่งของบางอย่างเลย มันก็ไม่มีอะไรที่ได้มาเปล่าๆจริงๆครับ”อาล่าเถียว

     “ใช่….”ปู่ ตา

     “อย่างหมั่นโถวน้อยดูเหมือนไม่ต้องทำอะไรเลยแค่เอ่ยปากออกมา หรือแค่นึกคิดเท่านั้น แต่สิ่งที่ต้องแลกมาทำให้มีชีวิตไม่เหมือนกับเด็กๆทั่วไปอย่างแน่นอน”พ่อ

     “เฮ้อ…….”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้

     “เรื่องนี้สอนให้เรารับรู้อย่างแท้จริงว่าจะต้องทำ ถึงจะได้สิ่งตอบแทนไม่ใช่ไม่ทำอะไรแล้วจู่ๆก็ได้มาเปล่าจริงๆ หมั่นโถวน้อยทำให้พวกเราเห็นได้ชัดเจนมากขึ้นจริงๆนะ”ปู่

     “จริง…!!!”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้

     “ไม่มีอะไรได้มาเปล่าๆ…!!”ตา

     ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้ มองเห็นภาพความเป็นจริงอย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้นไปอีกสำหรับคนเราทุกๆคน แน่นอนว่าพวกท่านเองไม่พ้นที่จะต้องยกหมั่นโถวน้อยขึ้นมาเปรียบเทียบอีกด้วย เพราะขนาดมีพลังวิเศษแบบที่ไม่น่าเชื่อขนาดนี้ยังจะต้องแลกมาด้วยการที่จะต้องใช้ชีวิตแบบมีหมวกใส่ติดหัวตลอดเวลาเพราะสีผมที่ไม่เหมือนผู้ใด เวลาที่จะต้องออกข้างนอกหรือกันไม่ให้คนอื่นๆได้เห็นกัน มันไม่ได้ดีทุกอย่างไปถึงแม้จะดีกว่าคนอื่นๆก็ตามที

     ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้ พากันมองไปที่หมั่นโถวน้อยอยู่บ่อยๆ มองไปที่สีผมที่ตอนนี้มี 4 สี่แล้วบนหัวของเจ้าตัวเล็ก และนี่ก็ยิ่งคือสิ่งยืนยันเลยว่ามันต้องแลกมาจริงๆ!!!!!

     “สงสัยว่าชีวิตนี้ของหมั่นโถวจะมีแต่ผมสีล่ะนะพี่เปาจื่อ พี่ชาย”หมั่นโถวน้อย

     “ก็ดีน่ะสิน้องหมั่นโถวน้อย ….”พวกพี่ชาย พากันเสียงดังอย่างยินดีด้วยกับน้องสาวของพวกเขา

     “.............!!!”หมั่นโถวน้อย

     แต่เจ้าตัวน่ะไม่รู้สึกยินดีสักเท่าไหร่เลยน่ะสิ พวกพี่ชายนี่ทำเหมือนกับตัวเองมีผมสีแทนน้องสาวอย่างงั้นแหละ ทำท่าทางดีใจเกินเจ้าตัวไปเยอะเลย

     “รอบหน้าถ้ามีเพิ่มอีกสีหนึ่งมันจะเป็นแบบไหนกันนะพวกเรา???”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

     “โอ้…จริงด้วยสินะ”พวกพี่ชาย รีบหันกลับมามองน้องหมั่นโถวน้อยพร้อมๆกันอีกครั้ง และรอบนี้มองแบบจดจ้องแทบจะไม่กระพริบตากันเลยทีเดียวล่ะ

     “..............!!!”หมั่นโถวน้อย

     “อาจจะแบ่งเป็นข้างละ 2 สีไหมล่ะ???”พี่รองเปาจี

     “จริงด้วย…!!!”พวกพี่ชาย

     “หรือไม่ก็แบบครึ่งๆทางนี้ขวางๆน่ะ…”พี่ม่ายปิ่ง

     “ก็น่าจะเป็นไปได้นะ…”พี่อิ๋วปิ่ง

     “พวกเราลองตัดสีผมหน้าม้าออกไปเลยดีกว่านะ เพราะหน้าม้าสีดำของน้องหมั่นโถวน้อยดูแล้วน่าจะไม่เปลี่ยนแปลงเลย”พี่ส่านจือ

     “ใช่ๆ….”พวกพี่ชาย

     “ถ้าทางซีกขวาแบ่งออกเป็นอีก 3 แถวยาวๆจากหน้าไปหลังแบบนี้ก็น่าจะได้ล่ะ”พี่ส่านจือ

     “หรือบางทีอาจจะเป็นในแนวนอนบ้างก็ได้นะ”พี่อิ่วก้วย

     “.............”หมั่นโถวน้อย หนังตาเริ่มกระตุกเรื่อยๆแล้ว เมื่อฟังการออกแบบสีผมจากพวกพี่ชายทั้งหลายของเธอในตอนนี้ 

     “แหม….สนุกกันเชียวนะพี่ชาย”พี่สาวเปาจื่อ

     “ครับน้องสาว….”พวกพี่ชาย ตอบรับกันหน้าบานเลยทีเดียว โดยลืมสังเกตไปว่าน้องหมั่นโถวน้อยตอนนี้มีอารมณ์แบบไหนแล้ว!!!!

     “ฮึ่ม……..”หมั่นโถวน้อย

     “ฟึ่บ……”

     เจ้าหมั่นโถวน้อย จับหมวกไหมพรมใส่บนหัวน้อยๆของเธอทันทีเลย เพราะรำคาญพวกพี่ชายเต็มที่แล้วจริงๆ 

     “ไปกันเถอะพี่เปาจื่อ รำคาญกลุ่มคนบางคนแล้วล่ะ”หมั่นโถวน้อย

     “ได้ๆ…ไปกันนะพี่เปาจื่อก็รำคาญแล้วเหมือนกันล่ะ”พี่สาวเปาจื่อ

      “เชอะ…..เชอะ…”สองสาวน้อยพากันสะบัดหน้าใส่พวกพี่ชาย และเดินเชิดหน้าออกไปอย่างไม่สนใจพวกพี่ชายเลย

     “............????”พวกพี่ชายมองน้องสาวทั้งสองคนที่เดินแยกออกไปอย่างงงๆกัน

      “นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย น้องสาวงอนเหรอ???”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

     “ดูเหมือนจะใช่นะ??? หรือว่าไม่กัน???”พี่รองเปาจี

     “ไม่รู้เหมือนกัน….”พวกพี่ชายคนอื่นๆ

     “แต่ท่าทางเหมือนงอนมากกว่าล่ะนะ”พี่ม่ายปิ่ง

     “งอนอะไรอีกแล้วล่ะ….???”พี่รองเปาจี

     “ก็นั่นน่ะสิ….”พี่ชายคนอื่นๆ

     “เฮ้อ………”พวกพี่ชาย 

     ได้เพียงแต่มองตามหลังน้องสาวทั้งสองคนไปอย่างไม่มีคำตอบกันเลยว่างอนอะไรพวกเขากันอีกแล้ว พวกพี่ชายนี่ไม่รู้ตัวกันเลยจริงๆนะ

     “ฮ่า…ฮ่า…..” ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้ พากันหัวเราะพวกเด็กๆอีกครั้งแล้ว

     “พวกพี่ชายก็นะ โดนน้องสาวงอนเข้าให้อีกแล้วสิคะ”แม่

     “เป็นเรื่องปรกติจริงๆนะคะที่น้องสาวขยันงอน พวกพี่ชายก็พากันงงอย่างเดียว”อาสะใภ้เจียนตุย

     “เดี๋ยวคอยดูสิ สักพักก็วิ่งตามไปหาน้องสาวเพื่อเอาใจกันน่ะ”อาสะใภ้ต้งฝู่

     “น้องสาวรอพวกพี่ด้วย….”พวกพี่ชาย

     “นั่นไงล่ะ…..” ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้

     “เดาไม่เคยพลาดจริงๆเลยนะเนี่ย เพียงแต่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนเท่านั้นเองที่จะวิ่งไล่ตามง้อพวกน้องสาวน่ะ”แม่

     “รอบนี้ถือว่าเร็วมากค่ะ…”อาสะใภ้ต้งฝู่

     “พวกพี่ชายนี่นะจริงๆเลย ใจแข็งกับน้องสาวไม่ได้นานเลย”อาสะใภ้เจียนตุย

     “บางครั้งที่งอนนี่ก็ไม่ได้งอนจริงๆด้วยนะคะ พวกพี่ชายก็ยังหลงกลเลย เจ้าเล่ห์จริงๆเจ้าสองแสบของพวกเราเนี่ย”แม่

     “ฮ่า…ฮ่า…”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย และอาสะใภ้    

     พากันนินทาลูกๆหลานกันสนุก เพื่อคลายเครียดไปอีกแบบหนึ่งของพวกผู้ใหญ่สองตระกูลนี้

     “เฮ้อ……..พวกพี่ชายจะตามมาทำไมกันเนี่ย”หมั่นโถวน้อย

     “น่าเบื่อเนอะน้องหมั่นโถวน้อย….”พี่สาวเปาจื่อ

     “พวกเราก็อยู่ภายในบ้านนี่แแหละไม่ได้ออกไปไหนกันหรอก พวกพี่ชายไม่น่าจะตามมาเลย”หมั่นโถวน้อย

     “น้องสาว……รอด้วย….”พวกพี่ชาย

     “พี่ชาย ไม่ต้องตามพวกเรามาหรอกไม่ได้ไปไหนไกลอยู่แถวๆนี้นั่นแหละ ฝนตกแบบนี้จะออกไปไหนล่ะ”หมั่นโถวน้อย

     “ก็เห็นน้องหมั่นโถวน้อยพาพวกพี่ออกไปหลายรอบ หลายที่แล้วนะ ทั้งๆที่ฝนตกเนี่ยแหละ??? ไม่ใช่เหรอ???”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

     “จริงด้วย…”พี่ชายคนอื่นๆ 

     “.............!!!!”หมั่นโถวน้อย ที่เจอย้อนถึงกับต้องนิ่งไปเลยเพราะมันคือเรื่องจริง

     “โอ้….พวกพี่ชายยอกย้อนถามเสียด้วย”พี่สาวเปาจื่อ

     “..............!!!”พวกพี่ชาย

     “ก็แค่แบบว่าพูดเปรียบเทียบเฉยๆนี่หน่า ไม่ได้บอกว่าจะไม่ออกไปข้างนอกเลยถึงจะฝนตกก็เถอะ ฮึ่ม….”หมั่นโถวน้อย

     “ฟู่…….”เจ้าหมั่นโถวน้อย พยายามจะระงับอารมณ์อย่างเต็มที่กันเลยทีเดียว

     “พวกพี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้นเลย….!!!!”พวกพี่ชาย

     “เอ่อ…..คือว่า……..”พวกพี่ชาย ก็เลยพากันติดอ่างกันอีกแล้วทีนี้ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยเพราะกลัวว่าน้องสาวจะพากันงอนอีกรอบ และอีกรอบ

     “ไม่ต้องเอ่อๆ….อ่าๆ….อะไรแล้วล่ะ เพราะที่พูดออกมาเมื่อตะกี้น่ะมันใช่เลยนะ”หมั่นโถวน้อย

    “คือว่า……เอ่อ….”พวกพี่ชาย ที่จะพยายามหาคำพูดมาแก้ตัวกัน

    “ก็บอกแล้วไงล่ะพี่ชายไม่ต้องเอ่อๆ….แล้ว”พี่สาวเปาจื่อ

    “ได้ครับน้องสาว……..!!!”พวกพี่ชาย

    “เฮ้อ………”น้องสาวทั้งสองคน มองไปทางพวกพี่ชายอย่างเบื่อหน่ายอีกแล้ว และในที่สุดก็พากันจูงมือเดินเข้าไปในบ้านกันดีกว่า 

     “สงสัยว่าน้องสาวคงจะไม่ได้ออกไปไหนกันจริงๆนั่นแหละ พากันเข้าไปในบ้านแล้วนี่”พี่รองเปาจี

     “ก็น่าจะอย่างงั้นนะ พวกเราก็รออยู่แถวๆนี้สักพักก่อนละกัน เผื่อว่าน้องสาวจะเปลี่ยนใจกะทันหันออกไปข้างนอกอีกน่ะ”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

     “ใช่ๆ…!!”พวกพี่ชาย

      เพื่อความแน่ใจพวกพี่ชายก็ยังคงไม่ได้ไปทำอะไรอย่างอื่น ยังคงรอพวกน้องสาวสักพักหนึ่งก่อน ที่จะแยกย้ายกันไป                

************

     สองสาวน้อยเองก็ถูกใจอาหารจานปลากันมากๆเลย ไม่ว่าย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ทั้งสองคนจะทำอาหารอะไรก็ดูอร่อยไปหมดเสียทุกอย่างจริงๆ