“คุณสันต์ครับ! คุณสันต์”
เสียงะโของปิติทำให้เ้าของชื่อชะงักฝีเท้าขณะก้าวพ้นบันไดลงมาหากแต่คนที่ตามท้ายคล้ายจะเบรกไม่ทันหัวไปปักคะมำอยู่กลางหลังคนนำหน้าพอดี วสันต์ส่ายหน้าระอากับความซุ่มซ่ามของคนมาใหม่..เมื่อกี้ก็สะดุดขอบประตูทีหนึ่งละคราวนี้คงสะดุดบันไดล่ะมั้ง เขาสะบัดหน้าไปมองคนข้างหลังแวบหนึ่งแล้วเบือนกลับมาหาปิติ
“มีอะไร”
“วันนี้ผมขอลางานครับ จะพามิ้นไปหาหมอไม่รู้เป็อะไรครับอาเจียนั้แ่เช้าแถมตอนนี้ปวดท้องด้วย”
“งั้นก็รีบไปเลย” เ้านายหนุ่มจึงหันไปทางคนงานที่อยู่ใกล้ๆ“โชค! โชคเอารถออก พาคุณปิติกับคุณมิ้นไปโรงพยาบาลเร็ว!”
“ขอบคุณครับ”
โรมต้องเข้าไปช่วยอุ้มเด็กน้อยที่เริ่มเบะปากร้องตามคนเป็พ่อเป็แม่และยิ่งร้องหนักเมื่อหันมามองหน้าคนอุ้มแล้วไม่คุ้นตาซึ่งเขาเองก็ไม่เคยคลุกคลีกับเด็กน้อยมาก่อนจึงทำท่าว่าจะร้องไห้แข่งกันเสียแล้ว
“ใครเป็อะไรน่ะ” อาเอกรีบวิ่งลงมาเมื่อได้ยินเสียงเอะอะและวาดรุ้งก็เข้ามาสมทบอีกทาง
“มิ้นไม่สบายครับอา กำลังให้นายโชคพาไปหาหมอ”
“เอ้า! เป็อะไรไปล่ะ งั้นก็รีบๆ เข้า” อาเอกเร่งยิก
“ลัมภ์ ส่งยัยมายมา รุ้งจัดการเอง” วาดรุ้งต้องมารับ่ต่อจากโรมเพราะตอนนี้เด็กน้อยแหกปากร้องลั่นสนั่นทั่วพื้นน้ำยันขุนเขาแล้ว
“ที่ประชุมทำไงเนี่ย งั้นให้ลัมภ์ไปช่วยพี่สันต์ก่อนนะ”วาดรุ้งเสนอเมื่อไม่เห็นว่าใครจะเหมาะสมแล้วในตอนนี้เมื่อผู้ช่วยของพี่ชายไม่อยู่กะทันหันวันนี้นอกจากพนักงานในรีสอร์ตระดับหัวหน้างานแล้ว ยังมีส่วนงานภายนอกทั้งระดับจังหวัดและระดับอำเภอเข้ามาร่วมประชุมด้วย
“ถูกกกกแม่ลูซี่ น้องลัมภ์เขามีแววดี รับรองช่วยงานพี่เราได้เยอะ”เท่านั้นแหละ โรมถึงกับคว้าแขนคนเป็นายเดินอ้าวไปเมื่อเห็นอาการปลาบปลื้มในตัวเขาของอาเอกกำเริบขึ้นมาอีก
ต้องรีบเผ่น เดี๋ยวถูกสิง
“เราไปกันเถอะนายเข้าประชุมสายดูไม่ดีฮะ” วสันต์เกือบกลั้นรอยยิ้มขำคู่ปรับต่างขั้วคู่นี้แทบไม่ไหวคนตัวโตยอมปล่อยให้คนตัวเล็กดึงมือไปได้สักระยะ แล้วค่อยรั้งไว้สุดตัว
“ไอ๊..อะ..อะไรครับนาย หยุดทำไม”
“รู้หรอว่าเขาประชุมกันที่ไหน”โรมทำหน้าเอ๋อในทันที
เออว่ะ..ที่ไหนวะ
วสันต์อมยิ้มน้อยๆแล้วคว้ามืออีกฝ่ายมากุมไว้แน่น คราวนี้เองคนเสียอาการจึงได้เป็ฝ่ายถูกลากตัวไปบ้าง..ในฐานที่เดินนำแบบไม่ปรึกษาใคร
การประชุมผ่านไปได้ด้วยดีตลอดบ่ายจนถึง่เย็นวสันต์รู้สึกคิดถูกที่ไม่ปฏิเสธความหวังดีของคนเป็น้องลัมภ์สามารถช่วยดำเนินงานประชุมจนผ่านพ้นไปได้แบบใจหายใจคว่ำเพราะทีมงานที่แจ้งว่าได้เตรียมตัวกันมาอย่างดีพอเอาเข้าจริง..ไอ้โน่นก็ดันขัดข้อง ไอ้นี่ก็มาสะดุด
เ้าของงานทยอยส่งแขกจากส่วนงานภายนอกเป็ที่เรียบร้อยแล้วเดินกลับมาที่รถไฟฟ้าขับเคลื่อนสี่ล้อซึ่งโรมนั่งรออยู่ด้านท้าย
“ไปเรือนสีรุ้งเลย แล้วให้ใครจัดอาหารมาให้ด้วยนะ”คนงานขับรถรับคำสั่งสั้นๆ ว่า ‘ครับ’ แล้วก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป วสันต์หันมาทางคนข้างกาย
“ขอบใจมาก วันนี้เธอทำได้ดี”
“สบายมากนาย” โรมอมยิ้มแบบไม่อยากจะคุย..เดี๋ยวจะหาว่าโม้ไอ้เื่เครื่องไม้เครื่องมือทางเทคนิคแบบนี้ทำมาจนพรุนแล้ว เรียกว่าหลับตาทำยังได้(อันนี้โม้ของจริง)
สองชีวิตลงจากรถได้ก็ก้าวเท้าขึ้นชั้นบนโรมเริ่มมีอาการมือสั่น..ไม่นานก็ลามมาถึงขา ทั้งที่อาเอกก็ไม่ได้อยู่แถวนี้นี่นา..แล้วนี่เขาเป็อะไรไปคนตาพร่าพยายามฝืนมองทาง
มันมีอีกกี่ขั้นกันเนี่ย..เมื่อไหร่จะถึงสักทีวะ!
วสันต์ต้องรีบรับร่างคนที่ทรุดฮวบคาบันไดไว้“เป็อะไรลัมภ์!”
“เพิ่งนึกได้..ว่าั้แ่เช้า..ยังไม่ได้กินข้าวเลย”
3K
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
