“ฝ่าา ช่วยองค์หญิงด้วยเพคะ ฮือๆๆ” หญิงเดินนำาาของที่นี้มายังห้องขังที่เขาเป็คนออกคำสั่งเอง
“ไหนล่ะ”
“ฝ่าา องค์หญิงอยู่นี่เพคะ”
“……”
“…..”
เธอค่อยๆพยุงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ทว่าเธอก็ต้องใเพราะทั้งหน้าตาหรือแม้กระทั่งร่างกายกลับไม่ใช่ของเธอแม้แต่น้อย
“โอ๊ย….ความทรงจำ ความทรงจำอะไรกัน” เื่ราวต่างๆของเ้าของร่างค่อยๆไหลกลับเข้ามาในหัวของเธอ ทำให้เธอรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
“ก็ยังสบายดีอยู่นี่ ลู่ ชิงเซียน”
“…….” เธอมองไปยังร่างของชายที่ทำให้เธอต้องตาย แววตาที่มองลงมาไม่มีความอ่อนโยนหรือปราณีแม้แต่น้อยกลับเต็มไปด้วยความโเี้
“ฝ่าาปล่อยองค์หญิงไปเถอะเพคะ แค่นี้องค์หญิงก็เจ็บมากพอแล้ว”
“เ้ามีสิทธิ์อะไรมาขอข้างั้นรึ” แววตาเ็ามองไปยังหญิงรับใช้ของนาง
“…….”
“ไม่ต้องไปขอร้องฮ่องเต้หรอกลี่อิน”
“องค์หญิง”
“ขอบพระทัยฮ่องเต้เป็อย่างยิ่งที่ทรงมาเยี่ยมหม่อมฉัน”
“…….”
“แต่ต้องขอประทานอภัยด้วย ที่หม่อมฉันยังไม่ตาย”
“หึ ข้าก็แค่มาตามคำขอ คนอย่างเ้าไม่มีค่าพอที่จะให้ข้ามาเยี่ยมหรอก”
“เพคะ”
“ให้ปล่อยตัวนางได้พรุ่งนี้เช้า”
“พะย่ะค่ะ” แล้วเขาก็เดินออกไป
“เฮ้อ คนอื่นตายไปได้ตื่นขึ้นมาในห้องหรูหราหรือบนเตียงนุ่มๆ แล้งไหงฉันถึงตื่นมาอยู่ในคุกกันล่ะเนี่ย”
“องค์หญิงตรัสว่าอะไรนะเพคะ”
“ห้ะ ไม่มีอะไรๆ เ้ากลับไปพักเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมารับข้าก็แล้วกัน”
“จะดีหรอเพคะ”
“อื้ม ไปเถอะ”
“แต่”
“ลี่อิน”
“ก็ได้เพคะ”
ฉัน เหลียงซิน ที่ประสบอุบัติเหตุเพราะดันไปเข้าห้องน้ำแล้วลื่นล้มลงในห้องน้ำ พอตื่นอีกทีก็มาโผล่ที่นี้แล้วซ้ำยังมาอยู่ในร่างของนาง ลู่ ชิงเซียน นางร้ายผู้รักเดียว นางร้ายกับทุกคน ยกเว้น!!! เ้าฮ่องเต้บ้านั่น ที่ทั้งเกลียด เหยียดหยาม ด่า ทำร้าย หรือแม้กระทั่งฆ่านาง แม้ลมหายใจสุดท้ายก็ไม่มีทีว่าจะโกรธแค้นเขาเลยแม้แต่น้อย ชะตานะชะตาชั่งพาฉันมาเจอในที่ดีๆทั้งนั้น
“แล้วฉันต้องทำยังไงต่อล่ะเนี่ย ดูท่าฮ่องเต้นั่นเกลียดนางยังกับอะไรดี คงต้องอยู่ห่างๆหมอนั่นแล้วแฮะ”
รุ่งเช้า
ฉันถูกปล่อยตัวออกมาโดยมีทหารสองคนมาเปิดประตูให้ พร้อมกับคนรับใช้ของฉันสองคนที่มารอฉันั้แ่ไก่ไม่ทันร้องซะด้วยซ้ำ ก่อนจะนำฉันไปยังห้องของฉัน
“องค์หญิง ดื่มชาก่อนเพคะ”
“ขอบใจ”
“องค์หญิง เป็ยังไงบ้างเพคะ”
“ไม่เป็ไร ข้าสบายดี”
“ไม่จริง ตอนที่หม่อมฉันไปเห็นองค์หญิงเืท่วมตัวเลยเพราะรอย…”
“รอยแซ่”
“เพคะ” เสียงลี่อินเบาลง
“ข้าไม่เป็ไรและตอนนี้ก็ไม่เจ็บด้วย”
“จริงเหรอเพคะ”
“จริงสิ”
“ถูกขนาดนั้นจะไม่เจ็บได้ยังไง ให้หม่อมฉันดูหน่อยนะเพคะ”
“……”
“นะเพคะ”
“ก็ได้ๆ” ฉันหันหลังให้นางดูทันที
“แผะ….แผล แผลมัน”
“ทำไม มันน่าเกลียดเหรอ”
“เปล่าเพคะ”
“แล้วแผลมันทำไม”
“แผลมันหายไปหมดเลยเพคะ”
“หายหมด”
“เพคะ”
“อื้มว่าแล้วทำไมถึงไม่รู้สึกเจ็บอะไร”
“์คงจะรักองค์หญิงของหม่อมฉันเลยรักษาให้แน่ๆเลยเพคะ”
“รักหรือเกลียดกันแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งฉันมาที่นี้หรอก” ฉันพึมพำเบาๆ
“องค์หญิงพูดว่าอะไรนะเพคะ”
“ชั่งข้าเถอะ แล้วซูฉีล่ะหายไปไหน”
“กลับไปส่งข่าวให้องค์ชาย ลู่ เยว่จวนทราบเื่เพคะ”
“ว่าไงนะ!”
“…..”
“เ้าทำอะไรลงไปลี่อิน!”
“ขอประทานอภัยเพคะที่ไม่ได้ขออนุญาตองค์หญิงก่อน”
“เป็เื่แล้วไง”
“…..” นางนั่งก้มลงบนพื้นต่อหน้าฉันด้วยความรู้สึกผิด
“เฮ้อ….”
“…….”
“งั้นเ้าช่วยไปเอากระดาษกับปากกามาให้ข้าหน่อยไป ข้าจะเขียนจดหมายส่งไปให้ท่านพี่”
“เพคะองค์หญิง”
ไม่ช้ากระดาษและปากกาที่ฉันสั่งให้ไปหาก็ได้มาเรียบร้อย ก่อนจะลงมือร่างและเขียนข้อความบางอย่างลงไปยังกระดาษแผ่นนี้ก่อนจะยื่นให้ลี่อิน ไปส่งให้กับหน่วยส่งสารเร็ว
“หม่อมฉันส่งเรียบร้อยแล้วเพคะ”
“อื้ม ที่เหลือก็รอให้ซูฉีกลับมา”
“เพคะ”
1K
