มหาศาสตรากู้แผ่นดิน

ตอนที่ 43 อาบน้ำกับขมิ้น

เมื่อกล้วยได้พูดจบ สีหน้าของหญิงสาวขมิ้นก็ดูไม่ดีนัก เพราะเธอถือได้ว่าข้ารับใช้ขอกล้วย เธอจึงไม่กล้าที่จะเรียกกล้วยเช่นนั้น ดังนั้นเธอจึงได้พูดขึ้นมาว่า.....

“พวกเราเรียกท่านแบบนั้นไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ! พวกเรามิกล้า”

นั่นมัน!

กล้วยไม่คิดว่าหญิงสาวขมิ้นจะจริงจังแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขานั้นอยากให้ดูเป็นกันเองมากที่สุด เขาจึงได้หญิงสาวเรียกเขาเช่นนี้ แต่ไม่คิดว่าขมิ้นจะไม่ยอมและทำหน้าจริงจังใส่เขาอีก เขาจึงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไปดี ดังนั้นเพื่อหาคำตอบเขาจึงหันไปมองที่พระผา......

เฮ้อ!

“ถ้าพวกนางอยากจะเรียกลูกแบบนั้นก็ปล่อยไปเถอะ เพราะดูแล้วพวกนางคงไม่ยอมเปลี่ยนใจง่ายๆ อย่างแน่นอน” พระผาถอนหายใจยาวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีอำนาจมากพอหรือสิทธิ์ที่จะไปบังคับใคร ดังนั้นเขาจึงคิดว่ากล้วยปล่อยไปเลยตามเลย.....

“ก็ได้ขอรับพระท่านพ่อ! เช่นนั้นลูกขอกราบลาไปบอกเรื่องชาวหุบเขาที่รออยู่ข้างนอกกับท่านผู้ใหญ่ก่อนนะขอรับ!” กล้วยเองก็อยากที่จะถอนหายใจออกมาดังๆ เช่นกัน แต่เขาก็ไม่ทำและเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ ก่อนที่จะกราบลาพระผาเพื่อไปจัดการเรื่องนี้......

ไปเถอะ!

หลังจากที่กล้วยกราบลาพระผาแล้ว เขาก็บอกให้ขมิ้นไปบอกชาวหุบเขาที่อยู่ข้างนอกให้เตรียมตัวเข้ามาในหมู่บ้าน ส่วนเขาก็รีบวิ่งไปหาผู้ใหญ่สุขเพื่อบอกเรื่องนี้ ซึ่งเขาต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงก่อนจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยได้ และเมื่อไม่มีอะไรแล้วเขาจึงกลับไปที่บ้านของเขาเพื่อนอนพักผ่อนเอาแรงไปเผชิญหน้าในวันรุ่งพรุ่งนี้.......

เช้าวันถัดมา.......

หาววววววววว!!

หมับ!

“เมื่อคนนอนหลับสบายยิ่งนัก ว่าแต่อะไรนุ่มๆ อยู่ที่มือละเนี่ย?” หลังจากที่กล้วยนอนพักเอาแรงตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ในช่วงเช้าเขาก็ตื่นนอนขึ้นมา แต่ทว่าในตอนที่เขาตื่นนั้น มือของเขากันไปสัมผัสกับอะไรที่มันดูนุ่มๆ เขา ดังนั้นเขาจึงมองไปยังมือของเขาเพื่อดูว่าเขาจับอะไรอยู่......

หือ?!

อ้า!

ซึ่งในตอนที่เขามองไปเห็นว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้ว่ามันนุ่มนั้นคืออะไร ดวงตาของเขาก็พลันเบิกโตพร้อมกับร่างกายของเขาที่ขนลุกสู้ไปทั้งตัว เพราะมือของเขาได้จับไปที่หน้าอกของขมิ้นแบบเต็มมือ แถมยังบีบไปสองสามครั้งด้วย ดังนั้นเมื่อเขาได้สติแล้วเขาก็รีบดึงมือกลับมาแล้วรีบยืนขึ้นพร้อมกับคอยๆ เดินถอยหลับมาอยู่ที่มุมห้องทันที......

“พะ.....พะ....พี่สาวขมิ้น! ขะ.....ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะ......เลยนะจ๊ะ ที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะว่า........”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะนายท่าน! ข้าเต็มใจทำเพื่อท่าน ไม่ว่าจะต้องมอบร่างกายนี้ให้ก็ตาม!” ซึ่งหญิงสาวขมิ้นไม่ได้โกรธกล้วยเลยสักนิด กลับกัน เธอกลับหน้าแดงและรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายจับหน้าแก แถมผู้ชายคนนี้ยังเป็นเด็กที่อายุน้อยกว่าเธอด้วย.......

“ไม่ได้นะจ๊ะพี่สาวขมิ้น! ท่านเป็นหญิง ส่วนข้าเป็นชาย จะทำแบบนี้ได้เยี่ยงไร แต่ในเมื่อข้าทำมันลงไปแล้วข้าก็พร้อมที่จะรับผิดชอบ ซึ่งข้าจะตะ.........”

ฟุฟฟฟ!

ก่อนหน้านี้หญิงสาวขมิ้นก็ดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อยที่พูดออกไปแบบนั้น แต่เมื่อเธอได้ยินในสิ่งที่กล้วยพูดแล้วเธอก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้ เพราะเธอไม่คิดว่ากล้วยจะใสซื่อมากขนาดนี้ เพราะปกติแล้วเด็กที่อายุสิบสามนี้จะต้องได้รู้เรื่องพวกนี้มาบ้าง เพราะเมื่อพวกเขาอายุสิบห้า พวกเขาจะต้องเข้าพิธีสู่วัยรุ่น และเมื่อสิบแปดพวกเขาจะกลายเป็นวัยหนุ่มเต็มตัว......

แต่บางครั้งก็มีที่เด็กอายุสิบสามนั้นมีสาวๆ กันแล้ว และเมื่ออายุถึงสิบห้าบางคนก็ได้เป็นพ่อคน แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็นพวกลูกขุนนางหรือไม่ก็พวกลูกคนรวยที่ทำตัวแบบนั้น.......

“ก็ได้เจ้าค่ะ! ในเมื่อนายท่านบอกว่าจะรับผิดชอบข้า ถ้าเช่นนั้นนับจากนี้ไปท่านจะต้องดูแลข้าอย่างดีนะเจ้าค่ะ!” ขมิ้นยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ซึ่งปกติแล้วเธอนั้นไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ แต่เมื่อเธอยิ้มออกมามันก็ทำให้เธอนางรักขึ้นไปอีกหลายเท่า ทั้งสวยและแข็งแกร่ง ถ้าชายไหนได้เธอไปเป็นภรรยาแล้วละก็ คนๆนั้นจะต้องโชคดีมากแน่.......

“ข้าให้สัญญาเลยพี่สาวขมิ้น! ว่านับจากนี้ไปข้าจะดูแลท่านอย่างดี” กล้วยได้ตอบตกลงอย่างหนักแน่นและจริงจัง ซึ่งเขาไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากการดูแลและช่วยเหลือทุกอย่างตามที่ขมิ้นต้องการ โดยที่เขาไม่ได้รู้เลยว่าสิ่งที่ขมิ้นสื่อนั่นหมายถึงอะไร......

หลังจากที่พูดคุยกับขมิ้นเสร็จแล้ว กล้วยก็ขอตัวไปอาบน้ำและเปลี่ยนผ้าของเขา ซึ่งขมิ้นเองก็ได้ขอตามกล้วยไปด้วยเพื่อช่วยเขาอาบน้ำ และถึงแม้ว่ากล้วยจะปฏิเสธไปในตอนแรก แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ต้องยอมให้ขมิ้นตามไปอย่างช่วยไม่ได้......

ซึ่งที่หน้าระเบียงบ้านของกล้วยนั้นมีสีดาและนารีนั่งรออยู่ เพราะพวกเธอทั้งสองคนได้นอนอยู่ข้างนอกนี้ เนื่องจากพวกเธอเป็นผู้ติดตามของขมิ้น แต่ในตอนนี้พวกเธอเป็นคนติดตามกล้วยแล้ว พวกเธอจึงต้องมานอนเฝ้าที่ข้างนอก......

“ป้าสีดา! ป้านารี! พวกท่านทั้งสองนอนอยู่ข้างนอกนี้ทั้งคืนเลยหรือ?” กล้วยรู้คำตอบอยู่แล้วแต่เขาก็ยังถามออกไปด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด......

“เจ้าค่ะนายท่านกล้วย! พวกเราทั้งสองนอนอยู่ข้างนอกนี้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมๆ กันด้วยท่าทางที่ดูเคารพ......

อ้า!

“เอาไว้คืนนี้ข้าจะหาผ้าห่มและหมอนมุ้งมาให้นะ เพราะข้างนอกยุงมันเยอะ ในเมื่อข้าเป็นนายของพวกท่านแล้ว ข้าก็ต้องดูแลพวกท่านด้วย!” กล้วยดูเป็นผู้ใหญ่มากในตอนนี้ เขาพูดออกมาอย่างมั่นคงและดูน่าเคารพของผู้เป็นนาย......

ขอบคุณเจ้าค่ะนายท่านกล้วย!

หญิงสาววัยกลางทั้งสองคนรู้สึกอบอุ่นใจมากเมื่อได้ยินแบบนั้น พวกเธอทั้งสองติดตามกล้วยก็เพราะมันเป็นคนสั่งของบรรพบุรุษ แต่ในตอนนี้พวกรู้กลับรู้สึกอยากที่จะติดตามและปกป้องกล้วยจากใจจริงแล้ว เพราะกล้วยทั้งน่ารักและเป็นเด็กที่น่าทึ่งเป็นอย่างมาก......

“เอาละ! ข้าต้องไปอาบน้ำก่อน พวกท่านเองก็ไปอาบน้ำแล้วหาอะไรกินเถอะ”

เจ้าค่ะ!

เมื่อกล้วยพูดจบแล้วเขาก็เดินลงจากบ้าน ก่อนที่จะเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ข้างหลังบ้าน ซึ่งห้องน้ำนี้กล้วยเป็นคนทำขึ้นมาเพราะเขาอายที่จะอาบน้ำต่อหน้าคนอื่นๆ เขาจึงได้นำไม้ไผ่มาสร้างเป็นที่กำบังล้อมรอบเป็นสี่เหลี่ยมและมีโอ่งน้ำอยู่ข้างในนั้น......

“นายท่านเจ้าค่ะ ทำไมที่อาบน้ำถึงได้เป็นห้องแบบนี้ละเจ้าค่ะ?” ซึ่งในตอนที่ขมิ้นเห็นห้องอาบน้ำของกล้วยที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ได้ถามขึ้นมาอย่างสงสัย เพราะปกติแล้วพวกเธอจะไปอาบน้ำที่แม่น้ำหรือไม่ก็ใส่ผ้าถุงแล้วอาบ แต่การอาบในห้องแบบนี้เธอไม่เคยมาก่อน......

“เพราะข้าไม่ชอบให้คนมาดูข้าตอนอาบน้ำ ดังนั้นข้าจึงได้สร้างมันขึ้นมาแบบนี้เพื่อความเป็นส่วนตัวอย่างไรละ” กล้วยตอบอย่างเขินอายเกี่ยวกับความคิดของเขาที่ต้องสร้างห้องอาบน้ำขึ้นมาแทนที่จะอาบในที่โล่งเหมือนกับคนอื่นๆ......

อ่า!

“เช่นนั้นพวกเราก็เข้าไปข้างในเถอะเจ้าค่ะ ข้าได้ให้พี่สีดาและพี่นารีเตรียมอาหารเอาไว้แล้ว เมื่อพวกเราอาบน้ำเสร็จจะได้ออกไปทานข้าวกัน!” เมื่อขมิ้นได้รู้แบบนั้นเธอก็ยิ้มออกมา ก่อนที่จะชวนกล้วยเข้าไปข้างในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำกัน......

“ท่านจะเข้าไปจริงๆ เหรอพี่สาวขมิ้น?” ทว่าก่อนที่จะเข้าไปกล้วยก็ได้ถามขมิ้นอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเด็ก แต่เขาก็เป็นผู้ชาย ดังนั้นเขากล้วยมันจะไม่ดี......

“แน่นอนสิเจ้าค่ะ! ข้าก็บอกไปแล้วว่าจะเข้าไปขัดหลังให้กับท่านนี่เจ้าค่ะ ไปกันเถอะ!” ขมิ้นยังคงยืนยันคำเดิมของเธอที่จะเข้าไปอาบน้ำกับกล้วยอย่างไม่เปลี่ยนใจ และเพื่อแสดงให้กล้วยรู้ว่าเธอนั้นพูดจริงและตัดสินใจแล้ว เธอจึงได้ดึงแขนของกล้วยเข้าไปข้างในห้องน้ำทันที......

อ้า!

หลังจากที่เข้าไปในห้องน้ำแล้วขมิ้นก็ได้ช่วยกล้วยเตรียมน้ำและสิ่งที่จำเป็น ก่อนที่เธอจะถอดชุดออกแล้วเหลือเพียงแค่ผ้าถุงที่เธอเตรียมมาใส่เอาไว้ จากนั้นเธอก็หันไปมองที่กล้วยที่ยังยืนอยู่กับที่โดยที่ยังไม่ยอมถอดชุดออกและรีบเข้าไปช่วยกล้วยถอดอย่างรวดเร็ว.....

ว้าย!

ซึ่งในตอนที่กางเกงของกล้วยถูกถอดออกมานั้น เสียงร้องอย่างตกใจของขมิ้นก็ได้ดังขึ้นมา เพราะเธอได้เห็นเจ้ากล้วยน้อยที่อยู่ระหว่างขาของกล้วยเข้า ซึ่งเหตุที่ทำให้ขมิ้นตกใจนั้นก็เพราะว่าขนาดของมันนั้นใหญ่เกินกว่าเด็กที่อายุสิบสามอย่างมาก และถึงเธอจะไม่เคยเห็นของจริงแต่ก็เคยได้ยินมาก่อนเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้จากสีดาและนารี......

พรึบ! พรึบ!

“นายหญิงเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นรึเจ้าค่ะ?” และในเวลานั้นสีดาและนารีก็รีบมาหยุดอยู่ข้างนอกห้องน้ำพร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วง......

“ข้าไม่เป็นไรดอกพี่ทั้งสอง ข้าเพียงแค่ลื่นพื้นนิดหน่อยเท่านั้นจึงได้ส่งเสียงร้องออกมา พวกท่านกลับไปทำอาหารต่อเถอะ เมื่อข้ากับนายท่านอาบน้ำเสร็จแล้วจะได้ทานอาหารกัน!” ขมิ้นรีบส่งเสียงตอบสีดาและนารีในทันทีเพื่อให้ทั้งสองกลับไป เพราะเธอไม่อยากให้ทั้งสองคนรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นภายในห้องน้ำนี้ ซึ่งในตอนที่เธอพูดตอบกลับไปนั้น สายตาของเธอก็ไม่ได้หลุดออกไปจากเจ้ากล้วยน้อยเลยแม้แต่นิดเดียว......

เจ้าค่ะนายหญิง!

ซึ่งหลังจากที่นารีและสีดารู้ว่าไม่ได้มีอะไรขึ้นนั้น พวกเธอทั้งสองก็จากไปทันทีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความงุ่นงงและสงสัย แต่เพราะพวกเธอได้ยินว่าไม่มีอะไรพวกจึงได้เลิกคิดเกี่ยวกับมัน.......

“พี่สาวขมิ้น! ท่านจะมองข้าอีกนานไหม ข้าว่าพวกเราอาบน้ำก่อนเถอะจะได้รีบๆ ออกไป!” กล้วยไม่ได้พูดอะไรออกมาก่อนหน้านี้เพราะสีดาและนารีอยู่ แต่เมื่อเขาเห็นว่าสองคนนั้นไปแล้วเขาจึงได้พูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ร้อนไปทั่วทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูก......

อ๊ะ!

ซึ่งในตอนที่หญิงสาวขมิ้นได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของเธอก็พลันแดงขึ้นอย่างเขินอาย เพราะเธอพึ่งรู้ว่าเธอนั้นทำตัวไม่ถูกต้อง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ที่จะละสายตาไปจากกล้วยน้อยของกล้วยเลย......

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป......

“ครั้งหน้าท่านไม่ต้องอาบน้ำให้ข้าแล้วนะพี่สาว เพราะข้ารู้สึกว่ามันทำอะไรได้ไม่สะดวกเลย เอาไว้ถ้าข้าต้องการเมื่อไหร่ข้าจะบอกท่านนะ!” หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำแล้ว กล้วยก็พูดขึ้นอย่างเขินอายเพราะเขาต้องใช้เวลาอาบน้ำที่นานมากเมื่ออยู่กับขมิ้น เพราะเขาขยับตัวได้ยากลำบากและไม่เป็นตัวของตัวเองเลย และมีบางครั้งที่มือของเขาไปถูกโดนหน้าอกของขมิ้นตั้งหลายครั้งด้วยเพราะต้องการที่จะถูหลังและตัวของเขา.......

“จะ.....จะ....เจ้าค่ะ!” ขมิ้นได้แต่ก้มหน้าและพยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย เพราะเธอกำลังอยู่ในอารมณ์ที่เขินอายอย่างมากจนสู้หน้ากล้วยไม่ได้ เธออยากที่จะปฏิเสธออกไปและขออาบน้ำกับกล้วยอีก แต่เธอก็ต้องยับยั้งชั่งใจตัวเองเอาไว้......

“ถ้างั้นพวกเราไปทานอาหารก่อนเถอะ วันนี้ข้าคิดว่าคงมีหลายเรื่องที่เกิดขึ้น” กล้วยพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะเปลี่ยนหัวข้อแล้วไม่พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอีก แต่ความเป็นจริงแล้วภายในใจของเขากลับคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หยุด ถึงขั้นที่เขาอยากจะให้ขมิ้นอยู่อาบน้ำกับเขาในทุกๆ ครั้งเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องหักห้ามใจไว้......

เจ้าค่ะนายท่าน!

ไม่นานหลังจากที่กล้วยทานข้าวพร้อมกับขมิ้นและหญิงสาวสีดากับนารีเสร็จแล้ว พวกเขาทั้งสี่คนก็ไปยังลานหน้าวัดท่าเสด็จเพื่อพบปะกับชาวหุบเขาที่มากับขมิ้น เนื่องจากครั้งก่อนกล้วยยังไม่ได้พูดคุยกับพวกเขามากนักนอกจากจัดหาที่พักที่กินให้เท่านั้น ดังนั้นวันนี้เขาจึงต้องจัดการให้เป็นระเบียบและเป็นทางการมากกว่านี้.......

ณ หน้าทางเจ้าวัดท่าเสร็จ.......

“เอ้าเจ้าหนูกล้วย นี่เอ็งมาช้าจังเลยนะ ว่าแต่ข้างๆ เอ็ง.........งามแท้หว้า!” ในตอนที่กล้วยเดินทางมาถึงหน้าทางเจ้าวัดท่าเสร็จ เสียงตะโกนเรียกอย่างเป็นกันเองของไอ้แดงก็ดังขึ้น แต่เมื่อไอ้แดงมองเห็นขมิ้นที่อยู่ข้างๆ กัน เขาก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกและตัวแข็งค้างไปกับความสวยของขมิ้นในทันที ซึ่งไม่ใช่แค่ไอ้แดงเท่านั้นที่เป็นแบบนี้ ไอ้บุญและชายหนุ่มคนอื่นๆ ที่อยู่ด้วยก็เป็น.......

“สวัสดีจ๊ะพี่แดง! พี่บุญ! พี่โอ่ง! พี่ดำ! พี่กล่ำ! พี่ไก่! พี่ยอด!”

อ๊ะ! สะ.......สะ......สวัสดี!