บทที่ 45 แกกล้ามาอวดดีงั้นเหรอ?
เหล่าลูกน้องของหูเจิ้นเทียนต่างพากันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง เพราะพวกเขาทนอยู่ใต้เงาของเสวียนอู่มานานเกินไป บัดนี้ถึงเวลาที่พวกเขาจะได้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน*[1]เสียที!
แต่ในเวลานี้บนใบหน้าของหนิงเย่ากังกลับไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เหอะ! นี่มันน่าตลกสิ้นดี ข้างนอกมีเครื่องบินรบ จอดอยู่ตั้งหลายลำ แถมยังมีคนมากมายมาปิดล้อมพื้นที่แบบนี้ เขาจะต้องกลัวอะไรอีกล่ะ?
คนที่ควรจะกลัวคือหูเจิ้นเทียนต่างหาก!
มันคงยังไม่รู้ตัวสินะ ว่ากำลังจะตาย!
“หูเจิ้นเทียน ถ้าแกยังรู้จักที่ต่ำที่สูงล่ะก็รีบคุกเข่าลงซะ! บางทีแกอาจจะมีชีวิตรอดออกไปได้”
หนิงเย่ากังเอ่ยปากขึ้นอย่างเย็นชา
“หนิงเย่ากัง แกรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ดูให้ดี ๆ นี่มันถิ่นของพวกฉัน แกยังกล้ามาพูดจาแบบนี้กับฉันอีก แกอยากตายแบบไม่ให้เหลือเป็นแต่ซากแกหรือไง?”
บนใบหน้าของหูเจิ้นเทียนเต็มไปด้วยสายตาเยาะเย้ย ไม่ได้สนใจคำเตือนของหนิงเย่ากังเลยแม้แต่น้อย
ส่วนลูกน้องคนอื่น ๆ ก็หัวเราะกันจนตัวงอ
ในสายตาของพวกเขา หนิงเย่ากังก็เป็นเป็ดที่รอโดนเชือดเท่านั้น!
โดนจับมาถึงรังแบบนี้ ยังกล้ามาพูดจาอวดดีอีก!
สมควรตาย!
“ไอ้หนิงเย่ากัง แกรีบคุกเข่าขอโทษหัวหน้าพวกเราก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!”
ลูกสมุนคนหนึ่งพูดเยาะเย้ยขึ้นมาทันที
หูเจิ้นเทียนก็แสยะยิ้มเยาะหยันเช่นกัน “ฮ่า ๆ หนิงเย่ากัง เมื่อก่อนแกเกาะชายเสื้อโจวซุ่ยหนิว ถึงได้ผยองขนาดนั้น! แต่นี่ตอนนี้ใครหน้าไหนก็ช่วยแกไม่ได้แล้ว!”
ในตอนนั้นเองหลัวเซิงก็พูดขึ้น!
“หึ! ใครหน้าไหนก็ช่วยเขาไม่ได้งั้นเหรอ? เป็นห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหม! เพราะว่า…”
สีหน้าของหลัวเซิงเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันที “แก…กำลังจะตาย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวเซิงทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า
แน่นอนว่าพวกนั้นคิดว่าหลัวเซิงเป็นแค่ลูกกระจ๊อกของหนิงเย่ากังเท่านั้น เป็นแค่ลูกน้องตัวเล็ก ๆ กล้าดียังไงถึงมาพูดจาโอหังแบบนี้!
“ฮ่า ๆ ๆหนิงเย่ากัง ลูกน้องของแกนี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ฉันชอบแต่ว่ามันยังอ่อนหัดเกินไป แต่เขามันก็แค่ลูกวัวที่ไม่กลัวเสือ แกไม่ได้บอกเขาเหรอว่าคนเราน่ะมันตายได้?”
บนใบหน้าของหูเจิ้นเทียนเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เขาไม่คิดแม้แต่จะชายตามองหลัวเซิงด้วยซ้ำ
“ลูกน้อง?”
ได้ยินคำพูดนี้ หนิงเย่ากังก็หัวเราะออกมาทันที “เขาไม่ใช่ลูกน้องฉันหรอก เขาคือ... บอสหลัว!”
“ฮ่าๆ ๆ ”
เสียงหัวเราะดังกระหึ่มไปทั่วทั้งบริเวณอีกครั้ง
“บอสหลัวงั้นเหรอ? บอสหลัวเนี่ยนะ! ฮ่าๆ ๆ ตลกชะมัด ไม่น่าเป็นถึงบอสหรอกมั้ง! เป็นได้แค่คนรับใช้ซะมากกว่ามั้ง!”
หูเจิ้นเทียนหัวเราะอย่างชอบใจ เขาไม่เคยหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย
ลูกน้องของหูเจิ้นเทียนต่างก็หัวเราะจนน้ำตาเล็ด
ไม่ว่าวันนี้ใครจะมาที่นี่ ก็ไม่มีประโยชน์! เพราะหนิงเย่ากังต้องตายสถานเดียว!
เห็นได้ชัดว่าหูเจิ้นเทียนไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว เขาโบกมือเรียกลูกน้องข้างกาย ทันใดนั้นชายร่างยักษ์ก็ก้าวออกมา เดินตรงไปหาหนิงเย่ากังที่ยืนอยู่
ขณะที่เดิน ชายร่างยักษ์ผู้นั้นก็ยืดเส้นยืดสาย เสียงกระดูกดังกรอบแกรบ แต่สีหน้าของหนิงเย่ากังยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
น่าขันสิ้นดี เขาเพิ่งจะเห็นบอสหลัวใช้ก้อนหินไม่กี่ก้อนฆ่าลูกน้องของหูเจิ้นเทียนราวกับสุนัข ตอนนี้แค่ชายร่างยักษ์คนเดียวจะมีอะไรน่ากลัว?
มองดูชายร่างยักษ์ตรงหน้า หลัวเซิงหัวเราะเยาะอย่างดูถูกเหยียดหยัน “แกเป็นคนแรกที่อาสามาตายสินะ?”
“บัดซบ! ไอ้เด็กเวร! แกมันอวดดีเกินไปแล้ว! หมั่นไส้แกมานานแล้ว!”
ได้ยินคำพูดของหลัวเซิง ชายร่างยักษ์ก็โกรธจนตัวสั่น เขารีบพุ่งเข้าใส่หลัวเซิงทันที
ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา ประกอบกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ทำให้เขาดูราวกับรถถังที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้
“อย่าเล่นงานมันหนักนะ ฉันยังไม่อยากให้มันตายง่าย ๆ ”
หูเจิ้นเทียนพูดขึ้นทันที เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนนี้ตายอย่างสงบสุข!
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ต้องห่วง นายใหญ่!”
ชายร่างยักษ์ตอบรับอย่างมั่นใจ แต่ทว่าเขายังไม่ทันจะเห็นว่าหลัวเซิงเคลื่อนไหวอย่างไร ร่างของเขาก็เบาหวิว ลอยละลิ่วไปด้านหลัง กระแทกโต๊ะเก้าอี้หักไปหลายตัว ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้น
เลือดสีแดงสดพุ่งออกจากปากของชายร่างยักษ์ เขากุมหน้าอกตัวเองด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่าลมหายใจสุดท้ายกำลังจะหลุดลอยออกไป
ภายในโถงตกอยู่ในความเงียบ
ทุกสายตาจ้องมองไปที่หลัวเซิงอย่างไม่เชื่อสายตา ชายหนุ่มที่ดูธรรมดา ๆ คนหนึ่ง กลับสามารถจัดการกับชายร่างยักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มไปได้อย่างง่ายดาย
นี่เขาเป็นมนุษย์จริง ๆ งั้นเหรอ?
นี่มันสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ชัด ๆ !
ผ่านไปครู่หนึ่งทุกคนก็ตั้งสติได้พวกเขารีบวิ่งเข้าไปหาชายร่างยักษ์
“แกเป็นอะไรรึเปล่า!”
ชายร่างยักษ์ถูกพยุงขึ้นจากพื้น เขารู้สึกมึนงงไปหมด สิ่งที่อยู่ในใจตอนนี้มีเพียงความหวาดกลัวเขายังตั้งตัวไม่ติดเลย!
อวัยวะภายในของเขาราวกับถูกบดขยี้ เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง
ทำไมเขาถึงบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้!
“นายใหญ่ จัดการมันให้หนัก!” ชายร่างยักษ์ตะโกนอย่างโกรธแค้น
สีหน้าของหูเจิ้นเทียนเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดทันที เขาขบฟันแน่น พูดออกมาด้วยความโกรธ “ไอ้เวร แก! ถึงแกจะมีฝีมือขนาดไหน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ยุคที่ใช้กำลังตัดสินแล้ว ตอนนี้เป็นยุคของเงินและอิทธิพล! แก…จบสิ้นแล้ว!”
ถ้าวันนี้เขาไม่ฆ่าไอ้เด็กหนุ่มนี่ให้ตาย หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาหูเจิ้นเทียนจะไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป!
เขาจะต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน!
“เหอะๆ ฉันจบสิ้นงั้นเหรอ? นายต่างหากที่จบ!”
ในที่สุดใบหน้าของหลัวเซิงก็เผยความโกรธออกมา รังสีอำนาจของเขาระเบิดออกมาในทันที กระจกรอบ ๆ ห้องสั่นสะเทือน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาผ่านศัตรูมานับไม่ถ้วนหูเจิ้นเทียนเป็นเพียงแค่แมลงตัวเล็ก ๆ เท่านั้น
แม้แต่ราชันย์แห่งท้องทะเลอย่างประมุขของเทียนหวังเตี้ยน ยังพ่ายแพ้ต่อหน้าเขา แค่แมลงตัวเล็ก ๆ ยังกล้ามาเห่าหอนใส่เขาอีกเหรอ?
บรรยากาศในห้องอึดอัด ทุกคนต่างตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
แต่ไม่นานนักหูเจิ้นเทียนก็ได้สติ กล่าวคำร้ายกาจออกมาว่า “ดี! เจ้าหนูยังกล้าพูดจาใหญ่! ดีมาก! งั้นฉันจะรอดู ว่าเดี๋ยวเจ้าจะยังอวดดีแบบนี้ออกมาได้อีกรึเปล่า!”
เหล่าลูกน้องรอบ ๆ ต่างส่งเสียง “ถูกต้อง! แกเป็นคนแรกที่กล้ามาหาเรื่องถึงถิ่นของพวกเรา! เจ้าตายแน่!”
[1] สำนวนจีนแปลว่าโค่นล้มอำนาจเดิม หรือเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ยิ่งใหญ่ มั่นคง ให้สั่นคลอน
146K
