ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่54 มันต้องไม่ใช่แบบนี้

     โดนหลอก!

     โดนหลอกแน่นอน!

     ทีแรกเย่จื่อเฉินก็ยังแปลกใจว่าทำไมอยู่ดีๆเซี่ยเขอเข่อถึงได้มาเกาะแกะแบบนี้

     ต่อให้ด้ายแดงจะมัดเขาสองคนเอาไว้แล้ว แต่ระดับความรู้สึกดีของทั้งสองฝ่ายก็เพิ่งจะถึงแค่ 10 เท่านั้น ไม่มีทางที่จะมาจู่โจมแบบสนิทสนมขนาดนี้แน่นอน

     “มิน่าล่ะ”

      ในดวงตาของเย่จื่อเฉินเต็มไปด้วยความนึกสนุก

     “เธออยากให้ฉันซื้อกระเป๋าให้เธอเหรอ?”

     แล้วจิงหว่านกับพนักงานสาวคนเมื่อครู่นี้ก็เดินมาหาเย่จื่อเฉินเลิกคิ้วแล้วส่งยิ้มให้จิงหว่านก่อนจะพูด

     “คุณนักไลฟ์จิงหว่านก็อยู่ด้วย เธอสองคนมาด้วยกันเหรอ?”

     “ฉันเป็นคนชวนเซี่ยเขอเข่อมาเอง”

     จิงหว่านยิ้มละไม ตั้งแต่เรื่องที่ร้านเครื่องดื่มในวันนั้นเย่จื่อเฉินก็ได้ทำลายอุดมคติของเธอจนแตกละเอียด แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้

      ซึ่งในทางเดียวกัน เธอก็ไม่ยอมแพ้เรื่องการชวนเย่จื่อเฉินเข้าร่วมทีมเหมือนกัน

     “แบบนั้นก็ดีเลยน่ะสิ คุณนักไลฟ์จิงหว่านมีเงินเยอะขนาดนั้นให้เขาซื้อให้เธอก็ได้นี่”

     เย่จื่อเฉินบุ้ยปากไปทางจิงหว่านเซี่ยเขอเข่อกัดปากเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วจึงปล่อยแขนเย่จื่อเฉินทันทีก่อนจะกัดฟันพูด

     “นายอย่ามาพูดมาก จะให้ไม่ให้”

     เซี่ยเขอเข่อกลับมาอยู่ในโหมดเดิมแล้ว จึงออกปากขู่การกระทำหน้าหลังแตกต่างกันลิบลับ ทำเอาเย่จื่อเฉินอดที่จะขำออกมาไม่ได้

     “นี่เธอขอให้ฉันซื้อกระเป๋าให้ หรือว่าขู่ฉันกันแน่?”

     อย่างกับมีปุ่มย้อนกลับเซี่ยเขอเข่อหัวเราะคิกคักแล้วกอดแขนเย่จื่อเฉินเขย่าไปมาอีกครั้ง

     “ถ้าอย่างนั้นพี่จื่อเฉินขา พี่ช่วยซื้อกระเป๋าให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ”

     “อยากได้กระเป๋าเหรอ”

     ดวงตาของเซี่ยเขอเข่อมีแสงสว่างแห่งความดีใจพรั่งพรูออกมาราวกับลูกไก่จิกเมล็ดข้าว เย่จื่อเฉินค่อยๆ แกะมือเธอออกจากแขน

     “แต่ฉันไม่ให้”

     เย่จื่อเฉินก็ไม่ได้โง่ เมื่อครู่นี้เขาเหลือบดูราคาของกระเป๋าใบนั้นแล้ว

     ตั้งสองหมื่นกว่าหยวน!

     ต้องโง่ขนาดไหนถึงได้ใช้เงินสองหมื่นกว่าหยวนไปซื้อกระเป๋าใบเดียว

     ต่อให้รวมเงินทั้งตัวของเขาเข้าด้วยกันก็ยังมีไม่ถึงสองพันหยวนด้วยซ้ำ

     “เย่จื่อเฉิน!”

     เซี่ยเขอเข่อถลึงตาโตด้วยความโมโหเย่จื่อเฉินไหวไหล่พูดเหมือนหมูที่ไม่กลัวน้ำร้อน

     “อย่ามาตะโกน ต่อให้เธอตะโกนดังกว่านี้ ฉันก็ไม่มีทางซื้อให้เธอ”

     “ซื้อให้เขา”

     จู่ๆ หลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ออกคำสั่งกับเย่จื่อเฉินเย่จื่อเฉินเงยหน้าขึ้นอย่างหมดคำพูด แต่หลิวฉิงกลับยิ้มเหมือนปีศาจร้ายตัวน้อย

     “ถ้าต่อไปนี้นายยังอยากนอนหลับสบายอยู่ก็ต้องฟังที่ฉันพูดฉันไม่จำเป็นต้องนอนนะจะบอกให้”

     กรอด

     เย่จื่อเฉินขบกัดฟันเต็มแรง นับวันเขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจขึ้นมาจริงๆที่พาหลิวฉิงกลับมาด้วย

     แบบนี้มันเหมือนกับเอาบรรพบุรุษกลับมาด้วยเลย

     หลิวฉิงไม่ได้พูดอะไรอีกแต่รอยยิ้มที่ทำให้คนขนหัวลุกนั้นของเธอก็ทำให้เย่จื่อเฉินรู้ว่าบรรพบุรุษของเขาคนนี้ไม่ได้ล้อเขาเล่น

     ถ้าไม่ซื้อ เธอจะทำมันจริงๆ

     “เธอ เอากระเป๋าใบนั้นมา ฉันซื้อ”

     เมื่อขัดผีสาวตนนี้ไม่ได้ก็ต้องยอมรับมันเย่จื่อเฉินกัดฟันบอกให้พนักงานสาวห่อกระเป๋า เขาคิดดีแล้ว ยังไงมันก็แค่สองหมื่นหยวน

     เขาที่มีเนตรอัคคี อยากจะหาเงินก็ยังลำบาก

     “เดี๋ยวก่อน!”

      และทันใดนั้น เสียงที่ไม่ลงรอยกันก็ดังขึ้นนอกประตูร้านกระเป๋าชาแนล

     เย่จื่อเฉินหันไปมอง ดวงตาวูบไหวไร้คำพูด

     คนที่ไม่อยากจะเจอก็ดันมาเจอมาที่ห้างแล้วก็ยังเจอกัวเฉียงกับเหยาเยว่อีก

     ตอนที่เย่จื่อเฉินเห็นเหยาเยว่ สายตาของเขาก็ยังคงหยุดนิ่งไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นผู้หญิงที่คบกับเขามานาน

     แต่ดูท่าทางแล้ว เธอกับกัวเฉียงคบกันมันก็ไม่เลวอย่างน้อยก็ยังได้ใส่เสื้อผ้าดูดีมากกว่าตอนที่คบกับเขา

     “เย่จื่อเฉิน?”

     ที่เมื่อครู่นี้เหยาเยว่เรียกพนักงานก็เพราะว่าอยากได้กระเป๋าใบนั้นสองชั่วโมงก่อนหน้านี้เธอมาดูไว้แล้ว แล้วก็ชอบตั้งแต่ตอนนั้นเลย

     แต่แน่นอนว่าเธอยังไม่มีเงิน ก็เลยต้องรอให้กัวเฉียงมาก่อน

      แล้วตอนที่อยู่นอกร้าน พอเธอเห็นว่ามีคนจะซื้อกระเป๋าใบนั้นไปเธอถึงได้ทนไม่ได้จนต้องเอ่ยปากขึ้น

      คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ซื้อกระเป๋าจะเป็นเย่จื่อเฉิน

      “นายซื้อกระเป๋าใบนี้ได้ด้วยเหรอ กระเป๋าใบนี้มันตั้งสองหมื่นกว่าหยวนเลยนะ”

      เหยาเยว่เดินเกาะไหล่กัวเฉียงเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ แต่เพียงครู่เดียวเธอก็เปลี่ยนมาพูดด้วยท่าทางออดอ้อน

      “พี่เฉียงขา ฉันอยากได้กระเป๋าใบนั้น”

      เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นคลึงขมับ แล้วส่ายหน้าพูด

      “เหยาเยว่ ทำไมเธอจะต้องแข่งกับฉันให้ได้เลย?”

      “เกิดอะไรขึ้น?”

      เซี่ยเขอเข่อกับเหยาเยว่ก็เข้ามามุงดู เย่จื่อเฉินเบ้ปากแล้วพูดเสียงต่ำ

      “แฟนเก่าน่ะ พอหาผู้ชายมีเงินได้ก็เลยมีเรื่องมาแข่งกับฉันได้ทุกวันฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร”

      เซี่ยเขอเข่อเบ้ปากเล็ก ดวงตาฉายแววดูแคลน

      ผู้หญิงแบบนี้ไม่ว่ายังไงเธอก็ดูถูกอยู่ดี

      สีหน้าของจิงหว่านก็เช่นเดียวกันแต่เธอไม่ได้แสดงสีหน้าออกมาชัดเจนเท่าไรนัก

      “แข่งกับนายงั้นเหรอ นายคู่ควรแล้วเหรอ?” ในดวงตาของเหยาเยว่เต็มไปด้วยความดูแคลนจากนั้นก็ใช้มือเขย่าแขนกัวเฉียงไปมา

      “ซื้อๆๆ ก็แค่ชาแนลเอง ถ้าเธออยากได้ ฉันซื้อร้านนี้ให้เธอยังได้เลย”

      กัวเฉียงยิ้มหยัน แต่ความจริงแล้วเขาก็สงสัยกับคำพูดเสแสร้งของตัวเอง

      เขาก็แค่ไม่พอใจ คนจนๆ อย่างเย่จื่อเฉินมีสิทธิ์อะไรถึงได้มีสาวสวยรายล้อมอยู่เสมอ

      ดาวมหาลัยซูเหยียน ตอนนี้ก็มีดาวมหาลัยเซี่ยเขอเข่อโผล่มาอีกที่สำคัญคือผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ คนนั้น…

      ดูเหมือนว่าจะเป็นจิงหว่าน ไอดอลคนดังบนโลกโซเชียลทางด้านการไลฟ์สด!

      ทำไมไอ้ยาจกนี่ถึงได้โชคดีขนาดนี้!

      ความจริงแล้วเขาก็รู้แค่ผิวเผินเท่านั้น ถ้าเขาเข้าไปอ่านในเว็บไซต์มหาลัยเยอะๆไม่รู้ว่าเขายังจะคิดแบบนี้อยู่ไหม

      “พนักงาน เอากระเป๋าแบบเดียวกันมาให้ฉันใบหนึ่ง”

      กัวเฉียงโบกมือบอกให้ไปเอามา  พนักงานสาวหัวเราะเบาๆแล้วพูด

      “คุณผู้ชายคะ นี่เป็นใบสุดท้ายของทางร้านเราแล่วค่ะ”

      “พี่เฉียง…”

      เหยาเยว่เริ่มอ้อนอีกครั้ง กัวเฉียงเลียริมฝีปาก แล้วยิ้มเย็นชา

      “ฉันให้ห้าหมื่น”

      เพิ่มราคา!

      เย่จื่อเฉินหลุดขำ คิดว่าเขาจะไม่มีอารมณ์ความรู้สึกสินะไม่ว่าใครก็โหโหเป็นทั้งนั้น ยิ่งคนตัวเป็นๆ แบบเขาแล้วด้วย

      “หนึ่งแสน”

      เย่จื่อเฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ถูฝ่ามือไปมาแล้วก็ตะเบ็งเสียงขึ้น

      “แสนห้า”

      “สองแสน!”

      “สามแสน!”

      “ห้าแสน!”

      กระเป๋าชาแนลราคาแค่สองหมื่นมีราคาเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องจากการแข่งกันของเย่จื่อเฉินกับกัวเฉียง

      เซี่ยเขอเข่อกับจิงหว่านพากันกระชากแขนเย่จื่อเฉินเป็นเชิงบอกไม่ให้เขาตะโกนต่อไปอีก

      แม้แต่หลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ยังบอกให้เย่จื่อเฉินวางมือ

      วางมือ?

      ไม่มีทาง

      ผู้ชายมีชีวิตอยู่เพราะศักดิ์ศรี จะให้เขาวางมือเหรอ…

      “หนึ่งล้าน!”

      กัวเฉียงเองก็สู้ขาดใจเขารู้ดีว่าถ้ามาถึงขั้นนี้มันไม่ใช่เรื่องของกระเป๋าอีกต่อไปแล้วแต่มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี

      “หนึ่งล้านห้า!”

      เย่จื่อเฉินยังคงขานราคาเพิ่มขึ้นไป โดยที่สีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนพนักงานขายที่ยืนอยู่ตรงนั้นช็อกไปแล้ว

      เธอก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้

      ลูกค้าภายในห้างก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้ร้านนี้มากขึ้น กระเป๋าใบเดียวมีราคาถึงล้านกว่าหยวนโดยเฉพาะสองคนนี้ที่ดูเหมือนจะไม่มีใครยอมใคร

      พวกเขาก็อยากเห็นเหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วกระเป๋าใบนี้จะตกไปอยู่ในมือใคร

      “สองล้าน!” กัวเฉียงกัดฟันพูดอีกครั้งเย่จื่อเฉินแคะหูแล้วหัวเราะ “สามล้าน!”

      ความจริงแล้วในบัตรของเย่จื่อเฉินไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนี้ด้วยซ้ำเขาก็แค่อยากแกล้งกัวเฉียงนิดหน่อย

      เย่จื่อเฉินมั่นใจว่าต่อให้ต้องตาย กัวเฉียงคนนี้ก็ต้องเพิ่มราคาขึ้นอีกแน่นอนเมื่อถึงเวลาเขาจะถอยออกมาเอง

      แน่นอนว่าเรื่องศักดิ์ศรีกัวเฉียงได้รับแน่ แต่เงินนั้นไม่มีแล้ว

      แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า…

      “โอเค ฉันยอมนาย”

      กัวเฉียงยิ้มสนุกขึ้นมาทันที พร้อมกับถอนตัวออกจากการแข่งขัน

      เย่จื่อเฉินตะลึงงันทันที

      เกิดอะไรขึ้น มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!