เกิดใหม่เป็นคุณหนูใหญ่เพื่อแก้แค้นสามีจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 25 ปล่อยพวกเขามา

        นิ้วของเสิ่นเมิ่งชี้ตรงไปที่สองพ่อลูกเสิ่นจงเฉินและเสิ่นเจีย พูดจาอย่างรุนแรง เสิ่นจงเฉิงถึงกับอึ้งไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เมิ่งเมิ่ง...”

        “พ่อ ไล่พวกเขาไป!” เสินเมิ่งยิ่งโมโห

        แต่เสิ่นจงเฉินยังคงนั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดนี้

        หน้าของเสิ่นเจียซีดเผือด เธอเหลือบมองเสิ่นจงเฉินอย่างกังวล นิ้วมือทั้งสองข้างจิกเข้าหากัน ริมฝีปากซีดเซียวพึมพำ

        “อาสอง เมิ่งเมิ่ง เ๱ื่๵๹วันนี้ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ...”

        “แกหุบปาก!” เสินเมิ่งลุกขึ้นยืนอย่างโมโห เธอคว้าฝาชามข้าวที่อยู่ข้างมือ ฟาดใส่เสิ่นเจีย “ตอนนี้ฉันไม่อยากฟังแกพูด ฉันเห็นหน้าแกแล้วรู้สึกขยะแขยง ไสหัวแกไป ไสหัวออกไปจากบ้านเรา!”

        “เมิ่งเมิ่ง เ๱ื่๵๹วันนี้พี่สาวแกผิดจริง” ในที่สุดเสิ่นจงเฉินก็เอ่ยปาก เขาผุดลุกขึ้นยืน บังเสิ่นเจียไว้ข้างหลัง

        “จะว่าไป ก็เป็๲เพราะฉันที่เป็๲พ่อ ไม่ได้สั่งสอนลูกให้ดี ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าลับหลัง เธอจะไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น! เอาอย่างนี้ เมิ่งเมิ่ง ฉันขอโทษแทนพี่แก รอพี่สาวแกกลับบ้าน ฉันจะอบรมสั่งสอนเธอให้ดี!”

        เสินเมิ่งหัวเราะเยาะ

        ‘เหอะ เลี่ยงประเด็นสำคัญ นี่มันจะกลบเกลื่อนเ๱ื่๵๹ใหญ่ให้กลายเป็๲เ๱ื่๵๹เล็ก เ๱ื่๵๹เล็กให้กลายเป็๲ไม่มีอะไร!’

        ‘เสิ่นจงเฉินจิ้งจอกแก่นี่ ชั้นเชิงเขาสูงกว่าเสิ่นเจียเยอะ’

        “ไม่ต้องมาขอโทษฉัน พวกแกแค่ไสหัวออกจากบ้านเรา และออกจากบริษัทเราก็พอ!”

        เสินเมิ่งไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย ยังคงยืนกรานในข้อเรียกร้องของตัวเอง

        เมื่อต้องรับมือกับจิ้งจอกแก่ ก็ต้องยืนหยัดมั่นคง ไม่ว่าลมจะมาจากทิศทางไหนก็ตาม!

        “เมิ่งเมิ่ง พวกเราขอโทษจากใจจริง” สีหน้าของเสิ่นจงเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอโกรธ พวกเราสามารถออกจากบ้านเธอได้ตอนนี้ แต่ที่เธอขอให้ฉันออกจากเสิ่นกรุ๊ป นี่มันมากเกินไปหน่อยเหรอ?”

        “ไม่ได้มากเกินไปเลย!” เสินเมิ่งลุกขึ้นยืน เธอไม่ยอมเช่นกัน ดวงตาที่ดำขลับเป็๲ประกายจ้องมองไปที่ใบหน้าของเสิ่นจงเฉิน “แกจ้องจะทำอะไรกับเสิ่นกรุ๊ป จ้องจะทำอะไรกับครอบครัวเรา พวกแกรู้กันดีแก่ใจ!”

        ชั่วขณะหนึ่ง เสิ่นจงเฉินรู้สึกราวกับความคิดของตัวเองถูกมองทะลุปรุโปร่งด้วยดวงตาที่สดใสคู่นั้น หัวใจของเขาถึงกับสั่นไหวเล็กน้อย

        “พอแล้ว เมิ่งเมิ่ง แกจะพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง!” ในที่สุดเสิ่นจงเฉิงก็ทนไม่ไหว เข้ามาขวางเสินเมิ่งที่กำลังโมโห

        “ลุงแกรู้ว่าวันนี้แกเสียใจ เลยตามใจให้แกระบาย แต่แกโกรธก็ส่วนโกรธ อย่าพาดพิงคนอื่นมั่ว ๆ ! ลุงแกทุ่มเททำงานหนักเพื่อครอบครัวเรา เพื่อบริษัท แกจะทำแบบนี้ได้ยังไง! ขอโทษคุณลุงเดี๋ยวนี้!”

        เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ในสายตาของเสิ่นจงเฉิง เสิ่นเจียทำผิดจริง แต่ความผิดเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับพี่ชายของเขาเลย

        แต่เพื่อให้เ๱ื่๵๹มันจบ ๆ ไป พี่ชายของเขายังยอมลดตัวลงมาขอโทษเสินเมิ่ง นี่ถือว่าให้เกียรติเขาแล้ว ถ้าเสินเมิ่งยังได้คืบจะเอาศอก ก็มากเกินไปแล้ว!

        “พ่อ พ่อไม่รู้อะไร วันนี้พวกเขาวางแผนใส่ร้ายหนู!” ดูเหมือนเสินเมิ่งจะรู้สึกน้อยใจอย่างมาก ดวงตานั้นเหมือนกับจะร้องไห้

        แต่เสิ่นจงเฉินรีบขวางน้องชายของเขาไว้ “เอาล่ะ เอาล่ะ เมิ่งเมิ่งก็แค่เสียใจมากไปหน่อย ฉันเข้าใจน่า อาเฉิง อย่าไปบังคับเด็กเลย ที่บริษัทยังมีเ๱ื่๵๹ต้องจัดการ ฉันต้องรีบกลับไปก่อน งั้นฉันไปก่อนนะ”

        พูดจบก็หันไปจ้องเสิ่นเจียที่ก้มหน้าอยู่ ตะคอกเสียงดัง “แกไปกับฉัน!”

        เสิ่นเจียรีบเดินตามหลังเขาออกไปอย่างหวาดกลัว

        เสินเมิ่งจ้องมองแผ่นหลังของคนทั้งสองที่จากไป สีหน้ากลับสงบลงอย่างกะทันหัน

        ที่เธอโวยวายไปเมื่อกี้ ไม่ใช่ว่าอยากจะเปิดโปงธาตุแท้ของพ่อลูกคู่นี้ตอนนี้

        ที่เธอทำเช่นนี้ เหตุผลประการหนึ่งคือ๻้๵๹๠า๱สั่งสอนพวกเขา และประการที่สองคือ...