ธรณีคลั่ง(ใหม่)

    ส่วนร่างของมันได้แตกกระจายออกไปรอบๆ ภูมิที่อยู่ด้านในนั้นได้กระเด็นออกจากร่างของมันที่แตกกระจาดพร้อมๆ กับเลเวลที่เพิ่มขึ้นมาสองเลเวลจากการที่งูตัวนั้นได้ตกตาย

   "ตุบๆ "

   ภูมิที่ร่วงตกลงพื้นหินเย็นๆ แข็งๆ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นเมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองได้ออกมาจากร่างของงูแล้ว เขามองไปยังร่างของงูที่แตกออกเป็นชิ้นๆ อยู่ตรงหน้าไม่ไกลนั้น ด้วยสายตางุนงง จากนั้นลูกบอสแสงก็ได้ลอยเข้ามาหาเขา

   แล้วจากนั้นเขาก็ได้มองสำรวจพื้นที่รอบๆ ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พื้นที่รอบๆ นั้นเต็มไปด้วยป่าที่มีต้นไม้สูงใหญ่ที่มีลำต้นสีดำมีลวดลายเหมือนเกล็ดงู ขนาดของมันมีขนาดหลายคนโอบ เหมือนเขาเป็นมดแล้วมองไปยังคนยังไงอย่างงั้น ใบเขียวเรียวแหลมจนเกือบหมด ป่าไม้ที่สูงใหญ่พวกนี้อยู่ห่างกันหลายเมตรในแต่ละต้น แสงแดดนั้นไม่ได้มีให้เห็นเลยในที่แห่งนี้แม้แต่น้อย

   ภูมิสำรวจรอบๆ เสร็จแล้วเขาก็เปิดแผนที่ อย่างรวดเร็วเพราะเอาอยากรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนของแผนที่ เมื่อเปิดขึ้นมาดูเขาก็ได้รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงกึ่งกลางของแผนที่ เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็ได้มองไปยังหน้าผาที่สูงชันและเรียบเป็นอย่างมากแม้แต่หิมะก็ไม่มีเกาะมีแต่หินสีดำๆ เท่านั้น ดังนั้นเขาจึงออกเดินทางไปตามผนังของแผ่นหินเพื่อที่จะหาทางออกไปเจอกับพวกของนุชที่หลบหนีไปก่อนหน้านี้

   ภูมิที่เดินทางเรียบตามผนังไปเรื่อยๆ นั้นก็ไม่ได้พบเจอมอนเตอร์เลยแม้แต่ตัวเดียวการเดินทางของเขาเป็นไปอย่างราบรื่นแต่ทว่าเขากับไม่สามารถหาทางออกได้เลย การเดินทางผ่านไปหลายชั่วโมงก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้พบเจอกับทางออกเลยและยิ่งเดินก็ยิ่งห่างจากจุดที่หน้าจะเป็นที่อยู่ของพวกนุชไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายเขาก็ได้เจอเข้ากับทางที่เป็นทางลาดชัน เขาได้รีบวิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งผ่านไปหลายชั่วโมงเขาก็เริ่มเจอแสงแดด

   นั้นยิ่งทำให้ภูมิตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอย่างไม่หยุดพักแม้จะเหนื่อยจนสุดท้ายเขาก็ได้ขึ้นมาเจอต้นไม้ที่เป็นต้นปกติที่สูงเพียง4-5เมตร แต่จุดที่เขาอยู่ก็ไกลจากจุดที่เขาต่อสู้กับพวกชุดขาวพอสมควร

   แม้จะเหนื่อยจนแทบหมดแรงแต่เขาก็ยังคงกัดฟันวิ่งต่อไปเพื่อให้ไปเจอพวกน้องๆ ให้เร็วที่สุด

…………………………………………

    ก่อนหน้านี้

   การต่อสู้ของพวกนุชเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง ดูเหมือนว่าพวกลูกน้องของบุญทิ้งจะมีอยู่เต็มไปหมดเพราะพวกมันโผล่ออกมาเพื่อที่จะสังหารพวกเขาเรื่อยๆ

   "ใกล้จะถึงประตูแล้วอดทนกันหน่อยนะทุกคน"

    บิวที่ทั้งวิ่งไปด้วยและดูแผนที่ไปด้วยนั้นมีอาการเหนื่อยหอบเหมือนกับคนอื่นๆ ก็ได้พูดขึ้นเพื่อเป็นการให้กำลังใจกับทุกคน พวกเขาวิ่งอีกประมาณ10นาที พวกเขาก็สามารถมองเห็นประตูดันเจี้ยน อยู่ไกลๆ ซึ่งระยะห่างน่าจะประมาณ100 เมตร พวกเขาทุกคนจึงได้กัดฟันวิ่งหน้าตั้งเข้าไปหาประตู เมื่อพวกเขาวิ่งเข้าใกล้เรื่อยๆ และในตอนนี้ก็เหลือระยะทางเพียงแค่20เมตรเท่านั้น

   แต่ทว่าความตั้งใจของพวกเขาก็ต้องสะดุดลงเมื่อพวกชุดขาวที่ได้ฝังตัวเองอยู่ในพื้นหิมะนั้นก็ได้ยืนขึ้น พวกเขานั้นจึงทำให้พวกเขาได้หยุดวิ่งอย่างกะทันหัน ข้างหน้าของพวกเขาได้มีเหล่าทหารออกมาจากพื้นที่หลบซ่อนของพวกมันนับรวบๆ แล้วมีเกือบๆ 20คน

   พวกมันไม่มีการพูดคุยสอบถามสารทุกข์สุกดิบเลยสักคำ พวกมันก็ได้เปิดซิงโครไนซ์แล้วพุ่งเข้าใส่พวกนุชราวกับว่าพวกเขาไปทำร้ายคนในครอบครัวของพวกมัน พวกเขามีทั้งโจมตีทั้งบนพื้นดินและอีกพวกที่หลบซ่อนบนต้นไม้ก็ได้กระโจนมาบนอากาศทำให้พวกเขาต้องสู้อย่างยากลำบากเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ได้กัดฟันฝืนสู้จนบาดเจ็บกันทุกคน

   การโจมตีของนุชได้รับอิทธิพลมาจากภูมิโดยไม่รู้ตัวโดยการเน้นโจมตีที่จุดตายเป็นหลัก แม้จะมีพลาดบ้างแต่ก็ไม่ค่อยมาก นุชที่อยู่รั้งท้ายของกลุ่มนั้นได้ของขัดขวางพวกทหารที่กำลังตามหลังเอาไว้

    นุชที่สู้พลางถอยทำให้พวกมันนั้นโจมตีได้ยากพอสมควรแต่ก็มีไม่น้อยที่โจมตีโดนเธอ แม้จะเจ็บปวดบาดแผลและมีความเหนื่อยล้าสะสม แต่นุชก็ยังคนต่อสู้เพื่อป้องกันคนอื่นๆ และทันใดนั้นก็ได้มีพวกมันพุ่งเข้ามาพร้อมกันสองคนนุชก็ได้ใช้หนามดินของเธอโจมตีสวนกลับเพราะเธอหลบไม่ทันเลยจำเป็นต้องใช้ แต่พวกมันก็วิ่งหลบออกซ้ายขวาทำให้การโจมตีของนุชพลาดเป้า

   พวกมันได้พุ่งเข้าหาเธอต่อแต่ทว่าเมื่อพุ่งเข้ามาใกล้จะถึงนั้นก็ได้มีดินทรงกรวยพุ่งสวนเข้ามาอีกอันแล้วแทงเข้าที่ท้องของพวกมันจนทะลุ  

   "ถ้าไม่ฆ่าพวกมัน พวกเราก็ตาย"

   นุชได้กล่าวขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มของบิวไม่ได้ โจมตีเพื่อฆ่าและป้องกันเสียส่วนใหญ่ แม้นุชจะพูดแบบนั้นแต่ทว่าพวกเขาก็ยังคงมีความไม่กล้าที่จะฆ่าคนอยู่ดี นั้นจึงทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บมากขึ้นแต่ก็ไม่ได้เป็นแผลหนักอะไร

   "นุชระวังข้างซ้าย"

   เสี่ยงร้องตะโกนอันดังของแพรเพื่อที่จะเตือนนุช นุชเมื่อได้ยินเสียงเตือนก็ได้โจมตีด้วยการถีบสวนกลับไปโดยไม่มองจากนั้นก็ตามด้วย หนามดินแหลมที่แทงขึ้นจากพื้นหิมะเข้าที่ตรงหัวของมันอย่างแม่นยำ ในจังหวะนั้นเองสิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น เมื่อนุชได้ถูกดาบจากคนอีกคนที่รอจังหวะอยู่ด้านหลังพวกพ้องของมัน มันได้ฟาดฟันเข้าที่แขนซ้ายจนขาดกระเด็นขึ้นไปบนท้องฟ้า

   "กรีด"