“ขอเสียมารยาทหน่อยก็แล้วกันนะซี” เจนมองไปยังซีที่กำลังนอนฟุบหลับอยู่ด้านข้างเธอยื่นมือไปทำท่าจะััใบหน้าของซีตามภารกิจฝึกสอนที่ได้รับ
ถึงแม้ว่าเจนจะไม่รู้ว่าหน้าต่างภารกิจฝึกสอนนี้ปรากฏขึ้นมาให้เห็นได้อย่างไรแต่เจนก็ตัดสินใจทำตามรายละเอียดของภารกิจ
หน้าต่างระบบเสพสังวาสนั้นเป็ชื่อที่คุ้นเคยสำหรับเจน มันเป็หนึ่งในหน้าต่างระบบของเกมที่เธอกำลังเล่นอยู่ถ้าหากเดาไม่ผิด เื่นี้จะต้องเกี่ยวข้องกับเกมนั้นไม่มากก็น้อย
ยิ่งชื่อทักษะที่เป็รางวัลอย่าง“ทัศนากามา” เธอก็พอจะเดาได้ถึงความสามารถของมันแต่ถ้ายังไม่ได้ยืนยันด้วยตัวเองเธอก็คงจะปักใจเชื่อเ้าหน้าต่างที่เด้งขึ้นมาไม่ได้
เมื่อปลายนิ้วเรียวของเจนััแก้มหญิงสาวที่กำลังฟุบหลับอยู่ตัวเลขนับเวลาถอยหลังก็ปรากฏให้เห็น
[จะต้องทำภารกิจให้เสร็จภายในระยะเวลา: 119 วินาที]
[คงเหลือระยะเวลาที่ต้องััอีก: 59 วินาที]
ถ้าหากว่าซียังไม่รู้สึกตัวตอนนี้ ภารกิจนี้ก็คงจะง่ายสมกับที่ได้ชื่อว่าภารกิจฝึกสอน แต่นี่เป็ครั้งแรกของเจนที่ได้ััใบหน้าของรูมเมท
บริเวณปลายนิ้วััได้ถึงความนิ่มของแก้มมันเป็ความรู้สึกที่ทำให้เธออยากจะััมันต่อไปอยากจะกดนิ้วลงไปแล้วดูว่ามันจะนิ่มได้สักแค่ไหนและอีกอย่างภายในใจลึก ๆของเธอดันอยากรู้ว่าถ้าหากรูมเมทรู้สึกตัวขึ้นมาตอนนี้ อีกฝ่ายจะทำสีหน้าเช่นไร
ระหว่างััใบหน้าของซีเจนก็จ้องมองใบหน้ายามหลับใหลที่ไร้การป้องกันจนเผลอเผยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“นี่ฉันเผลอคิดบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย...”
[จะต้องทำภารกิจให้เสร็จภายในระยะเวลา: 90 วินาที]
[คงเหลือระยะเวลาที่ต้องััอีก: 30 วินาที]
“อะ...” เจนอุทานออกมาเพราะรู้สึกได้ถึงการััจากอีกฝ่าย
“ทำ...อะไรของเธอเนี่ย” ซีวางมือบริเวณหลังมือของเจนจากนั้นเธอเหลือบตาสบอีกฝ่ายก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ก็...”
อาจจะเป็เื่ที่ผิดคาดไปจากที่เจนคิดเอาไว้ซีรู้สึกตัวก่อนที่ภารกิจจะเสร็จสมบูรณ์สิ่งที่เธอจะต้องพูดออกไปตอนนี้จำเป็จะต้องเลือกให้ดีเพื่อเป็การถ่วงเวลาเพราะถ้าเลือกประโยคผิดไปเธอคาดว่าซีจะปัดมือของเธอออกในไม่ถึงห้าวินาทีหลังจากนี้
ถึงแม้ว่าระยะเวลาที่ทำภารกิจจะเหลืออีกหนึ่งนาทีกว่าๆ แต่บางทีนี่อาจจะเป็โอกาสสุดท้ายและโอกาสเดียวที่จะใช้มือััใบหน้าของซีได้อย่างแเีถ้าหากปล่อยโอกาสครั้งนี้หลุดมือไป การที่จะได้ทำแบบนี้คงจะไม่มีอีกแล้ว
“ก็นั่นไง เื่เมื่อคืน หลังจากตอนที่ไฟดับแล้วมันเกิดอะไรขึ้นต่องั้นเหรอ”
นี่เป็กลยุทธ์ที่เจนค่อนข้างชอบและได้เรียนรู้มาจากการเล่นเกมเรทของเธอหากมีตัวเลือกที่ให้ผลสุดท้ายคือการเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาแล้วล่ะก็เธอมักจะเลือกตัวเลือกนี้เพราะบางทีการถลำลึกไปในหัวข้อสนทนาเดิมอาจจะทำให้พบเจอหายนะโดยไม่ทันตั้งตัวก็ได้
แต่สำหรับสถานการณ์นี้คือการหลีกเลี่ยงเส้นทางของหายนะที่เธอพอจะคาดเดาได้เสียมากกว่า
“อ้อ หลังจากไฟดับน่ะเหรอ”ซีลุกเปลี่ยนท่าจากนอนฟุบอยู่ขึ้นมานั่งหลังตรง เจนที่พยายามััใบหน้าของซีเธอเอื้อมมือพร้อมโน้มตัวไปทางซีเพื่อให้มือยังคงััใบหน้าอีกฝ่ายได้อยู่
“แป๊บเดียวไฟกก็กลับมาแล้วฉันก็เห็นเธอนอนหมดสติอยู่ที่พื้นสาบานได้เลยว่าตอนนั้นฉันใว่าเธอจะเป็อะไรมากกว่าเสียงฟ้าผ่าอีก...” ระหว่างที่ซีพูดอยู่เธอก็พยายามออกแรงบีบเล็กน้อยบริเวณมือเจนที่ััใบหน้าของตัวเองอยู่ราวกับจะบอกเป็นัยว่าให้นำมือออกไปได้แล้ว
“ฉันก็เลยรีบอุ้มเธอมาห้องพยาบาลประจำหอพักยังดีที่ตอนนั้นเจอกับคุณครูประจำห้องพยาบาลที่กำลังจะออกเวร ฉันก็เลยขอให้เขาช่วยดูอาการเธอ”
[คงเหลือระยะเวลาที่ต้องััอีก: 20 วินาที]
“เพราะแบบนี้งั้นเหรอ ฉันถึงได้ตื่นมาในบนเตียงห้องพยาบาลแบบนี้...แล้วเธอล่ะ ไม่เป็อะไรใช่ไหม”
กลยุทธ์ถัดไปที่เธอเลือกนำมาถ่วงเวลาคือการแสดงความเป็ห่วงให้กับคู่สนทนากลยุทธ์นี้ก็เป็อีกหนึ่งหัวข้อการสนทนาที่เธอชอบแต่มันมักจะใช้ได้ผลก็ต่อเมื่อคู่สนทนานั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอในระดับหนึ่ง
“ไม่เป็ไร ฉันสบายมาก เธอต่างหากที่น่าเป็ห่วงมากกว่าเพราะตอนที่ไฟดับฉันได้ยินเสียงเธอหัวฟาดพื้นดังมาก” ซีชี้นิ้วบริเวณหน้าผากของตัวเองระหว่างที่พูด
“ยังปวดอยู่ไหม”
แน่นอนว่าหากคู่สนทนาอยู่ในระดับความสัมพันธ์ที่ดีโอกาสที่อีกฝ่ายจะแสดงความเป็ห่วงกลับมานั้นก็จะสูงตามไปด้วยและนี่ก็คือสิ่งที่เจนกำลังรออยู่เพราะมันสามารถเลือกที่จะถ่วงเวลาได้อีกหลายวินาที
ไม่ว่าจะเป็การทำเป็คิดเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามกลับไปหรือแม้แต่จะแสดงอาการแบบไหนออกมาก็ได้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
แต่สำหรับตอนนี้บริเวณหน้าผากของเธอก็ยังปวดอยู่
[คงเหลือระยะเวลาที่ต้องััอีก: 10 วินาที]
“อืม...ก็ยังปวดอยู่นิดหน่อย แต่ว่า...” เจนยกมุมปากทั้งสองข้างพร้อมกับหรี่ตาลงเพื่อแสดงรอยยิ้มที่จริงใจ จากนั้นเว้น่บทสนทนาเล็กน้อย
“ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะหายปวดเพราะได้เธอมาช่วยเฝ้าไข้” เจนเลื่อนมือข้างที่ว่างอยู่ไปััแก้มอีกข้างหนึ่งของซี
“ขอบคุณเธอมากเลยนะ ซี... แล้วก็เื่ที่ฉันถามว่าไม่เป็ไรน่ะฉันหมายถึงเื่ที่เธอไม่เข้าเรียนแล้วมาเฝ้าฉันต่างหาก”
“ถ้าเื่นั้น ไม่ต้องห่วงเลย”เธอตอบสนองกับการกระทำของเจนด้วยรอยยิ้มแหย่ ๆพร้อมกับพยายามปัดมือทั้งสองข้างของเจนออก
“เพราะตอนนี้ยังเช้าอยู่ อีกนานกว่าจะถึงเวลาเข้าเรียนน่ะสิ” ซีตอบกลับมาอย่างมั่นใจเพราะตัวเธออยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อยผิดกับเจนที่อยู่ในชุดนอน
ซึ่งจังหวะที่ซีปัดมือของเจนออกหน้าต่างนับเวลาก็หายไปและเด้งข้อความบางอย่างขึ้นมาให้แทน
[ภารกิจฝึกสอนเสร็จเรียบร้อย
ท่านได้รับรางวัล “ทักษะทัศนากามา”]
เมื่อเธออ่านข้อความจนจบ ศีรษะของเธอก็ปวดอย่างเฉียบพลันร่างกายของเธอสะดุ้งราวกับโดนไฟฟ้าช็อต ดวงตาแสบร้อนจนต้องหยีตาอยู่พักหนึ่ง
“เจน ไหวไหม”เพื่อนสาวเห็นอาการบางอย่างที่ผิดปกติไปจึงทักขึ้นมาในทันที
“ฉันไม่เป็ไร ซี” อาการเ่าั้คงอยู่แค่ไม่กี่วินาทีก็หายไปเจนลืมตาขึ้นมาก็เห็นไฮไลท์รูปหัวใจสีชมพูขึ้นอยู่ตามิัเฉพาะส่วนที่ไม่อยู่ในร่มผ้าของซีเธอเบิกตากว้างด้วยความสงสัย
เพียงเธอนึกในใจขึ้นมาเกี่ยวกับทักษะที่เพิ่งได้รับหน้าต่างข้อความอธิบายทักษะก็เด้งขึ้นมาบดบังทัศนวิสัย
[ชื่อทักษะ: ทัศนากามา
รายละเอียด: เมื่อััส่วนใดก็ได้ของเป้าหมายครบ “ระยะเวลา 30 วินาที” จะปรากฏจุดที่ไวต่อการัับนร่างกายเป้าหมายเฉพาะ “ส่วนที่ไม่อยู่ในร่มผ้า”เท่านั้น
ระดับขั้น: 1 / 3]
เมื่ออ่านรายละเอียดคร่าวๆ ดูแล้วก็เข้าใจได้เลยว่า ไฮไลท์รูปหัวใจที่ปรากฏอยู่เป็ผลจาก ทัศนากามา แต่บริเวณเนื้อหาที่เป็ตัวหนามันดันดึงดูดความสนใจของเจนจนทำให้เกิดความสงสัยทว่าความสงสัยของเธอก็คงอยู่ได้ไม่นานเพราะมีหน้าต่างภารกิจปรากฏขึ้นมาให้เธอเห็น
[ภารกิจฝึกสอน II (เพื่อนร่วมห้อง)
รายละเอียด: ภายในระยะเวลา 10 นาที ทำให้เกจค่าความปรารถนาในตัณหาของเพื่อนร่วมห้องเต็มขีดจำกัดและทำให้เธอถึงจุดสุดยอดหากทำไม่สำเร็จภายในระยะเวลาที่กำหนดจะได้รับบทลงโทษ
รางวัล: ค่าความสัมพันธ์ของซีเพิ่มขึ้นจำนวนมาก
บทลงโทษ:สูญเสียค่าความสัมพันธ์ของซีจำนวนมาก และ สูญเสียการมองเห็น “หน้าต่างระบบเสพสังวาส”]
“นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย...” เจนหลุดสบถในใจเมื่อเห็นรายละเอียดของภารกิจฝึกสอนครั้งนี้ถ้าหากเธอไม่ทำจะสูญเสียค่าความสัมพันธ์กับเพื่อนสาวเพียงคนเดียวของตัวเองแต่ถ้าหากทำให้ภารกิจสำเร็จลุล่วงจะต้องทำให้เธอคนนั้นเสร็จสิ้นกิจในกาม
ไม่ว่าจะเป็ทางไหน เจนก็ไม่ได้อยากทำมันทั้งคู่จะมีใครที่ไหนอยากจะทำเื่อย่างว่ากับเพื่อนสนิทตัวเองแถมเ้าหล่อนก็ยังเป็ผู้หญิงเหมือนกันอีก
“เธอว่ายังไงนะ”
“อ้อ เปล่า... เปล่าคือ”เจนเว้น่สบตาเพื่อนสาวเพื่อใช้เวลามีค่าอันน้อยนิดนี้คิดให้ดีว่าจะเลือกพูดอะไรออกไป
ถ้าหากว่าเจน้าจะแก้แค้นเ้าพวกนั้นอย่างสาสมแล้วบางทีเธอก็ไม่ได้มีตัวเลือกให้เลือกอยู่แล้วั้แ่แรก
ซึ่งระหว่างที่คิดอยู่นั้น หน้าต่างข้อความก็เด้งขึ้นมาให้เธอเห็นราวกับเป็การเลือกบทสนทนาในเกมที่เคยเล่น
[1. ขอโทษนะซี แต่ฉันขอเป็คนแรกของเธอได้รึเปล่า]
[2. ช่วยยื่นมือมาหาฉันหน่อยได้รึเปล่า]
[3. แล้วอาจารย์ในห้องพยาบาลหายไปไหนแล้วล่ะ]
2K
![แฟรี่เทลกับจักรพรรดิทั้ง7 [รี เนื้อเรื่อง]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606132454_18049767.webp)
