หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 16 มีเรื่องจะพูด (1)

        หมอซ่งเสียชีวิตแล้ว ตงเหมยจึงไม่ได้ใช้ยาของเขา รอหมอคนใหม่มาตรวจอาการก่อนแล้วค่อยจัดเตรียม ตอนกู้อวิ๋นหวงไปถึง หนิงหว่านโหรวเพิ่งตื่นพอดี ครั้นเห็นว่านางพาเจียงเย่ว์เหยามาด้วย ดวงตาก็วูบไหวเล็กน้อย

        “ครั้งนี้ท่านพ่อจะเชิญหมอท่านใดมาหรือเจ้าคะ” กู้อวิ๋นหวงนั่งบนเก้าอี้ไม้หลีสลักลายด้านหน้าเตียง จับมือของหนิงหว่านโหรว ตรวจชีพจรอย่างเงียบๆ ขณะหันหน้าถามชุนหลาน

        　“เป็นท่านหมอโจวจากทางใต้ของเมืองเจ้าค่ะ” ชุนหลานตอบ

        กู้อวิ๋นหวงลุกขึ้น บอกเป็นเชิงให้เจียงเย่ว์เหยาเข้ามาวินิจฉัยชีพจรให้หนิงหว่านโหรว เจียงเย่ว์เหยานั่งลงบนเก้าอี้ จับจังหวะชีพจรของหนิงหว่านโหรวผ่านผ้าเช็ดหน้า ไม่นานนางก็เก็บผ้าเช็ดหน้าแล้วลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยความแปลกใจ “ผลที่บ่าววินิจฉัยได้ ฮูหยินเพียงต้องลมหนาวเป็นหวัด เหตุใด...”

        ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น เฉินก่วงก็เดินนำท่านหมอโจวเข้ามาในเรือนจิ้งอี๋ ตงเหมยออกไปหน้าประตูรับหมอโจวเข้ามาในห้อง เจียงเย่ว์เหยาจึงระงับคำพูดอย่างรู้จังหวะ

        หมอโจวเข้ามาในห้อง หลังคารวะทักทายหนิงหว่านโหรวกับกู้อวิ๋นหวงเสร็จก็นั่งลงบนเก้าอี้ ตรวจชีพจรให้หนิงหว่านโหรวโดยมีผ้าเช็ดหน้าวางกั้นหนึ่งชั้น พร้อมกับถามอาการหลายวันนี้ของนาง ชุนหลานคอยตอบทีละคำถามอยู่ข้างๆ

        “ช่วงนี้อากาศเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว คนในเมืองเป็นหวัดกันมาก หลังจากนี้จะเช้าหรือเย็น หากฮูหยินจะออกนอกห้อง ควรสวมเสื้อคลุมเพิ่มให้มากชั้นหน่อยขอรับ” ท่านหมอโจวไม่ได้อธิบายชัดเจน หลังเขียนใบสั่งยาส่งให้ชุนหลานเสร็จ ก็บอกข้อควรระวังในชีวิตประจำวันสองสามข้อ แล้วกลับไปโดยมีตงเหมยออกไปส่ง

        กู้อวิ๋นหวงหยิบใบสั่งยาส่งให้เจียงเย่ว์เหยา หลังเจียงเย่ว์เหยาอ่านดูแล้วก็ผงกศีรษะกล่าว “ใบสั่งยาไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ”

        “หลังจากนี้คงต้องลำบากพวกเจ้าให้เคี่ยวยาในเรือนจิ้งอี๋ ไม่ต้องไปที่ห้องครัวใหญ่แล้ว” กู้อวิ๋นหวงส่งใบสั่งยาคืนให้ชุนหลาน แล้วนั่งลงหน้าเตียงนอน หลังสอดมุมผ้าห่มให้หนิงหว่านโหรวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเอ่ยกำชับอย่างละเอียด “อีกสิบวันก็จะถึงวันเกิดของท่านย่าแล้ว เรื่องงานเลี้ยงส่งมอบให้อินอี๋เหนียงไปจัดการ ทว่าในงานเลี้ยงวันนั้น แต่ละจวนล้วนส่งคนมากันหมด หากท่านแม่ล้มป่วย ก็คงยากจะเลี่ยงคำคนนินทา”

        ชุนหลานพยักหน้าตอบรับ

        “ไปเถอะ พวกเจ้าไปเคี่ยวยา ข้าจะอยู่คุยกับท่านแม่”

        พวกชุนหลาน รวมถึงชิงอวี้และเจียงเย่ว์เหยาต่างพากันถอยออกไป กู้อวิ๋นหวงรินน้ำบนโต๊ะหนึ่งแก้ว ป้อนให้หนิงหว่านโหรวดื่มสองคำก่อนเอ่ยถาม “ลูกยกเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดของท่านย่าให้อินอี๋เหนียงจัดการ ท่านแม่จะตำหนิลูกหรือไม่”

        หนิงหว่านโหรวไม่ตอบนาง แต่ถามกลับ “เจ้าบอกแม่ได้หรือไม่ว่าเหตุใดถึงมอบงานเลี้ยงให้อินอี๋เหนียงจัดการ”

        กู้อวิ๋นหวงสังเกตเห็นท่าทีที่ต่างไปจากปกติของนาง ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดหยั่งเชิง “งานเลี้ยงวันเกิดของท่านย่าล้วนต้องจัดขึ้นทุกปี งานจุกจิกมากมาย อินอี๋เหนียงเต็มใจรับเป็นกังวล เช่นนั้นก็ให้นางกังวลใจไปแล้วกัน ตราบใดที่ท่านแม่ยังเป็นจวิ้นจู่ของจวนหนิงกั๋วกง อำนาจในเรือนหลังของจวนอัครเสนาบดีแห่งนี้ ก็ไม่มีใครแย่งชิงไปจากท่านแม่ได้เจ้าค่ะ”

        หนิงหว่านโหรวกุมมือของนางไว้แล้วตบเบาๆ “หวงเอ๋อร์โตแล้ว”

        “ท่านแม่ไม่ตำหนิลูกหรือเจ้าคะ” กู้อวิ๋นหวงยิ้มถาม

        หนิงหว่านโหรวส่ายหน้า “แม่ไม่เคยตำหนิเจ้าอยู่แล้ว”

        กู้อวิ๋นหวงวางแก้วน้ำ เอนตัวลงเบาๆ ซุกในอ้อมแขนของนาง “ลูกเองก็ไม่เคยตำหนิท่านแม่ ในอดีตก็ใช่ ตอนนี้ก็ใช่ และต่อไปในอนาคตก็เช่นกัน”

        หนิงหว่านโหรวตบแผ่นหลังของนางพร้อมเอ่ยเสียงเบา “ต่อไปอย่าเที่ยวไปทำเรื่องอันตรายพวกนั้นอีกละ...”

        “ท่านแม่” เห็นนางทำท่าจะเอ่ยคำพูดเหล่านั้น กู้อวิ๋นหวงก็ลุกขึ้นจากอ้อมกอด มองดวงตาทั้งคู่ของนาง กล่าวอย่างแน่วแน่ “ลูกรู้ดีว่าตนกำลังสิ่งใดอยู่ และรู้ด้วยว่าการกระทำเช่นนี้จะมีผลอะไรตามมา ท่านแม่เพิ่งบอกเองว่าลูกโตแล้ว หลังจากนี้ไป ท่านแม่ ท่านจะเชื่อใจลูกสักนิดได้หรือไม่เจ้าคะ แค่นิดเดียวก็ยังดี”

        หนิงหว่านโหรวมองนาง เห็นดวงตาแน่วแน่ของเจ้าตัว นางก็ยิ้มออกมา ผ่านไปสักพักจึงกล่าวขึ้น “ตกลงจ้ะ”

        กู้อวิ๋นหวงซุกเข้าไปในอ้อมกอดของนางอีกครั้ง จนเมื่อชุนหลานยกถ้วยยาเข้ามาแล้วนางถึงจะลุกขึ้น และเป็นคนป้อนยาให้หนิงหว่านโหรวด้วยตัวเอง หลังเห็นว่านางนอนหลับไปแล้ว จึงค่อยออกมาจากเรือนจิ้งอี๋