ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

เมื่อได้ยินสิ่งที่พระราชาเหยียนต้าจื่อกล่าวออกมาความสนุกที่พวกเขาได้รับมาก่อนหน้านี้ก็หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความสิ้นหวัง เศร้าสร้อย และหวาดกลัว ความหวังที่พวกเขาจะรักษาอาณาจักรต้าหลัวนี้เอาไว้ มันช่างเลือนลางยิ่งนัก ถ้าเป็นสงครามระหว่างมนุษย์ด้วยกันก็ยังพอมีโอกาสชนะบ้าง แต่ถ้าเป็นสงครามระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูร ทุกคนย่อมรู้ดีว่าโอกาสชนะแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าไม่กี่พันตัวก็พอจะต้านไหว แต่นี่กับมาหลายแสนตัว ถึงจะมีแม่ทัพและเหล่ากองทัพหลายแสนก็จริง แต่ไม่อาจจะเทียบกับเหล่าสัตว์อสูรได้พระราชาเหยียนต้าจื่อที่ยังอยู่ที่พระราชวังก็เพราะ รอการกลับมาของบุตรสาวตนและชิงหลงที่กลับไปเยี่ยมพ่อแม่นั่นเอง เมื่อเห็นพวกเขากลับมาก็รีบบอกกล่าวทันทีพวกเจ้าต้องรีบหนีทันที ตอนที่ยังทันเวลาอยู่ เจ้ากรมเมืองท่ายช่วยพาบุตรสาวข้าและคนอื่นๆหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ตอนนี้เหล่าแม่ทัพกำลังนำกองทัพออกไปต้านเหล่าสัตว์อสูรพวกนั้นอยู่ "แล้วฝ่าบาทล่ะ พะยะค่ะ จะไม่หนีไปพร้อมกับกระหม่อมหรอกรึ?" "ข้าเป็นพระราชาจะหนีไปได้ยังไง!"พระราชากวาดสายตามองหาชิงหลงแต่...."ชิงหลง!! เจ้าช่วย...เอ๊ะ! ชิงหลงไม่อยู่ เขาไปไหนแล้วล่ะ"เมื่อพระราชาเรียกขานชื่อ ชิงหลง ทุกคนก็มองหาเช่นเดียวกัน เจ้ากรมเมืองคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะอุทานออกมาอย่างรนราน"ฝ่าบาท!! กระหม่อมคิดว่า เขาคงจะมุ่งหน้าไปยังกองทัพเหล่าอสูรแล้ว พะยะค่ะ""เจ้าว่าอะไรนะ!! ทำไมเขาต้องไปที่นั่นด้วย?""เขาคงจะไปสู้กับเหล่าสัตว์อสูรเพื่อปกป้องอาณาจักรนี้เหมือนพระราชาเหยียนต้าหลัวก็เป็นได้ ถ้าเหล่าแม่ทัพและกองทัพทหารไม่สามารถต้านทานเหล่าสัตว์อสูรได้ที่จะบุกทะลวงเข้ามาผ่านเขตป้องกันรอบเมืองหน้าด่าน นั่นหมายถึง เมืองต่างๆก็ย่อมถูกทำลายเช่นกัน"เจ้ากรมเมืองกล่าวอธิบาย"แต่เขายังเด็กอยู่เลยนะ จะไปสู้กับเหล่าสัตว์อสูรพวกนั้นได้ยังไง" พระราชาเหยียนต้าจื่อและบุตรสาวไม่เชื่อว่าชิงหลงจะสู้เหล่าสัตว์อสูรเหล่านั้นได้ก็เกิดความกังวลใจขึ้นมา ถึงแม้จะรู้ว่าชิงหลงมีความสามารถก็เถอะ "ฝ่าบาทไม่ต้องเป็นห่วง กระหม่อมมั่นใจว่าเขาจะต้องกลับมาแน่นอน เห็นเขาเป็นเด็กแบบนั้น แต่เขาแข็งแกร่งมากเลย พะยะค่ะ"พระราชาเหยีนต้าจื่อมองเจ้ากรมเมืองด้วยความแปลกใจ ที่เขาเชื่อมั่นกับเด็กน้อยชิงหลงมากๆจึงกล่าวถามด้วยความสงสัย"ท่านเจ้ากรมเมืองทำไมท่านถึงมั่นใจขนาดนั้น ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งมาก แต่สัตว์อสูรนั้นก็ยังแข็งแกร่งกว่าเขาอยู่ดี ทั้งด้านร่างกายและพลัง""กระหม่อมเชื่อว่า คนที่เข้าป่าพฤกษาทมิฬไปแล้วรอดกลับออกมาได้ต้องไม่ธรมดาแน่นอน พะยะค่ะ""คงได้แต่รอฟังข่าวที่นี่ ข้าหวังว่าเขาจะกลับมาหาเจ้าอย่างปลอดภัย" พระราชาเหยี่ยนต้าจื่อ หันหน้าไปทางบุตรสาวตนเอ่ยกล่าวออกมาด้วยความอ่อนโยนเหยียนฉื่อชิงวิ่งเข้ามากอดพระบิดาตนก่อนจะร้องไห้ออกมา กล่าวออกมาด้วยความกังวลใจพระบิดา ชิงหลง จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม เข้าจะปลอดภัยใช่ไหมพระราชาเห็นบุตรสาวกังวลใจอย่างมาก ก็ได้นำมือขึ้นมาลูบหัวบุตรสาวด้วยความอ่อนโยนและกล่าวว่า "แน่นอนเขาจะต้องปลอดภัยกลับมาแน่นอน"
หลังจากที่ชิงหลงได้ยินว่ามีทัพสัตว์อสูรหลายแสนตัวบุกมาเขาตกใจเป็นอย่างมาก รีบใช้เวทย์เคลื่อนย้ายหายวับไปทันที ไม่มีใครรับรู้ได้ บนท้องฟ้ายามนี้ มีเด็กน้อยผู้หนึ่งกำลังจ้องมองไปยังเหล่าสัตว์อสูรที่อยู่ไกลหลายลี้ เห็นเพียงจุดเล็กๆสีดำขยับไปมาเป็นบริเวณกว้างมากๆ ชิงหลงขมวดคิ้วก่อนจะคิดอย่างรวดเร็ว"นี่มันแปลกเกินไปแล้ว ที่สัตว์อสูรหลายแสนตัวจะมาโจมตีเมืองพร้อมกันขนาดนี้ มันต้องมีคนสั่งการหรือไม่ก็มีสัตว์อสูรที่มีสติปัญญาคอยคุมอยู่ หรือว่าเมื่อพันปี พระราชาเหยียนต้าหลัวสังหาร เจ้าเก๋อผิงซางผู้นำทัพสัตว์อสูรไม่สำเร็จ? แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงตลอดพันปีมานี้มันก็ต้องออกมาโจมตีเมืองไปแล้วสิ หรือว่ามันได้รับบาดเจ็บหนัก หรืออาจจะตายไปแล้วก็ได้"ชิงหลงคิดอย่างมีเหตุผล ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเหล่าทัพสัตว์อสูร อย่างรวดเร็ว ที่ด้านล่างพื้นดิน กลุ่มกองทัพฝ่ายมนุษย์ ทั้ง 4 กองกำลังเตรียมตัวปะทะตามแนวเมืองหน้าด่าน มีจำนวนหลายแสนคนเหมือนกัน แต่ก็ยังเสียเปรียบอยู่ดี ชิงหลงกวาดสายตามองไปยังกลุ่มทัพสัตว์อสูรเพื่อมองหาผู้นำทัพในครั้งนี้ แต่ไม่อาจมองเห็นได้ ด้วยจำนวนสัตว์อสูรที่มีมากมายมหาศาลทำให้ยากต่อการตรวพบนั่นเองโฮกกก!! แกว๊ก!! โบ๋ววว!! เสียงคำรามของสัตว์อสูรสั่นสะท้านไปทั่วทั้งบรรยากาศ แรงกดดันมากมายถูกส่งออกมา เมื่อเหล่าสัตว์อสูรเห็นเหล่ากองทัพฝ่ายมนุษย์อยู่ข้างหน้าของพวกมัน พวกมันมากันแล้ว เตรียมพร้อมปะทะได้ ตูมๆ ตูมๆ เฮ้!! เฮ้!! เฮ้!! เสียงกลองศึกรัวขึ้นมา เพื่อปลุกขวัญกำลังใจเหล่าทหารในครั้งนี้ เสียงร้อง อย่างหึกเหิมดังไปทั่ว แต่ก่อนที่เหล่าทัพทั้งสองฝ่ายจะปะทะกันก็ได้ยินเสียง ตู้ม!! ขึ้นลูกไฟวิญญาณขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงไปยังเหล่าสัตว์อสูรที่กำลังบุกเขามาปะทะ เศษเนื้อ เลือด ร่างสัตว์อสูรต่างปลิวกระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ขึ้นมายังทัพหน้าเหล่าสัตว์อสูร ทำให้สัตว์อสูรหยุดชะงักลงทันที โฮกกกก!! แกว๊ก!! แกว๊ก!! โบ๋ววว!! เสียงสัตว์อสูรคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวเห็นเหล่าเพื่อนตายไป แต่การโจมตีของชิงหลงยังไม่จบลงแค่นี้ จู่ๆก็มีลูกไฟขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งไปยังเหล่าสัตว์อสูรที่อยู่ด้านล่าง อย่างต่อเนื่อง เสียงระเบิดดัง ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! แรงระเบิดส่งกระแสลมแรงพัดไปยังเหล่าทัพทั้งสองฝ่าย ไอความร้อนทำให้พวกเขาแทบจะทนไม่ไหว ต่างรีดเค้นพลังปราณขึ้นมาปกคลุมร่างกายตนเอาไว้ ถอยออกไปจากตรงนี้ อยู่ให้ห่างจากแรงระเบิดนั้นซะ เมื่อแม่ทัพ ร้องตะโกนสั่งออกมา เหล่าทหารก็ถอยทัพออกไปทันทีเมื่อมองขึ้นไปบนฟ้าก็พบกับคนผู้หนึ่งกำลังสร้างบอลไฟขนาดใหญ่ โจมตีเหล่าสัตว์อสูรอย่างบ้าคลั่ง เพียงไม่นานเหล่าสัตว์อสูรก็ตายไปหลายหมื่นตัว แต่ก็เป็นเพียงสัตว์ อสูรเริ่มต้น อสูรแท้จริง เท่านั้น เมื่อสัตว์อสูรเห็นว่าไม่อาจสู้ได้จึงพากันวิ่งหนีเอาตัวรอดโฮกกกก!!! เสียงคำรามที่แข็งแกร่งของสัตว์อสูรดังขึ้น ทำให้เหล่าสัตว์อสูรเริ่มถอยกลับไป และเปิดช่องว่างให้กับมนุษย์คนหนึ่ง "หืม...ออกมาแล้วสินะ ทำให้ข้าต้องเสียเวลากำจัดสัตว์อสูรพวกนี้อยู่นานพอสมควร" เสียงเด็กน้อยชิงหลงตะโกนออกมา"ไม่นึกว่าจะมีคนแข็งแกร่งหลงเหลืออยู่อีกนะเนี้ย แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะเอาชนะข้าได้" แต่เมื่อกล่าวขบก็ต้องขมวดคิ้วทันที เมื่อสัมผัสถึงพลังปราณในร่างของเด็กน้อยที่บินอยู่บนฟ้าไม่ได้ ก่อนจะกล่าวออกไปด้วยความจริงจัง"เห้ย! เจ้าเด็กน้อยจะบินอยู่บนฟ้าอีกนานมั้ย ลงมาคุยที่ด้านล่างได้แล้ว""เอ๋..ทำไมข้าต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วยล่ะ อยู่บนนี้เย็นสบายดีออก""ข้าปวดคอ ที่ต้องมายืนคุยกับเจ้าแบบนี้ ลงมาได้แล้ว"ชิงหลง.........จากนั้นชิงหลงก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายหายวับลงมายื่นที่สัตว์อสูรที่ตายแล้วไม่ห่างจากชายตรงหน้านัก"มีเรื่องอะไรจะคุยก็ว่ามาก่อนที่เจ้าและเหล่าสัตว์อสูรทั้งหมดต้องตายลงตรงนี้""เหอะ อย่ามาทำเป็นอวดดี ข้าอยู่มานานกว่าเจ้าซะอีก เด็กอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร""แล้วคิดว่าข้าอยากรู้รึไง ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปซะ ถ้าไม่ข้าจะสังหารพวกเจ้าทุกตัว"ชิงหลงสร้างลูกไฟวิญญาณสีครามขึ้นมาที่มือ ก่อนจะพลักมืออกไปทางผู้นำทัพสัตว์อสูรทันที ฟิ้ว!! ผู้นำสัตว์อสูรหรี่ตาลง จ้องมองลูกไฟวิญญาณสีครามที่กำลังพุ่งตรงมายังเขาก็รีดเค้นพลังปราณสร้างเกราะป้องกันทันที เขาไม่ประมาณเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้เขาจะสัมผัสพลังปราณจากเด็กน้อยตรงหน้าไม่ได้เลยก็ตามครืนนน!! ตู้ม!! แรงปะทะของทั้งสองทำให้เกิดแรงสะท้อนที่รุนแรง สัตว์อสูรที่อยู่รอบด้านต่างปลิวกระจัดกระจายกันไป เกิดเสียงดัง แกร๊ก!! ขึ้นก่อนจะปรากฎรอยร้าวเป็นทางยาว สร้างความตกตะลึงให้กับผู้นำทัพอย่างมาก จนใบหน้าแสดงความเคร่งเครียดออกมาเห็นได้ชัดเขามีระดับอสูรฟ้าระดับ9อีกเพียงแค่1ขั้นเขาก็จะทะลวงระดับแล้ว แต่ก็เพียงพอที่จะทำลายล้างเหล่ามนุษย์เหล่านี้ได้ เพราะอสูรอย่างเขาแข็งแกร่งกว่าเกือบทุกด้านแต่เด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้านี้กับอันตรายยิ่งกว่าตัวเขา แรงกดดันที่เขาส่งไปยังเด็กน้อยตรงหน้ากับไม่สามารถทำให้หวาดกลัวได้เลย นี่มันแปลกเกินไปแล้ว หรือว่าข้าจะต้องมาตายเพราะเด็กตัวแค่นี้รึยังไงเขาไม่เชื่อว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะสังหารเขาได้ จึงทุ่มกำลังทั้งหมด โจมตีไปยังเด็กน้อยชิงหลงอย่างไร้ความปราณี ฝ่ามือเพลิงนรกโลกันต์ ย๊ากกก!!! เกิดเป็นเพลิงขนาดใหญ่ขึ้นที่ฝ่ามือของผู้นำทัพสัตว์อสูร แรงกดดันแพร่กระจายไปทั่ว สร้างความอึดอัด จนหายใจไม่ออกแก่เหล่าสัตว์อสูรและกองทัพฝ่ายมนุษย์ ความเข้มข้นของพลังเพลิงนั่นทำให้บรรยากาศบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ตายไปซะ!! เจ้าเด็กน้อย ฝ่ามือถูกผลักไปด้านหน้า พลังเพลิงนรกโลกันต์ พุ่งตรงไปยังชิงหลงอย่างรวดเร็ว "ปราการน้ำแข็ง" ชิงหลงใช้เวทย์ออกมาต้านรับทันที ตู้ม!!!การปะทะกันของพลังเพลิงนรกโลกันต์กับปราการน้ำแข็ง นั้นทำให้เหล่าสัตว์อสูรตกตายไปจำนวนมาก และบาดเจ็บอีกมากมาย"ท่านแม่ทัพนั่นมันเป็นการต่อสู้ของมนุษย์กับสัตว์อสูรจริงๆรึ ข้าไม่อยากจะเชื่อจริงๆ"ท่านแม่ทัพซาน!! ท่านเป็นอะไรไปรึ ขอรับ"นั่นมัน......นั่นมัน... "เสียงตะกุกตะกักสั่นเครือของแม่ทัพซานทำให้เหล่าทหารหวาดกลัวไปด้วย รองแม่ทัพเห็นอาการของท่านแม่ทัพซานก็ถามออกไปด้วยความสงสัย"นี่มันเกิดเรื่องอะไรกัน?"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 28 โจมตี

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 28 โจมตี

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้