จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 36 คนนอก

คินนี้เสียวเสี่ยวนอนกับเย่เฟิง เพราะเขาอาจจะต้องไปหลายวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเฉินซู่ซู่และเสียวเสี่ยวตื่นขึ้นมา เย่เฟิงก็หายไปแล้ว

เฉินซู่ซู่รู้ว่าเย่เฟิงไปทำธุระที่อำเภอจึงไม่ได้คิดมาก

แต่เธอไม่รู้ว่าที่ที่เย่เฟิงไปคือหุบเขามรณะ

"ปราณชั่วร้ายในหุบเขามรณะนี่ช่างรุนแรงจริงๆ ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีคนตายไปไม่น้อยเลย"

เย่เฟิงมายืนอยู่หน้าหุบเขามรณะตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พอเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือหุบเขามรณะ ก็เห็นพลังปราณสีดำที่คนทั่วไปมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

พลังปราณสีดำนี้เหมือนเส้นไหม กระจายไปในอากาศ สร้างความหนาวเย็น ทำให้อุณหภูมิในหุบเขามรณะต่ำกว่าข้างนอกอย่างเห็นได้ชัด

แต่ไม่ใช่ความเย็นชื้นแบบที่ไม่โดนแสงแดดตลอดทั้งปี แต่เป็นความเย็นยะเยือก

พลังปราณสีดำนี้คือปราณชั่วร้าย แต่เย่เฟิงเคยไปยังแดนมรณะที่อันตรายกว่านี้ 

ที่นั่นมีปราณชั่วร้ายแผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า หุบเขามรณะนี่ยังเทียบไม่ติดเลย

เย่เฟิงค่อยๆ เดินเข้าไปในหุบเขามรณะ

หุบเขามรณะนี้ไม่มีคนเข้าออกมานานแล้ว ต้นไม้ขึ้นรกปกคลุมหุบเขาทั้งหมด มีงูพิษและสัตว์ร้ายมากมาย ใครจะกล้ามาที่แบบนี้กัน

แต่ไม่นานหลังจากที่เย่เฟิงเข้ามา เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากข้างหน้า 

เหมือนจะมีคน…

"ทำไมที่นี่ถึงมีงูเยอะขนาดนี้ล่ะ? ดูเหมือนว่าพวกเราจะเข้ามาในรังงูแล้ว!"

"ระวังอย่าให้โดนกัด พวกนี้มันงูพิษทั้งหมด!"

ปัง! ปัง!

เย่เฟิงยังได้ยินเสียงปืนด้วย

เมื่อเย่เฟิงเดินเข้าไป ก็มีงูพิษปรากฏตัวรอบๆ แต่เขาก็กำจัดพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ข้างหน้ามีแอ่งน้ำเล็กๆ อยู่ ข้างล่างมีคนยืนอยู่เก้าคน ผู้ชายเจ็ดคน ผู้หญิงสองคน พวกเขาทั้งหมดสวมชุดพรางแบบพิเศษ ถืออาวุธปืนและมีดพก ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

"ทำไมเป็นทหาร?"

เย่เฟิงขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของทหารผ่านศึกจากคนเหล่านี้ เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นทหารมาก่อน จึงเดาตัวตนของคนเหล่านี้ได้

นอกจากพวกเขาแล้ว ในแอ่งน้ำก็เต็มไปด้วยงูพิษหลากสีสัน ดูแล้วน่าขนลุก

คนเหล่านี้เข้าไปในรังงูจริงๆ อาวุธปืนในมือของพวกเขาก็ฆ่างูพิษมากมายขนาดนี้ไม่ได้ 

แต่พวกเขาก็มีความสามารถอยู่บ้าง เมื่อเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาก็ไม่ตื่นกลัว กลับตั้งสติและประสานงานกันอย่างเป็นระเบียบ สามารถป้องกันงูพิษรอบๆ ได้ แต่ที่นี่มีงูพิษมากเกินไป ถ้าพวกเขาไม่รีบออกจากที่นี่ พวกเขาก็คงยื้อไว้ได้อีกไม่นาน

"อาเฟิง ในกระเป๋าฉันมีกำมะถัน รีบหยิบออกมาเร็วเข้า พวกเราต้องฝ่าออกไป!" ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมกางเกงลายพรางตะโกนออกมา

"ได้!"

ชายร่างกำยำที่อยู่ด้านหลังเธอหันหลังกลับแล้วหยิบขวดที่เต็มไปด้วยกำมะถันออกมาจากกระเป๋าเป้ที่เธอสะพายอยู่ ส่วนคนสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ช่วยป้องกันงูพิษที่อยู่ตรงหน้าเขา

งูพิษเหล่านี้กระโดดขึ้น เหมือนลูกศรที่พุ่งออกจากธนู ฉากนี้ดูอันตรายมาก แต่พวกเขาก็ป้องกันได้ทั้งหมด

เย่เฟิงเห็นว่าพวกเขามีความสามารถไม่เลว โดยเฉพาะผู้หญิงผมหางม้าที่สวมกางเกงลายพราง และผู้ชายอีกสองคนที่สวมเสื้อพราง เมื่อพวกเขาใช้มีดพกฆ่างูพิษ เขาเห็นประกายแสงวาบออกมา

คนพวกนี้คงเคยเป็นนักสู้มาก่อน แต่ความสามารถก็แค่พอใช้ 

ในสายตาของคนทั่วไป พวกเขาคงเป็นยอดฝีมือ แต่ในสายตาของเย่เฟิง พวกเขาก็ไม่เท่าไหร่ เพราะเย่เฟิงเป็นผู้บำเพ็ญเซียน

แม้ว่าจะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียน แต่ความสามารถก่อนหน้านี้เขาก็ไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ได้สร้างชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย และกลายเป็นทหารที่ทุกคนในกองทัพเคารพนับถือ

"รีบโรยกำมะถัน พวกเราจะได้ฝ่าออกไป"

"ไป!"

ชายร่างกำยำที่ถือขวดโปรยกำมะถันออกไป งูพิษพวกนั้นก็เหมือนจะรู้ตัว ต่างก็หลบทางให้

ด้วยเหตุนี้ คนทั้งเก้าคนจึงออกมาจากแอ่งน้ำนั่นได้

ไม่ว่ายังไงงูพิษเหล่านั้นยังคงไล่ตามพวกเขามา แต่หลังจากไล่ตามมาได้ระยะหนึ่ง พวกมันก็หายไป

"เมื่อกี้อันตรายจริงๆ ดีที่พี่เมิ่งพกกำมะถันมามากมายขนาดนี้!"

"ใช่แล้ว!"

คนกลุ่มนี้เหนื่อยมาก

แต่ในเวลานี้ ผู้หญิงอีกคนในกลุ่มก็หน้าซีดลงแล้วล้มลงกับพื้น

"เซี่ยเหอ เธอเป็นอะไรไป?"

ทันใดนั้น ทุกคนก็รุมล้อมเข้ามา

เซี่ยเหอยังไม่หมดสติ เธอกล่าวด้วยใบหน้าซีดเหมือนกระดาษว่า "พี่เมิ่ง เหมือนฉันจะโดนกัดเข้าแล้ว"

เมิ่งเยว่ฉานยื่นมือออกไป ฉีกกางเกงของเซี่ยเหอออก ก็เห็นว่ามีรอยแผลที่ถูกงูกัดอยู่ 

เลือดสีดำไหลออกมาไม่หยุด แถมเส้นเลือดรอบๆ แผลก็กลายเป็นสีดำ ดูแล้วน่ากลัวมาก

"เสี่ยวเหอ ไม่ต้องกังวล พวกเราจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไร"

ชายที่สะพายกระเป๋าพยาบาลในกลุ่มรีบคุกเข่าลง หยิบเข็มฉีดยาออกมาจากกระเป๋า ฉีดเข้าไปที่ขาของเซี่ยเหอ แต่อาการของเธอก็ไม่ดีขึ้นเลย กลับแย่ลงกว่าเดิม

"พี่เมิ่ง พิษงูตัวนี้รุนแรงมาก ก่อนที่พิษจะแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย คงต้องตัดขาแล้วล่ะ" ชายที่สะพายกระเป๋าพยาบาลกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"พอจะมีวิธีดูดพิษออกมาได้ไหม?" เมิ่งเยว่ฉานถาม

"ไม่ได้หรอกพี่เมิ่ง พิษงูตัวนี้ไม่เหมือนพิษงูทั่วไป ถ้าดูดเข้าไป ก็จะทำร้ายอีกคนหนึ่ง" 

ชายที่สะพายกระเป๋าพยาบาลกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมิ่งเยว่ฉานมีสีหน้าเคร่งเครียด เธอมองไปที่เซี่ยเหอแล้วพูดว่า "เสี่ยวเหอ งั้นคงต้องตัดขาแล้วล่ะ"

"อย่านะพี่เมิ่ง ถ้าตัดขา ฉันยอมตายที่นี่ดีกว่า"

"พูดอะไรโง่ๆ ถ้าตัดขาแล้ว ยังสามารถใส่ขาเทียมเดินได้ ถ้าไม่ตัดขา เธอก็จะตายที่นี่จริงๆ!"

"พี่เมิ่ง ขอร้องล่ะ ฉันไม่เอา ฉันขอตายที่นี่ดีกว่า"

"ไม่ได้ ตอนออกมา ฉันก็บอกแล้วว่าจะพาพวกเธอกลับไปอย่างปลอดภัย ต้องตัดขา!"

เมิ่งเยว่ฉานไม่อยากเสียเวลาพูดกับเซี่ยเหอแล้ว เธอให้ชายที่สะพายกระเป๋าพยาบาลเตรียมเข็ม เตรียมตัวผ่าตัดขา

"จริงๆ แล้ว ไม่ต้องตัดขาก็รักษาได้!"

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังมาจากไม่ไกล

ทุกคนหันไปมอง

ด้วยความระมัดระวัง ทุกคนหันไปมองสำรวจ สายตาของแต่ละคนแฝงไปด้วยความระมัดระวัง

เพราะคนที่พูดไม่ใช่คนของพวกเขา แต่เป็นผู้ชายที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล

ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นเย่เฟิงที่เดินตามพวกเขามาตลอด

"นายเป็นใคร?"

"พวกคุณไม่ต้องกลัว ผมไม่มีเจตนาร้าย ผมเป็นชาวบ้านหมู่บ้านชิงซาน ผมรักษาเธอได้!" เย่เฟิงชี้ไปที่เซี่ยเหอ

"ทุกคนหลบไป ให้เขามาที่นี่!" เมิ่งเยว่ฉานกล่าว

คนที่ขวางทางเย่เฟิงอยู่ก็หลบทางให้ แต่พวกเขายังคงระแวดระวังเย่  เฟิงอยู่ตลอดเวลา ถ้าเย่เฟิงมีพิรุธ พวกเขาจะลงมือทันที

"เมื่อกี้นายบอกว่านายรักษาเสี่ยวเหอได้?" เมิ่งเยว่ฉานมองไปที่เย่เฟิงแล้วถาม

"ใช่ ผมรักษาเธอได้!" เย่เฟิงพยักหน้า

"งั้นนายรีบลงมือสิ" เมิ่งเยว่ฉานกล่าว

"ไม่ต้องรีบ เธอยังไม่ตาย พวกคุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม ผมอยากรู้ว่าพวกคุณมาที่นี่ทำไม?" เย่เฟิงถาม