ต่อต้านเซียนสวรรค์ 【จบแล้ว】

        ตั้งแต่ที่ซีโหลวรั่วเมิ่งแต่งเข้าตระกูลจั๋วนางก็เก็บซ่อนเขี้ยวเล็บถ่อมเนื้อถ่อมตัวมาตลอด แทบจะไร้ตัวตนแต่วันนี้ซีโหลวรั่วเมิ่งปรากฏตัวที่นี่ เหมือนกลายเป็นคนละคน ทำให้คนตระกูลจั๋วรู้สึกรับมือไม่ทัน

        เมื่อเทียบกับพวกจั๋วอวี้หวั่นที่ตกตะลึงจั๋วอวิ๋นเซียนเหมือนไม่ได้ประหลาดใจเท่าใดนัก เพียงแค่มองการแสดงอันอวดดีของซีโหลวรั่วเมิ่งเงียบๆถึงแม้เขาไม่อยากใช้ความคิดลบไปตัดสินคนข้างกายแต่เขาสงสัยเจตนาของตระกูลซีโหลวมาตลอดอยู่แล้ว

        มิตรภาพระหว่างตระกูลเบาบางราวกับกระดาษทุกคนล้วนทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

        จั๋วอวิ๋นเซียนไม่เคยเชื่อว่าผู้นำตระกูลอย่างซีโหลวเหวินอวี่จะไม่สนใจความสุขและอนาคตของบุตรสาวตัวเองเพื่อมิตรภาพและผลประโยชน์อันน้อยนิดของคนรุ่นบิดาถึงขั้นให้บุตรสาวมาแต่งงานกับคนธรรมดาไร้พรสวรรค์

        สำหรับคำสั่งบิดามารดาหมั้นหมายตามคำมั่นสัญญา ยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่!

        สีเฟยเยียนมาหาเรื่องจั๋วอวิ๋นเซียนครั้งแล้วครั้งเล่าก็เพื่อซีโหลวรั่วเมิ่ง...แสดงว่าซีโหลวรั่วเมิ่งกับคุณหนูใหญ่ตระกูลสีสีเฟยเยียนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ถ้าซีโหลวรั่วเมิ่งไปขอร้องตระกูลสีจริงๆต่อให้เป็นซีโหลวเหวินอวี่ก็มิอาจบังคับให้บุตรสาวแต่งงานกับคนที่ไม่ชอบได้นอกจากเพื่อผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่แล้ว ก็คงมีแต่แผนการชั่วร้าย

        “นี่...เจ้า...” 

        จั๋วอวี้หวั่นโมโหจนตัวสั่นนางชี้ไปที่ซีโหลวรั่วเมิ่งพลางก่นด่าว่า “คนสาระเลวเนรคุณเลี้ยงเสียข้าวสุก! ตั้งแต่เจ้าเข้ามาตระกูลจั๋วของข้า ท่านพ่อไม่เคยเอาเปรียบเจ้าเวลาเจ้าบำเพ็ญเซียน ถึงกับมอบทรัพยากรให้จำนวนมากทำให้ผู้คนในตระกูลต่างไม่พอใจ...แต่เจ้าไม่รู้จักบุญคุณถึงกับสมคบคิดกับคนนอกทำร้ายตระกูลจั๋ว!”

        ในที่สุดจั๋วอวี้หวั่นก็เข้าใจแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ต้องเกี่ยวข้องกับซีโหลวรั่วเมิ่งกับตระกูลซีโหลวแน่ๆ!

        “สมคบคิดหรือ? พี่หญิงอวี้หวั่นอย่าใส่ร้ายน้องสาวสิข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” 

        ซีโหลวรั่วเมิ่งไม่ได้สนใจจั๋วอวี้หวั่นและเผยรอยยิ้มจางๆออกมา

        “ถุ้ย!” สายตาจั๋วอวี้หวั่นมีแต่ความรังเกียจ “ใครเป็นพี่สาวเจ้ากัน หยุดพูดให้ข้ารู้สึกขยะแขยงเสียที!”

        “ขยะแขยงหรือ? เจ้ารู้หรือว่าขยะแขยงมันเป็นอย่างไร?” 

        ซีโหลวรั่วเมิ่งเอามือทาบอกนางกล่าวด้วยอารมณ์แปรปรวน “น้องชายของเจ้าจั๋วอวิ๋นเซียนต่างหากทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง? ข้ากับเขาอยู่คนละโลกกัน...ไม่สิ เขาไม่ใช่คนด้วยซ้ำเป็นแค่สัตว์เดรัจฉานราวกับวัวกับม้า...เจ้าให้คนคนหนึ่งอยู่กับสัตว์เดรัจฉานจะไม่ให้รู้สึกขยะแขยงได้อย่างไร?” 

        “……”

        ผู้คนรอบด้านเงียบกริบแม้แต่คนนอกอย่างเหลียนเว่ยฉีก็ยังรู้สึกตกใจมาก!

        ยากจะจินตนาการได้ว่าคำพูดที่โหดร้ายเช่นนี้ออกมาจากปากของเด็กสาวที่อ่อนโยนคนหนึ่ง

        มีคนไม่น้อยที่มองไปทางจั๋วอวิ๋นเซียนอยากจะเห็นปฏิกิริยาของเขา...ทว่าจั๋วอวิ๋นเซียนสีหน้าสงบนิ่งสงบนิ่งจนทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่น

        “หุบปากเสีย! เจ้า...เจ้า...ข้าจะตีคนสาระเลวชั่วร้ายอย่างเจ้าให้ตาย” 

        ในที่สุดจั๋วอวี้หวั่นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปนางชักกระบี่พุ่งไปทางซีโหลวรั่วเมิ่ง!

        ถ้าอีกฝ่ายสาปแช่งนางดูถูกนางนางอาจจะไม่สนใจ แต่จั๋วอวิ๋นเซียนคือน้องชายที่นางรักมากที่สุดนางเคยรับปากมารดาที่ตายไปว่าจะดูแลน้องชายให้ดี ไม่ให้น้องชายถูกรังแก

        “ฟิ้วๆ!”

        พลังเหมันต์แหลมเล็กราวกับเข็มหิมะน้ำแข็งกระจายออกมาตามสายลม

        ขณะที่จั๋วอวี้หวั่นกำลังจะแทงซีโหลวรั่วเมิ่งก็มีเงาหนึ่งปรากฏตัวกะทันหัน คนผู้นั้นยกมือขึ้นโจมตีไปที่จุดตายของจั๋วอวี้หวั่น

        “ตูม!”

        คลื่นพลังระเบิดกระจายและสะท้อนขึ้นบนท้องฟ้า 

        จั๋วอวี้หวั่นชักกระบี่กลับมานางหลบการลอบโจมตีของศัตรูได้อย่างหวุดหวิด...แต่การหยุดกระบวนท่ากลางคันทำให้พลังของนางปั่นป่วน

        “เหอะเหอะ พี่หญิงอวี้หวั่นดุดันเพียงนี้ เกือบทำให้น้องตกใจแล้ว” 

        ซีโหลวรั่วเมิ่งหัวเราะอีกครั้งน้ำเสียงแฝงด้วยความเยาะเย้ย และสะใจ เหมือนทุกอย่างล้วนอยู่ในกำมือหมดแล้ว

        “ปล่อยให้คุณหนูตกใจแล้ว” 

        มีเงาหญิงชราผมขาวคนหนึ่งปรากฏตัวข้างกายซีโหลวรั่วเมิ่งนางหลังค่อมและถือไข่มุกสายฟ้าเอาไว้ในมือ สายตาที่ดุร้ายแฝงไปด้วยความอันตราย

        “เจ้าเป็นใคร?” 

        จั๋วอวี้หวั่นไม่ได้สนใจคำเยาะเย้ยของซีโหลวรั่วเมิ่งเพียงแค่จับจ้องหญิงชราอย่างเย็นชา รู้สึกได้ถึงอันตรายเล็กน้อย...การปะทะของพวกนางสองคนก่อนหน้านี้พลังของจั๋วอวี้หวั่นถึงกับถูกกดดันอย่างสิ้นเชิง แสดงว่าพลังของอีกฝ่ายไม่ธรรมดาอย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้บำเพ็ญเซียนระดับรวมพลัง

        “ข้าคือป้าเหลยหลิง เป็นผู้ดูแลของตระกูลซีโหลว” 

        สายฟ้าในมือของหญิงชราสว่างวาบเงาตั๊กแตนสายฟ้าปรากฏด้านหลังของนาง มันก็คือวิญญาณเซียนระดับขุนพลพลังของมันอยู่เหนือกระเรียนเหมันต์

        “ลุงเยี่ยน ช่วยข้าดูแลน้องชายด้วย!”

        จั๋วอวี้หวั่นกล่าวฝากฝังอย่างจริงจังแล้วจึงร่ายรำกระบี่รุกหน้าโจมตี

        ตั๊กแตนสายฟ้าระเบิดพลังออกมาอย่างรุนแรง!

        กระเรียนเหมันต์พุ่งตัวราวกับเข็มทั้งแหลมคมและอันตราย!

        ทั้งสองฝ่ายต่อสู้จนยากจะตัดสินสถานการณ์เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

        ……

        “วิชาลูกศรเหมันต์!”

        จั๋วอวี้หวั่นรวบรวมพลังวิญญาณเอาไว้ที่มือซ้ายจนกลายเป็นลูกศรเหมันต์ความยาวเก้าชุนจากนั้นยิงไปทางป้าเหลยหลิง!

        “เกราะอัสนี!” 

        ป้าเหลยหลิงก็ไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนแอสายฟ้าในมือขวาเปล่งแสงสว่างก่อเกิดเป็นเกราะอัสนีปัดป้องลูกศรเหมันต์เอาไว้ได้

        และในเวลาเดียวกันนี้จั๋วอวี้หวั่นรวมพลังวิญญาณอีกครั้งแสดงวิทยายุทธ์สี่ชนิดซัดไปทางป้าเหลยหลิง!

        “วิชามีดเหมันต์!”

        “วิชาวังวนเหมันต์!”

        “วิชาอสรพิษเหมันต์!”

        “วิชาเหมันต์เยือกแข็ง!”

        “ตูม ตูม ตูม...” 

        เหมันต์เยือกแข็งระเบิดสะเทือนทั่วฟ้าดิน

        ป้าเหลยหลิงถือไข่มุกสายฟ้ายืนนิ่งไม่ขยับ!

        จากนั้นเหมันต์ทั่วท้องฟ้าเมื่อเผชิญหน้ากับพลังสายฟ้าก็สลายกลายเป็นหมอก

        ……

        “เอ๊ะ? คุณหนูใหญ่ตระกูลจั๋วถึงกับหลอมจิตห้ารอบแล้วมีพรสวรรค์ระดับสูง แต่น่าเสียดายที่เกิดในตระกูลจั๋วนางถูกกำหนดให้เป็นคนธรรมดา”

        บนหลังคาเหลียนเว่ยฉีมองการต่อสู้ด้านล่างด้วยความสนใจและเอ่ยคำวิจารณ์เป็นบางครั้งถึงอย่างไรก็ไม่ได้ใส่ใจเลยว่าใครชนะใครแพ้

        ในเวลานี้มีองครักษ์เกราะทมิฬคนหนึ่งเดินมาด้านหลังเหลียนเว่ยฉีเขาโค้งคำนับพร้อมถามว่า “ใต้เท้าพวกเขาต่อสู้กันเช่นนี้จะดีหรือ? พวกเราต้องหยุดหรือไม่?” 

        “หยุดหรือ? หยุดทำไมกัน?” 

        เหลียนเว่ยฉีหัวเราะอย่างเรียบเฉยเขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “นี่เป็นเรื่องของคนในตระกูลคนนอกอย่างพวกเรามิอาจแทรกแซงได้!”

        องครักษ์เกราะทมิฬกล่าวอย่างลังเล “แต่ท่านแม่ทัพใหญ่ให้พวกเราคุ้มกันซีโหลวรั่วเมิ่งให้ดี” 

        “ซีโหลวรั่วเมิ่งตกอยู่ในอันตรายหรืออย่างไร?” 

        เหลียนเว่ยฉีกล่าวอย่างดูแคลน “ขอแค่ซีโหลวรั่วเมิ่งไม่ตายใครจะสนว่าพวกเขาก่อเรื่องอันใด...ภารกิจของพวกเราก็คือเฝ้าที่นี่เอาไว้ให้ดีสำหรับเรื่องอื่นๆ นั้น ให้คนอื่นไปจัดการ” 

        “ใต้เท้ามองการณ์ไกลยิ่งนัก” 

        องครักษ์เกราะทมิฬคำนับจากนั้นถอยออกไป

        ……

        “ตูม!”

        เกิดเสียงดังสะเทือนแก้วหู

        พวกเขาเห็นป้าเหลยหลิงโยนไข่มุกสายฟ้าขึ้นไปกลางอากาศจากนั้นสายฟ้าผ่าลงมาที่จั๋วอวี้หวั่นราวกับเป็นใบมีดนับพันนับหมื่นฉีกเฉือนร่างของนาง

        “คุณหนูใหญ่!”

        ลุงเยี่ยนจิตใจหนักอึ้งเผยสีหน้ากังวลออกมา

        และในเวลานี้เองเกิดปรากฏการณ์ประหลาดขึ้น...

        “วิ๊ด!” 

        เสียงกู่ร้องก้องยาวกระเรียนเหมันต์สยายปีกปกป้องจั๋วอวี้หวั่นเอาไว้!

        มันเงยหน้าอย่างหยิ่งทะนงปล่อยให้สายฟ้าผ่าลงมาโดยไม่ก้มหมอบ!

        สิ่งใดที่ทำให้เจ้าไม่ยินยอม?

        สิ่งใดที่ทำให้เจ้ายืนหยัด?

        จั๋วอวี้หวั่นถือกระบี่ยืนขึ้นมองบนฟ้าด้วยสายตายึดมั่น ปณิธานบริสุทธิ์พุ่งทะยานออกมาราวกับเป็นอัญมณีที่บริสุทธิ์ที่สุดในดินแดนหิมะอันหนาวเหน็บ ค่อยๆหลอมรวมเข้ากับวิญญาณเซียน 

        เพียงชั่วพริบตาใต้เท้าของกระเรียนเหมันต์ที่เดิมทีเป็นแสงสีเขียวกลับมีแสงสีฟ้าส่องแสงออกมา

        กระเรียนเหมันต์นิพพานวิญญาณเซียนเกิดการวิวัฒนาการ!

        เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ผู้คนรอบด้านล้วนตกตะลึง!

        ไม่มีใครคาดคิดว่าจั๋วอวี้หวั่นจะใช้พลังสายฟ้าทำให้วิญญาณเซียนวิวัฒนาการภายใต้สถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้!

        ……