ย้อนกลับมาเป็นสตรีมเมอร์ในยุค 70

คุยกันสักนิด

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 53

เมิ่งจือหลันรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่หลักฐานเหล่านั้นถูกโยนหายไป แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เชื่อว่าถ้าหากน้องชายของเธอและเสิ่นเจ๋อหยวนต้องการที่จะเอาผิดกับผู้หญิงทั้งสองคนนั้น ยังไงอีกฝ่ายก็ต้องถูกดำเนินคดีอย่างแน่นอน เพียงแต่พวกเขาทั้งสองคนคงจะเห็นแก่หน้าของลุงสือฉิน เพราะถ้าหากทหารแดงหรือว่าตำรวจรับรู้เรื่องขึ้นมาแล้วละก็ หมู่บ้านเฟิงหยวนแห่งนี้ก็คงจะเป็นข่าวใหญ่โตเลยทีเดียว

อีกทั้งไม่แน่บ้านลู่ก็อาจจะถูกลูกหลงของความคับข้องใจของชาวบ้านเอาได้

“พี่จือหลัน พี่คงไม่ได้รู้สึกเสียดายอีกแล้วใช่ไหม” เมิ่งเหวินฮั่นพูดออกไปอย่างรู้ทันพี่สาวของตัวเอง

หลังจากที่เมิ่งจือหลันได้ยินเสียงของน้องชาย เธอก็ยกมือขึ้นลูบหลังคอเบาๆ ด้วยความเขินอาย เพราะว่านอกจากน้องชายเธอที่นั่งอยู่นั้น ยังมีเสิ่นเจ๋อหยวนที่กำลังส่งยิ้มมาให้กับเธออีกด้วย ดังนั้นต่อให้เมิ่งจือหลันมีความกล้ามากกว่าหญิงสาวทั่วไป แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเขินอายเป็นอยู่ดี เมื่อถูกน้องชายของเธอรู้ทันหลายครั้งต่อหลายครั้ง

“ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ถูกทหารแดงหรือตำรวจจับตัวไป แต่ลุงสือฉินบอกว่าจะลงโทษพวกเธอสองคนตามกฎของหมู่บ้าน เพราะว่าพวกเธอสองคนทำให้คนอื่นเดือดร้อน”

เมิ่งจือหลันขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย “แล้วบ้านเลี่ยงจะยอมเหรอ”

“ยอมหรือไม่ยอมก็ไม่ใช่ประเด็นแล้วละครับ เพราะไม่แน่ว่าลุงสือฉินอาจจะใช้เรื่องการแจ้งทหารแดงและตำรวจออกไปก็เป็นได้ ถ้าหากบ้านเลี่ยงไม่ยอมให้เลี่ยงเหมยหรูได้รับบทลงโทษของหมู่บ้านแห่งนี้ ก็อาจจะต้องถูกส่งตัวไปสอบสวน ถึงแม้ว่าจะไม่มีหลักฐานเอาผิดเธอได้แล้วก็ตาม แต่ถ้าหากมีคนยื่นเรื่องกับตำรวจแล้วละก็ อีกฝ่ายก็ต้องไปให้การที่สถานีตำรวจอยู่ดี”

“ดังนั้นในเมื่อบ้านเลี่ยงใช้แรงกดดันจากชาวบ้านเพื่อไม่ให้ต้องถูกจับตัวส่งให้ตำรวจหรือไม่ก็ทหารแดง ลุงสือฉินก็ใช้แรงกดดันจากชาวบ้านเช่นเดียวกัน เพื่อให้อีกฝ่ายได้รับบทลงโทษตามกฎของหมู่บ้าน”

เมิ่งจือหลันพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี พวกเธอจะได้ไม่กล้าทำแบบนี้อีก”

หลังจากนั้นเมิ่งจือหลันก็ไล่ให้เมิ่งเหวินฮั่นและเสิ่นเจ๋อหยวนไปอาบน้ำให้เรียบร้อย เมื่อก่อนที่เธอกลับมาทำงานของตัวเองอีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันก็ได้เปิดสตรีมเพื่อให้ผู้ชมในสตรีมของเธอได้เห็นบรรยากาศของชาวบ้านในยุคสมัยของเธออีกด้วย ซึ่งแน่นอนว่าหลังจากที่เมิ่งจือหลันได้เห็นข้อความที่ผู้ชมสตรีมของเธอส่งมา ก็มีทั้งผู้ชมที่รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศที่เงียบสงบ และมีข้อความบางข้อความที่ยังคงหาว่าเธอจัดฉากเพื่อเรียกยอดคนดูนั่นเอง

‘อย่างที่ทุกคนเห็นนะคะ ปกติแล้วชาวบ้านทั่วไปมักจะปลูกพืชผักเอาไว้กินเอง เพื่อที่จะประหยัดเงินของครอบครัวนะคะ นอกจากนี้ถ้าหากพืชผักเหล่านี้มีจำนวนมาก หรือว่าครอบครัวไหนที่กินไม่ทัน ก็จะนำไปขายเพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวันต่อไปค่ะ’

เมิ่งจือหลันบอกให้เสี่ยวเป่าของเธอหันกล้องไปยังแปลงปลูกผักของบ้านลู่ในทันที

‘หลังจากที่พวกเราชมแปลงผักกันไปแล้วนะคะ ฉันจะพาทุกคนไปดูการทำอาหารของยุคสมัยนี้นะคะ แต่ฉันยังไม่ขอแจกอาหารที่ทำนั้นนะคะ เพราะว่าในวันนี้เป็นวันที่ครอบครัวของฉันจะฉลองเทศกาลปีใหม่กัน ดังนั้นฉันขอยกยอดเป็นวันหลังแทนนะคะ’

กระต่ายสีม่วง : อะไรกัน ถ้าจะไม่แจกของแบบนี้ แล้วจะเปิดสตรีมขึ้นมาทำไม เสียเวลาทำมาหากินหมดเลย

นามสกุลอู๋ : มองบนแป๊บ ต้องการอะไรกันแน่ หรือว่าไม่มีเงินกินข้าว ถึงต้องมาขอส่วนบุญตรงนี้ ถ้าหากไม่ชอบใจก็แค่กดออกไปเท่านั้น แล้วสตรีมเมอร์จะแจกหรือไม่แจกอะไรก็เป็นเรื่องของสตรีมเมอร์

เห่อเตี้ยนของเสี่ยวเฉียน : งงเหมือนกัน หรือว่าเขาไม่มีเงินกินข้าว ถึงต้องมาขอส่วนบุญตรงนี้

ภรรยาของคุณชายใหญ่ : เป็นกำลังใจให้สตรีมเมอร์ ฉันคนหนึ่งละที่รอได้ ใครรอไม่ได้ก็ช่างเขา

ภรรยาของคุณชายใหญ่ ได้มอบของขวัญ ดาวเคราะห์ดวงใหญ่×1

เมิ่งจือหลันอยากจะหัวเราะออกมาทันที หลังจากที่เธอได้เห็นข้อความเหล่านั้น เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชมในสตรีมของเธอจะมีฝีไม้ลายมือที่เก่งขนาดนี้ ถึงกับทำให้แอนตี้ของเธอแทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้นเลยทีเดียว นอกจากนี้คนเหล่านั้นยังได้มอบของขวัญเพื่อเป็นกำลังใจให้กับเธอเป็นจำนวนมากอีกด้วย ทำให้ในตอนนี้ข้อความของแอนตี้ต่างก็ถูกข้อความแจ้งเตือนการมอบของขวัญดันหายไปจนหมดแล้ว

‘ตอนนี้ดูเหมือนว่าครอบครัวของฉันจะเริ่มทำอาหารกันแล้วนะคะ เดี๋ยวฉันจะพาทุกคนไปดูกันว่าวันนี้พวกเราจะได้ทานอะไรกันบ้าง’

หลังจากที่เมิ่งจือหลันพูดกับผู้ชมในสตรีมของเธอแล้วนั้น เธอก็เดินออกจากแปลงผักในทันทีเพื่อตรงไปยังห้องครัวที่ยาย แม่และป้าสะใภ้ของเธอกำลังช่วยกันทำอาหารอยู่นั่นเอง

“จือหลัน ลูกรดน้ำผักเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอ”

เมื่อลู่จื่อหลินเอ่ยถามลูกสาวของตัวเองในทันที เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นลูกสาวกำลังยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องครัว แต่เพราะว่าครอบครัวบ้านลู่มีพื้นที่จำกัด ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ให้เมิ่งจือหลันเข้ามาช่วยงานด้านในครัว เพราะเพียงแค่แม่ พี่สะใภ้ และเธอแค่สามคนนั้น ก็ทำให้พื้นที่ภายในห้องครัวหายไปเกือบจะหมดแล้ว ซึ่งในตอนนี้พวกเธอต่างก็ระมัดระวังไม่ให้หันหรือเดินไปชนกันเอง

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะแม่ พอดีว่าฉันจะมาดูนะคะว่าตอนนี้ย่า ป้าสะใภ้และแม่ทำอาหารกันไปถึงไหนแล้ว หรือมีอะไรจะให้ฉันช่วยหรือเปล่าคะ”

จินอวี่ถงยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อปฏิเสธหลานสาวของตัวเอง

“หลานไม่ต้องเข้ามาช่วยพวกยายหรอกจือหลัน ไปนั่งเล่นอยู่กับน้องชายของหลานดีกว่า ป่านนี้คงไปนอนเล่นอยู่บนแคร่หน้าบ้านแล้วละมั้ง แล้วนี่พ่อของหลานกับคนอื่นๆ ยังซ่อมแซมรั้วบ้านกันไม่เสร็จอีกเหรอ”

“ใกล้แล้วละคะยาย เมื่อครู่นี้ฉันแวะไปดูทุกคนมาแล้วค่ะ ดูเหมือนจะเหลือแค่ตรงบริเวณที่ติดกับป่าเท่านั้นค่ะ อาจจะเป็นเพราะสัตว์ป่ามักจะลงมาหาอาหารกันมั้งคะ ตรงจุดนั้นก็เลยชำรุดมากหน่อย”

เมิ่งจือหลันเอื้อมมือไปหยิบอาหารที่วางอยู่ในจานตรงหน้าของเธอ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นซาลาเปาร้อนๆ ที่แม่ของเธอพึ่งจะทำเสร็จเมื่อครู่นี้นี่เอง ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงอดที่จะหยิบขึ้นมาชิมไม่ได้ ก่อนที่เธอจะถูกแม่ของเธอจ้องมองมาอย่างไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของร่างกายตัวเอง เมิ่งจือหลันจึงรีบหันหลังและเดินออกให้ห่างจากห้องครัวในทันที

‘ทุกคนดูสิคะ อาหารพวกนี้น่าทานมากๆ เลยละค่ะ ฉันรู้สึกจะอดใจเอาไว้ไม่ไหวแล้ว’

อาหารของจือหลันอร่อยมาก : สตรีมเมอร์คือแบบน่าตีมือมาก ทำแบบนี้ฉันก็ไม่ทันได้ตั้งตัวนะสิ รู้สึกหิวขึ้นมาเลย (ดีนะที่ฉันเปิดรับรสเอาไว้)

นักวิจัยที่อยากนอน : มันอร่อยมากเลย มันคือซาลาเปาใช่ไหม เพราะว่ามันเหมือนกับซาลาเปาที่ฉันเคยกินที่ร้านอาหารในเมืองตงเป่ยเลย

ไม่ดื้อนะคะ : นักวิจัยที่อยากนอนอยู่ตงเป่ยเหรอ ฉันก็อยู่เหมือนกัน (แต่อาหารของสตรีมเมอร์ก็อร่อยจริง ฉันยังไม่เคยกินอาหารที่อร่อยแบบนี้มาก่อนเลย)

เด็กดีของต้าวจวิ้น : สตรีมเมอร์ถ้ามีโอกาสก็ทำขายด้วยนะ ฉันจะรอซื้ออาหารจากสตรีมเมอร์เลย

เยว่เมิงหลัน : ก็แค่อาหารธรรมดาๆ ฉันให้หุ่นยนต์ที่บ้านทำให้ก็ได้กินแล้ว

User93852704 : นั้นสิ ไม่รู้จะอวยอะไรกันนักหนา น่ารำคาญจริงๆ

อาหารปรุงสุกคือที่สุด : ถ้ารำคาญก็แค่กดออก เข้าใจยากตรงไหนกัน จะทนอยู่ทำไม +1 รอสตรีมเมอร์วางขายนะครับ

เมิ่งจือหลันรู้สึกขอบคุณผู้ชมบางคนของเธอจริงๆ เพราะว่ามีพวกเขาอยู่ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ลงไปไฝ้กับเหล่าแอนตี้ทั้งหลายด้วยตัวเอง

‘เดี๋ยวฉันจะมาแนะนำอาหารที่พวกเราจะทานกันในเย็นวันนี้นะคะ จานแรกก็คือปลาต้มซีอิ้ว’

เมิ่งจือหลันชี้ไปที่จานปลาที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งอาหารจานนี้เป็นการนำปลาไปต้มทั้งตัวในซอสเปรี้ยวหวานที่ทำขึ้นมานั่นเอง

‘อดใจรอกันก่อนนะคะ เอาไว้วันหลังฉันจะลองทำให้ทุกคนได้ชิมกันนะ และฉันอาจจะวางขายให้ทุกคนได้ซื้อกันอีกด้วย แต่ขอให้ผ่านช่วงงานเทศกาลนี้ไปก่อนแล้วกันนะคะ เพราะว่าช่วงนี้ฉันขออยู่กับครอบครัวก่อน หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะคะ’

หลังจากที่เมิ่งจือหลันแนะนำปลาต้มซีอิ้วเรียบร้อยแล้วนั้น เธอก็ให้เสี่ยวเป่าเลื่อนกล้องไปที่จานต่อไปในทันที ซึ่งอาหารจานต่อไปนั้นเป็นอาหารที่ทำมาจากไก่ ซึ่งไก่ตัวนี้ยายของเธอได้ไก่ที่เลี้ยงเอาไว้ในบ้านลู่นั่นเอง โดยอาหารจานไก่ในวันนี้ก็คือไก๋ตุ๋นเห็ดหอม ส่วนอาหารจานที่สามคือสามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยว โดยอาหารจานนี้เป็นอาหารโปรดของแม่เธอนั่นเอง ส่วนจานที่สี่นั้นเป็นของโปรดของตาเธอ ซึ่งก็คือปีกไก่เหล้าแดงนั่นเอง และแน่นอนว่าเป็นอาหารที่ทำออกมามากกว่าอาหารจานอื่น เพราะนอกจากจะเป็นอาหารที่ตาของเธอชื่นชอบแล้ว ยังเป็นอาหารที่ลุงและพ่อของเธอชอบทานอีกด้วย

‘เป็นยังไงบ้างคะสำหรับอาหารเย็นมื้อนี้ของฉัน ทุกคนคงจะหิวกันแล้วใช่ไหมคะ เพราะว่าฉันก็หิวเหมือนกัน เห็นทีฉันคงต้องออกไปจากที่ตรงนี้ซะก่อน ไม่อย่างนั้นฉันคงจะอดใจไม่ไหวแล้วลงมือทานอาหารก่อนคนอื่นอย่างแน่’

‘สำหรับวันนี้ฉันขอตัวไปก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับของขวัญและขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาดูสตรีมของฉันด้วยนะ เอาไว้หลังจากผ่านงานเทศกาลปีใหม่นี้ไปแล้ว ฉันจะชดเชยให้กับทุกคน ด้วยการทำอาหารให้ทุกคนได้ชิมกันนะคะ และจะมีลงขายในร้านค้าให้ด้วย ยังไงก็รอติดตามกันด้วยนะคะ’

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++