เพ่ยยยย !!! มังกรเรืองโรจน์ มหาขันที และองค์ชายฤทธา ต่างอุทานขึ้นพร้อมกัน คำกล่าวอ้างของกระบี่ทลายนภาทำพวกมันตกตะลึง
กระบี่ทลายนภากล่าวต่อ “.. ในฐานะอาจารย์ผู้มีพระคุณของบรรพบุรุษพวกเจ้า ข้าขอบอกว่า มีเพียงกระบี่มังกรเก้าสวรรค์เล่มนี้ จะทำให้พวกเจ้ารอดตายได้ .. ฮา”
“บัดซบ ..” มังกรเรืองโรจน์ตวาดลั่น ใบหน้าตาถมึงทึงกล่าวขึ้นว่า “นี่มิใช่เรื่อง ที่เจ้าจะมากล่าวล้อเล่น”
กระบี่ทลายนภายิ้มเยาะกล่าวว่า “.. มิเชื่อวาจาข้าก็มิเป็นไร เช่นนั้นพวกเจ้าต้องจบสิ้นกับกระบวนยุทธ์ของเจ้าเด็กนรกนี่แล้ว .. ฮา ฮา”
ยิ่งมากระบวนสายธารศาสตรายิ่งรุนแรง .. มังกรเรืองโรจน์หันไปมองหน้ามหาขันทีราวกำลังขอความคิดเห็น
มหาขันทีครุ่นคิด พวกมันไม่สามารถตีโต้กลับ ทำได้เพียงตั้งรับจนพลังปราณอ่อนล้า หากถอยหนีเท่ากับยอมรับความปราชัย แคว้นโอริสาคงไม่มีที่ยืนหยัดในทวีปอีก
ยิ่งมาอุทัยยิ่งบ้าคลั่ง พลังปราณขยับเพิ่มขึ้นอีก ทำสายธารศาสตรารุนแรงกราดเกรี้ยวกว่าเดิม
อุทัยยิ้มมุมปาก กล่าวว่า “เป็นอย่างไร ยอมแพ้ได้แล้วหรือไม่ .. ฮี ฮี”
โหยยยย .. กระบี่ทลายนภาร่ำร้อง ปากกล่าว “ไอ้เด็กเปรต นี่เมิงเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเนี๊ยะ”
ตู้มมมมม !!! กระบี่ทลายนภาระเบิดพลังก่อเกิดปราการปราณคล้ายควันสีเทาล้อมรอบกาย ทำศาสตราที่พุ่งเข้าหาแฉลบออกไปรอบข้าง ถึงกระนั้นยังถูกแรงกระแทกจนถอยร่นไปทีละน้อย
มังกรเรืองโรจน์ มหาขันที และองค์ชายฤทธามารวมตัวกัน ต่างคนต่างสร้างปราการปราณล้อมรอบปกป้องกันและกัน
เปรี๊ยงงงง !!! เปรี๊ยงงงง !!! เปรี๊ยงงงง !!! แต่ละศาสตราที่กระหน่ำกระแทกทำทั้งสามบาดเจ็บบอบช้ำ
องค์ชายฤทธากล่าวด้วยความแค้นสุมอก “เจ้าขี้ครอก อย่าให้ข้ารอดออกไปได้ ..” .. พรวดดด มันสำรอกโลหิตออกมาคำโต
มหาขันทีก่นด่า “.. บัดซบเอ๊ยยย ข้าจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”
มังกรเรืองโรจน์กัดฟันหันไปกล่าวกับกระบี่ทลายนภา “เจ้ามีวิธีใด .. ว่ามา ..”
ฮี ฮี .. กระบี่ทลายนภาหัวเราะอย่างมีเลศนัย กล่าวว่า “.. ล้างอาถรรพ์ด้วยโลหิตบุตรมังกร .. ยิ่งปราณมังกรเข้มข้น .. กระบี่วิเศษยิ่งทรงพลัง”
มังกรเรืองโรจน์กล่าวอย่างร้อนรน “อันใดของเจ้า บอกให้ละเอียดหน่อย ว่าต้องดำเนินการเช่นไร”
ฮี ฮี ฮี .. กระบี่ทลายนภาหัวเราะอีก ยิ่งเห็นมังกรเรืองโรจน์ร้อนใจมันยิ่งเบิกบาน กล่าวต่อ “.. ผู้มีคุณสมบัติล้างอาถรรพ์กระบี่มังกรเก้าสวรรค์เล่มนี้ มีเพียงองค์ชายน้อย เจ้ามังกรน้อยผู้นั้น”
กระบี่ทลายนภาจ้องมองมายังองค์ชายฤทธา มันกล่าวต่อ “ใช้จิตมังกรสลายกายา แล้วนำทั้งปราณทั้งโลหิตบรรจุลงกระบี่วิเศษ .. เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น ..”
“.. ชั่วช้า” มหาขันทีตวาดก้อง มันกล่าวต่อ “จิตมังกรสลายกายา ไม่เท่ากับต้องตายเช่นนั้นหรือ .. นี่ .. นี่เจ้า”
“.. เจ้าโจรโฉด อุบายเช่นนี้ .. คิดหรือว่าพวกข้าจะหลงกล” มังกรเรืองโรจน์ก่นด่า
ฮ่า ฮ่า ฮ่า .. กระบี่ทลายนภาหัวเราะร่า “.. ไม่เชื่อข้า พวกเจ้าก็รอรับความอัปยศเถิด .. ฮา ฮา”
มหาขันที และมังกรเรืองโรจน์คิ้วขมวด จิตมังกรสลายกายา คือเคล็ดวิชาดึงพลังปราณปราณออกมาจากร่างกาย เพื่อกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง เมื่อลงมือสำเร็จลุล่วงร่างกายของผู้ใช้วิชานี้จะแหลกสลายกลายฝุ่นธุลี
เมื่อสามพันปีก่อน มหาบุรุษโอริสาก็ใช้เคล็ดวิชานี้ดึงพลังปราณทั้งหมดออกมาปิดผนึกประตูอสูรโลกา
เห็นทั้งสองเดือดดาล กระบี่ทลายนภายกยิ้มอย่าพอใจ กล่าวอีกว่า “เพียงกระทำแค่กึ่งหนึ่งเท่านั้น คาดว่ามีพลังเพียงพอจะปลุกกระบี่วิเศษนี่ได้”
มังกรเรืองโรจน์และมหาขันทียิ่งแปลกใจเข้าไปอีก ฟังจากวาจากระบี่ทลายนภาราวกับมันล่วงรู้เคล็ดวิชาลับดังเส้นลายมือของตนเอง
ฮา ฮา ฮา .. กระบี่ทลายนภาหัวเราะกล่าวว่า “ไม่ต้องทำหน้าฉงน ก็บอกแล้วไง ว่าข้าคือ อาจารย์ของบรรพบุรุษของพวกเจ้า ฮา ฮา”
คราวนี้ทั้งสองถึงกับเงียบ ได้แต่มองหน้ากันไปมา
“.. ข้าจะลองดู” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง
มังกรเรืองโรจน์อุทาน “.. นี่ .. นี่เจ้า”
มหาขันทีร้องเสียงหลง “.. องค์ชายน้อย”
เป็นองค์ชายฤทธาที่กล่าวออกมา สายตาของมันเด็ดเดี่ยว จ้องมองไปยังกระบี่ทลายนภากล่าวว่า “.. ข้าจะปลุกกระบี่วิเศษด้วยพลังของข้า”
กระบี่ทลายนภาจ้องมองมายังสายตานั้น “.. เยี่ยม ให้มันได้เช่นนี้ ฮา ฮา”
มหาขันทีกล่าวแทรก “.. องค์ .. องค์ชายน้อยอย่าทำเช่นนั้น เป็นกลลวงของมัน”
มังกรเรืองโรจน์ก็กล่าวขึ้นว่า “.. นี่เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่ากำลังจะทำอันใด”
“ข้ารู้ .. ข้ารู้ดี ..” องค์ชายฤทธากล่าว “ถึงตายข้าก็ยินยอม หากว่านี่ คือหนทางที่จะรักษาเกียรติยศของโอริสาไว้ได้”
คำกล่าวนี้ทำมังกรเรืองโรจน์และมหาขันทีถึงกับนิ่งเงียบ ความมุ่งมั่นจากประกายตาองค์ชายน้อยทำทั้งสองขนลุกเกรียว
หวา .. กระบี่ทลายนภาอุทาน มันกล่าวเบาๆ ว่า “เจ้าเด็กนี่ไม่เลว ใจเด็ดกว่าที่คิด คงต้องประเมินมันใหม่แล้ว”
เฮ้ยยยย .. เสียงของอุทัย “นี่พวกเจ้ากล่าวอันใดกัน จะยอมแพ้แล้วหรือไม่ ฮา ฮา ฮา”
กระบวนท่ากระแสธารศาสตราต้องใช้พลังปราณและกำลังจิตอย่างมหาศาล อุทัยใกล้ถึงขีดสุดของมันแล้ว แต่ก็ยังกลั้นใจส่งแรงฮึดอีกเฮือกเร่งเร้าพลังส่งกระแสศาสตราโจมตีต่อเนื่อง
กระบี่ทลายนภาจ้องไปยังองค์ชายฤทธา มันพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยว่า “.. เร่งกระทำเถิด เพียงครึ่งทางของกระบวนท่าก็พอ ข้าจะคุ้มกันเจ้าจากดาบกระบี่เหล่านี้เอง”
องค์ชายฤทธาส่งสายตามุ่งมั่น คนเข้าถึงจิตสมาธิอย่างราดเร็ว ทำการเปิดจุดชีพจรทั่วร่างกาย ควบคุมพลังปราณไหลย้อนกระแทกใส่ชีพจรปราณตามเคล็ดวิชาจิตมังกรสลายกายา
เพียงเริ่มต้นก็เจ็บปวดแสนทรมาน องค์ชายน้อยกู่ร้องดีดกายไปยังกระบี่วิญญาณมังกร .. อ๊ากกกกก !!!!
เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว มังกรเรืองโรจน์ไม่สามารถรั้งองค์ชายน้อยไว้ได้ทัน ส่วนมหาขันทีทำได้เพียงหันมองมา กล่าวร้องอย่างตระหนกว่า “.. ท่านชาย !!! .. ท่านชายน้อย !!!”
กระบี่ทลายนภาก็เคลื่อนกายติดตามเป็นแนวป้องกัน ใช้ปราการปราณของตนเองกระแทกเบี่ยงเบนศาสตราที่พุ่งเข้าหา เกิดช่องว่างด้านหลังให้องค์ชายน้อยเคลื่อนที่
องค์ชายฤทธาส่งเสียงร้องอันแสนทรมาน ความเจ็บปวดแผ่ไปทุกอณู ราวกับว่าร่างกายจะระเบิดออก
.. อ๊ากกกกก !!! เส้นลมปราณบีบคั้นบิดเบี้ยว โลหิตมังกรทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด
.. อ๊ากกกกกกก !!! ชีพจรปราณพลิกกลับ ผิวหนังปริแตก โลหิตมังกรไหลชโลมกาย
.. อ๊ากกกกกกกกก !!! องค์ชายฤทธากลายไปเป็นร่างโลหิตสีแดงเข้ม มันกระโดดมาถึงกระบี่วิญญาณมังกรแล้ว
จิตมังกรสลายกายา เป็นเคล็ดวิชาสำหรับผู้ตั้งใจตายอย่างแท้จริง เพียงเริ่มกระบวนการก็เจ็บปวดราวกับตายทั้งเป็น หากเอาดาบเชือดคอตัวเองเสีย คาดว่าคงพบความสุขสบายมากกว่านี้
กระบี่วิญญาณมังกรเล่มมหึมาปักอยู่เบื้องหน้า ความเจ็บปวดทรมานทำสติขององค์ชายฤทธาใกล้จะหลุดลอย แต่จิตพยาบาทก่อเกิดเป็นพลังเฮือกสุดท้าย มันทิ้งร่างโอบเกาะด้ามกระบี่วิเศษเอาไว้
องค์ชายฤทธาหายใจรวยรินโลหิตมังกรจากร่างไหลย้อมอาบชะโลมผ่านตัวกระบี่จนถึงพื้นศิลา ปราณมังกรบริสุทธิ์เปล่งประกายราวแก้วผลึกแผ่กระจายออกจากร่าง
.. มังกรเรืองโรจน์ มหาขันที และกระบี่ทลายนภาจ้องมองตาไม่กะพริบ
และแล้วสิ่งที่ทุกคนรอคอยก็เกิดขึ้น ปราณและโลหิตมังกรถูกดูดหายไปในกระบี่วิเศษ
.. คลืนนนน พื้นศิลาสั่นสะเทือน เกิดรอยปริแตกออก
.. คลืนนนน .. คลืนนนน วิหารศักดิ์สิทธิ์สะเทือนราวถูกมือยักษ์เขย่า
.. กระบี่วิญญาณมังกรที่นิ่งตระหง่านมาอย่างยาวนาน ค่อยๆ ขยับลอยขึ้นจากพื้นศิลา เผยให้เห็นส่วนกระบี่อีกครึ่งหนึ่งที่ซ่อนมากว่าสามพันปี
กระบี่ผลึกแก้วเล่มยักษ์สูงกว่าสิบศอกส่งรัศมีปราณเป็นประกายวิบวับ ลอยฝ่ากระแสธารศาสตราอย่างมั่นคง พลังปราณที่กระจายออกกระแทกศาสตราน้อยใหญ่กระเด็นกระดอนออกไป
มหาขันทีอ้าปากค้าง แล้วกล่าวขึ้นว่า “.. กระบี่ .. กระบี่วิญญาณมังกรตื่นแล้ว”
มังกรเรืองโรจน์ยังไม่เชื่อสายตาตนเอง กล่าวว่า “วิเศษ .. วิเศษ .. พวกเราไปหลบหลังกระบี่ก่อน”
ทั้งสองเคลื่อนกายมาหลังกระบี่วิญญาณมังกร นั่นคือพื้นที่ว่างช่วงใหญ่กลางกระแสธารศาสตรา กระบี่วิเศษส่องแสงผุดผ่องศักดิ์สิทธิ์ดังวัตถุจากสรวงสวรรค์
อุทัยหยีตามอง หางตากระตุกยิบยิบ กล่าวว่า “นี่พวกเจ้า หาอันใดมาเล่นอีก ..”
ทหารนับหมื่นในเมืองพระราชวังต่างเงยหน้ามองราวถูกสะกดจิต สิ่งอัศจรรย์กำลังเกิดขึ้นบนยอดวิหารมังกรบุราณ กระแสธารศาสตรานับหมื่นเล่มว่าน่าตระหนกแล้ว ยังมีกระบี่วิญญาณมังกรเล่มมหึมาลอยขึ้นฝ่ากระแสศาสตรานั้นไว้อีก
ทหารบางคนถึงกับน้ำตานองหน้า บ้างคุกเข่าทิ้งตัว ทั้งหมดสัมผัสได้ถึงพลังอันศักดิ์สิทธิ์ของศาสตราสวรรค์ที่ดำรงอยู่มาตั้งแต่กำเนิดแคว้นโอริสา
พลังจากกระบี่วิญญาณมังกรกระจายออกอย่างแน่นหนา ปลายแหลมของกระบี่ค่อยๆ ยกขึ้น ทำกระบี่ตั้งขนานพื้นชี้ไปยังอุทัย
.. ที่ปลายด้ามจับรูปหัวมังกร องค์ชายฤทธาร่างเปลือยเปล่ายืนหลับตาพนมมืออยู่กลางออก
.. ผมดำขลับปลิวสยาย ร่างกายแข็งแกร่งกำยำกว่าเดิม ผิวหนังเรียบลื่นมีปราณคล้ายเกล็ดมังกรใสปรกคลุมไปทั่ว
.. พลังมังกรเทวะจากกระบี่วิเศษเข้าผสานกับร่างกายของฤทธา ทำร่างที่ใกล้แตกสลายกลับมาสมบูรณ์พร้อมราวปาฏิหาริย์
“.. บุตรมังกร ! .. บุตรมังกรกลับมาแล้ว” เสียงนายทหารผู้หนึ่งน้ำตาไหลตะโกนอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เสียงนั้นทำทุกคนอุทานเซ็งแซ่
เพียงชั่วครู่ผู้คนนับหมื่นพร้อมใจคุกเข่าก้มหัวแนบกับพื้นตรงหน้า เสียงเรียกบุตรมังกรดังกระหึ่มไปทั่วโอริสนคร
มังกรเรืองโรจน์และมหาขันทีเหม่อมองร่างขององค์ชายฤทธา จิตใจของทั้งสองสั่นสะท้าน .. นี่คือร่างบุตรมังกรอันแท้จริง
แต่กระบี่ทลายนภาหาสนใจไม่ มันพุ่งกายมายังพื้นศิลาที่เคยมีกระบี่วิเศษปักตรึงไว้ ดวงตาของมันลุกวาวไม่สามารถปกปิดความปรารถนาในจิตใจได้
ฮี ฮี ฮี .. กระบี่ทลายนภาส่งเสียงหัวเราะอันสมใจ แล้วกล่าวอย่างลิงโลด “ในที่สุด .. ในที่สุด .. เจ้ากระบี่อุบาทว์นั่นก็เคลื่อนออกไปจนได้ .. ฮา ฮา”
.. ที่เบื้องหน้าคือรอยแยกศิลายาวราวศอกหนึ่ง ร่องลึกภายในทอดลึกลงไป
.. ที่ก้นหลุมมีกลิ่นอายสีดำไหววูบหมุนวน มีร่างหนึ่งอยู่ในชุดคลุมยาวดำมอซอ
.. ร่างมนุษย์แห้งกรังราวผีตายซากในชุดคลุมนักเวทย์นอนสงบนิ่ง แต่ยังมีพลังงานมืดมิดชั่วช้าไหลวนอยู่เบาๆ
ฮา ฮา ฮา .. กระบี่ทลายนภาหัวเราะอีก กล่าวขึ้นว่า “.. ร่างข้า .. เป็นร่างของข้า เจ้าศิษย์สารเลวสะกดไว้ที่นี่จริงด้วย”
โดยไม่รั้งรอกระบี่ทลายนภายื่นสองมือออก ปากท่องมนตร์ขมุบขมิบ ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ทั่วร่างแผ่กระจายปราณอายดำมรณะ
.. ร่างผีที่ก้นหลุมเกิดการตอบสนอง
.. หน้าอกของซากร่างนั้นดีดผึงลอยขึ้น มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน
.. เจ้าสิ่งนั้นดันจนร่างโบราณปริแตกเสื้อผ้าฉีกขาด ปรากฏปราณพลังกลุ่มหนึ่งหลุดลอยออกมา
“.. แก่นพลังของข้า .. ฮี ฮี ฮี” เสียงของกระบี่ทลายนภา ดวงตาจ้องมองก้อนปราณดำมืดมรณะโดยรอบแผ่กระจายเส้นสายสีดำกำลังลอยขึ้นมา
นั่นคือแก่นปราณของซากศพนั้น ผู้ที่ขณะมีชีวิตฝึกวิชาฝีมือถึงขั้นสุดยอด ก่อนตายสามารถผนึกปราณของตนเองเก็บเอาไว้
ซากร่างนั้นคือ ร่างที่ให้กำเนิดเจ้าปรสิตภูติ .. มหาราชครูแห่งคุปยะ
แก่นปราณพลังดำขมุกขมัวลอยขึ้นมาถึงตรงหน้ากระบี่ทลายนภา มันอ้าปากกว้างดูดก้อนปราณนั้นเข้าปากไป
ท้องฟ้าเบื้องบนสว่างวาบด้วยพลังจากกระบี่วิญญาณมังกร มันสามารถต้านทานกระแสธารศาสตราได้อย่างมั่นคง ยิ่งนานปราณกระบี่วิเศษยิ่งเข้มข้นหนาแน่น
อุทัยอุทาน “.. ซวยแล้วกู”
องค์ชายฤทธาที่ด้านท้ายกระบี่วิเศษกล่าวทั้งยังหลับตาว่า “ไอ้คนชั้นต่ำ ! เห็นถึงความพิสดารของข้าแล้วหรือไม่”
อุทัยแสร้งกล่าวตอบ “เหมมม .. ท่านชายผู้สูงศักดิ์ ท่านกลับสิ้นเปลืองกำลังกับชนชั้นต่ำเช่นข้า” มันยิ้มเยาะแล้วกล่าวต่อ “แต่หากไม่มีข้า ท่านคงไม่เข้มแข็งถึงเพียงนี้ .. ใช่หรือไม่ .. ไอ้ธรรมเกลอรัก ฮี ฮี”
“ผู้ใดเป็นสหายเจ้า” องค์ชายฤทธาตวาดใส่ เปลือกตาเปิดออกเผยพลังจิตอันแรงกล้า
ปรากฏปราณเป็นตัวมังกรเทวะปรกคลุมด้วยเกล็ดแก้วแสงสีรุ้ง กางปีกกว้างมหึมา บนหัวมีเจ็ดเขายาวแหลม สายตาทรงพลังโก่งคอแหกปากร้องคำราม .. โฮ๊กกกกก !!!!!
ดวงตาอุทัยส่งแสงแดงฉาน ศาสตรานับหมื่นบินวนกลับมาเรียงตัวเป็นเส้นสาย ตรงปลายเรียวแหลมราวกระบี่ยักษ์
“.. พร้อม .. ก็” อุทัยแยกเขี้ยวกล่าวอย่างไม่กริ่งเกรง
“.. เข้า .. มา” เสียงของอุทัย ส่งสายธารศาสตราพุ่งกระแทกใส่กระบี่วิเศษโดยทันที
“ไปตายยย .. ซ่ะ ..” องค์ชายฤทธาตะโกนก้อง พลังปราณระเบิดออกอย่างแรง ส่งกระบี่วิญญาณมังกรพุ่งทะยานไปเบื้องหน้า
.. โฮ๊กกกกกกก !!!!! มังกรเทวะร้องกัมปนาท พลังทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ
.. คลืนนน .. เปรี๊ยงงงงง !!!
เสียงดังสนั่นจนแผ่นดินสะเทือน สิ่งปลูกสร้างทั่วเมืองสั่นไหว พลังปราณกระจายออกโดยรอบทำวิหารมังกรบุราณพังทลายก้อนศิลาร่วงหล่น
กระบี่วิญญาณมังกรยังพุ่งทะยาน ฉีกกระชากศาสตราในสายธารจนปี้ป่น
องค์ชายฤทธากล่าวอย่างสะใจ “.. เป็นเช่นไร .. สมใจแล้วหรือไม่ .. ฮา ฮา ฮา”
“เชร็ดดด เปร็ดดด” อุทัยอุทานใจหายวาบ กระบวนท่าอันสุดยอดของมันมิอาจทานทนถูกกระบี่วิเศษพุ่งเจาะทำลาย
.. เปรี๊ยงงง .. เปรี๊ยงงง .. เปรี๊ยงงงงง !!! ดาบกระบี่กระจัดกระจายปลิวว่อน สายธารศาสตราพ่ายแพ้ยับเยิน
อุทัยตากะพริบตารัวๆ ผลึกแว่นทิพย์แสดงสิ่งที่กำลังพุ่งมา .. ‘ศาสตราเทวะ - ระดับพลัง ๙,๙๙๙,๙๙๙๙ จุด’
เพียงกระพริบตา กระบี่วิญญาณมังกรพุ่งใส่อุทัย เกิดเป็นรังสีแสงส่องสว่าง ส่งปราณระเบิดรุนแรงเป็นรัศมีกว่าห้าสิบศอก
.. บรึ๊มมมมมม !!! ก้อนศิลาปลิวกระจาย ผนังวิหารด้านข้างถล่มลงมาเพิ่ม ปราณพลังจากกระบี่วิเศษทำวิหารมังกรบุราณไม่เหลือเค้าเดิมอีก
“เหวอออ ..” อุทัยอุทานรู้สึกแสบร้อนไปทั่วร่าง มันกระโดดลอยร่างอยู่ด้านบน มองลงมาเห็นที่ที่มันเคยอยู่พังทลายอย่างย่อยยับ
ชิ .. องค์ชายฤทธาสบถจ้องมองตาม ส่งสายตาหยามเหยียดกล่าวว่า “.. เจ้าผู้นี้ หลบหนีราวสุนัขตัวหนึ่ง”
อุทัยยังท้าทายร้องบอก “.. สุนัขแล้วอย่างไร .. จะสังหารข้า .. ต้องเร็วกว่านี้ .. ฮา”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านบน “เร็วเพียงนี้ พอหรือไม่”
อุทัยใจหายวาบ .. เหลียวหน้าขึ้นมอง พบเห็นร่างร่างหนึ่ง
.. ร่างเปลือยเปล่าคล้ายกระบี่ทลายนภาหยุดลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาของมันดำสนิทไร้นัยน์ตาขาว
.. อายปราณดำมรณะแผ่ขยาย ผมยาวปลิวสะบัด เส้นเลือดสีม่วงดำปูดโปนไปทั่ว ร่างพองขยายออกอย่างรวดเร็ว
.. ร่างกายยืดยาวขยายออกกว่าเท่าตัว กล้ามเนื้อเปลี่ยนเป็นสีดำเงาวาวราวโลหะ ยังมีตุ่มหนามน้อยใหญ่แทงงอกออกมา ปากของร่างนั้นอ้ากว้างส่งยิ้มแยกเขี้ยวราวปีศาจร้าย
สิ่งที่ปรากฏในผลึกแว่นทิพย์ทำอุทัยแทบร้องไห้ .. ‘อมนุษย์ : จิตญาณนิรันดร์ - ระดับพลัง ๙๙,๙๙๙,๙๙๙ จุด’
ร่างอมนุษย์ยกแขนข้างขวาขึ้นพร้อมเสียงดัง .. แคว๊กกกก ! .. ที่ท่อนแขนด้านล่างมีบางสิ่งคล้ายโลหะสีดำทะลุงอกออกมา กลายเป็นแผ่นดำยาวลักษณะราวมืดดาบอันใหญ่ยาว
อุทัยไม่รอช้าไขว้แขนซ้ายขวาเป็นกากบาท รีบใช้วิชาก้นหีบส่งพลังทั้งหมดรักษาชีวิตน้อยๆ ของมันไว้
.. ก้องเกราะมังกร !!! .. อักขระสีทองตามร่างกายเพิ่มความสว่าง ก่อร่างปราการปราณสีทองจากสองแขนเป็นรูปครึ่งทรงกลมหนาราวหนึ่งศอกปกป้องตนเองไว้
.. เปรี้ยงงง !!! ร่างอมนุษย์ฟันแขนลงมา มีดดาบอันโตฟาดใส่อุทัยอย่างถนัดถนี่
ปราการปราณของอุทัยยุบย่นจนบิดเบี้ยวแล้วจึงแหลกสลายราวฝุ่นผง มันใช้ไหวพริบหยิบยืมแรงกระแทกพุ่งกายถอยตามสภาวะ
.. เพียงกระบวนท่าเดียวเกือบทำอุทัยสิ้นชีพแล้ว
.. ร่างของอุทัยถูกพลังอันมหาศาลส่งลงสู่พื้นดิน ยังไม่ทันได้ปรับเปลี่ยนท่าร่าง สิ่งที่มองเห็นทำมันตกใจเพิ่มขึ้นอีก
เจ้าอมนุษย์ยกแขนซ้ายกางกรงเล็บขึ้น กระบี่วิญญาณมังกรก็ลอยมาอยู่เหนือมันอย่างรวดเร็ว เพียงเสี้ยววินาทีเจ้าอมนุษย์ซัดพลังปล่อยกระบี่วิเศษพุ่งตามอุทัยลงมา
“.. จบสิ้นกัน” อุทัยอุทาน ร่างของมันกำลังร่วงหล่นไร้การควบคุม ยังมีกระบี่มังกรเก้าสวรรค์เล่มมหึมาพุ่งตามลงมาสังหาร อีกเพียงชั่วครู่มันต้องขาดเป็นสองท่อนแล้ว .. มันคิดอันใดได้ .. ที่เบื้องหน้าก็ปรากฏเม็ดกลมสีขาวส่องประกายราวไข่มุกขึ้นเม็ดหนึ่ง .. อุทัยดูดเจ้าสิ่งนั้นเข้าปากกลืนลงทำคอไป .. อึกกก !
717K
