STARCIN อุบัติมหาสงครามสตาร์คิน (อ่านฟรีจนจบ)(มี EBOOK)

ภาคที่2 GAMES START ตอนที่35 ไปกันต่อ

จะบ้าตายพวกเขาคิดอะไรอยู่ถึงโดดลงไปในน้ำทั้งที่ออกไปโดยไม่ต้องเสี่ยงชีวิตก็ได้แท้ๆ 

คลื่นน้ำจากแรงปะทะของพวกเขากับเหล่ามอนสเตอร์ปลายักษ์ซัดมาไกลถึงริมทะเลสาบความรุนแรงของเวทมนตร์ที่ใช้มากกว่าตอนอยู่บนบกเป็นเท่าตัวมันสามารถเป่าซึฮากิลอยออกไปหลายสิบเมตรได้อย่างง่ายดาย 

" กิ !เราถอยกันก่อนไหมแล้วค่อยคิดวิธีสู้ " 

" ตามนั้นถอยกันก่อน "พวกมันไม่โจมตีซี้ซั้วแต่กลับรอจังหวะแทนและมักจะไม่ขึ้นมาบนผิวน้ำ ซึฮากิว่ายกลับขึ้นบนบกนั่งพักให้มานาฟื้นฟูกลับมา

" พวกมันทุกตัวมีตาแถมใช้การมองเห็นซะส่วนใหญ่ไม่เข้ากับความมืดข้างใต้น้ำเลยแสดงว่าพวกมันต้องใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในที่ที่มีแสงและใช้วิธีมองด้วยตา " 

" นี่กิเราออกไปกันเลยไม่ได้เหรอไม่เห็นต้องเสี่ยงชีวิตเลยเราค่อยๆ เพิ่มเลเวลก็ได้นะ " คานะพูดด้วยท่าทางออดอ้อนสุดชีวิต

" ใช่ ๆทำไมนายถึงยังไม่ออกไป " เสียงที่คุ้นเคยแต่ก็น่าประหลาดใจเช่นกัน

" ดีน่าเธอยังอยู่อีกเหรอ ?" ซึฮากิตกใจเมื่อได้เห็นเธออยู่ข้าง ๆ 

" ก็ไม่เห็นพวกนายมาสักทีฉันก็เลยย้อนกลับมาดูทำไมนายถึงพยายามจัดการพวกมันทั้งที่ไม่จำเป็นล่ะ ? " ดีน่าเอามือเท้าเอวจ้องหน้าซึฮากิ

" เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ...กลับไปหาคนที่รอเธอเถอะ" ซึฮากิยืนมองทะเลสาบเพ่งสายตาลงไปคิดอะไรในใจอยู่

" ข้างใต้มันต้องมีถ้ำอีกแน่ๆ เหมือนกับในหลุมนั่น " 

" นายจะแน่ใจได้ยังไงถึงจะมีถ้ำจริงก็ใช่ว่าเราจะหาเจอง่ายๆ นะ " สเตล่างุนงงคิดหาวิธีชนะมันไม่ได้สักที

ขณะที่ซึฮากิยืนคิดอยู่ก็มีเวทน้ำพุ่งตรงมาหาเขาคานะและสเตล่าสร้างโล่มานาช่วยกันป้องกันไว้ได้แต่ด้วยความรุนแรงของมันถึงขั้นทำให้มือพวกเธอสั่นไปเลย

" ทั่วทั้งที่แห่งนี้จะมีบ่อน้ำเล็กใหญ่กระจายไปทั่วเหมือนกับบ่อน้ำภายในถ้ำตอนที่ตกลงไปในหลุมบ่อน้ำพวกนั้นคงเชื่อมต่อกันด้วยสายน้ำแน่ ๆหมายความว่าเราสามารถว่ายดำไปทางนั้นเพื่อตามหาถิ่นที่อยู่ของมันได้ " 

" เอาจริงดินายจะดำน้ำได้นานขนาดนั้นเลยเหรอ" สเตล่าตกใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

" ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะกลั้นหายใจ" พวกเธอทำหน้างุนงง

" หลักการเดียวกับบอลน้ำที่คานะเล่นกับเซนฉันจะใช้เวทลมและเคลือบด้วยมานาอีกทีทำเป็นหน้ากากและถังเก็บอากาศแค่นั้นก็ทำให้เราอยู่ใต้น้ำได้นานขึ้นแล้ว" ซึฮากิควบคุมมานาและเปลี่ยนเป็นเวทลมพร้อม ๆกับการสร้างเกาะหุ้มอีกชั้นมันแทบจะเป็นชุดดำน้ำโปร่งใส หมวกกลม ๆครอบหัวซึฮากิและมีถังใหญ่ที่เชื่อมต่อด้วยท่อมานาเขาสร้างมันออกมาได้ไม่ละเอียดนักทำได้เพียงรูปทรงเรขาคณิตง่ายๆ  วงกลม สี่เหลี่ยม ทรงกระบอก

" ฉันลองดูสักหน่อย "ซึฮากิโดดลงไปในน้ำทดลองชุดดำน้ำฉุกเฉินที่ทำขึ้นมาและมันก็ได้ผลเขาสามารถหายใจใต้น้ำได้เหมือนชุดดำน้ำจริง ๆ เลย

 " ใช้ได้แต่เราต้องเตรียมเสบียงเพิ่มสักหน่อย "พวกเขาช่วยกันเก็บซากมอนสเตอร์กรองเลือดและแยกส่วนต่าง ๆ ออกจากกัน 

" ฉันจะรออยู่แถวนี้นะ" คานะไม่กล้าแม้แต่จะลงไปในน้ำนั่น

" ฉันไปด้วยละกัน " ดีน่าพูดแทรกขึ้นมายกมือโบกยิ้มกว้าง

" เธอจะเอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างงั้นเหรอ? รออยู่กับคานะนั่นแหละไม่ต้องห่วงพวกเธอไม่ได้ว่างเฉย ๆหรอก " ซึฮากิชี้ไปทางป่าข้าง ๆ 

" มากันอีกแล้วเหรอ ! "มอนสเตอร์หลากหลายชนิดในป่ามีทั้งลิงลม ลิงน้ำ ฟ็อกกี้และตัวแปลก ๆอีกหลายตัว 

" ไปละ "ซึฮากิและสเตล่ากลับลงไปในหลุมตรงเข้าไปในถ้ำเล็ก ๆ ปล่อยให้ดีน่าและคานะอยู่ต่อสู้กับพวกมอนสเตอร์

" จำไว้นะสเตล่าอากาศที่ใส่ไว้ไม่ได้มากมายอะไรขนาดนั้นน่าจะอยู่ได้ประมาณสิบนาทีแล้วต้องมาให้ฉันเติมอากาศเข้าไปใหม่" ซึฮากิจับมือสเตล่าวิ่งฝ่าความมืดเข้าไป

" เจอบ่อน้ำแล้ว "บ่อน้ำเล็ก ๆ ในความมืดภายในถ้ำที่มีนักสำรวจเกือบถูกลากลงไป

" เตรียมตัวนะ "ซึฮากิเติมอากาศเข้าไปในชุดของพวกเขาทั้งคู่ภายใต้ความมืดมิดสเตล่าทำได้เพียงแค่จับมือของซึฮากิและตามเขาไปเรื่อยๆ 

" ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย" สเตล่าจับมือซึฮากิแน่นถ้าเธอพลาดไปอาจถึงตายได้เลย

" แค่จับมือฉันไว้ก็พอ" พวกเขาปล่อยตัวลงไปในบ่อน้ำไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดมิดซึฮากิตัดสินใจว่ายไปตามทางเรื่อยๆ 

คานะและดีน่าเข้าปะทะกับฝูงมอนสเตอร์เพียงสองคนเท่านั้นแต่กลับไล่พวกมันไม่ให้เข้าใกล้ได้ง่ายๆ เลย 

" ปล่อยให้ฉันจัดการเอง" คานะใช้เวทระเบิดน้ำได้อย่างสบายใจไม่ต้องกลัวจะโดนลูกหลงเหมือนก่อนหน้านี้ที่มีนักสำรวจอยู่ด้วย

" ว้า...แบบนี้ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลยสิ" ดีน่าแสดงสีหน้าท่าทางของความน่าเบื่อ เธอยืนอยู่เฉย ๆเห็นมอนสเตอร์กระเด็นกระดอนถูกแรงระเบิดแยกร่างออกเป็นชิ้น ๆไม่สามารถเข้าใกล้พวกเธอได้เลยคานะดื่มกินเลือดเนื้อของมอนสเตอร์ไปด้วยขณะที่จัดการพวกมัน

" ว่าแต่พวกเธอไปทำอะไรผิดมาถึงมีประกาศตามล่าทั่วอาณาจักรได้" 

" เราก็แค่หนีออกมาจากค่ายทหารแล้วก็ทำร้ายผู้คุ้มนิดหน่อย...มั้ง" คานะพูดตอบโดยไม่มองหน้า

" แค่นั้นแน่สินะปกติแล้วประกาศจับจะมีแค่บริเวณที่เกิดเรื่องหรือใกล้เคียงเท่านั้นแต่เรื่องการก่อกบฏถูกพูดถึงไปทั่วนั้นแสดงว่าใบประกาศต้องกระจายไปมากกว่าสองหรือสามเมืองแน่ๆ ทางการเล่นใหญ่ขนาดนี้กับพวกหนีทหารเนี่ยนะโหดร้ายจริง ๆ เลย "

" ถ้าคนอื่นรู้ว่ากิฆ่าทหารไปคงหนักกว่าเดิมอีก" คานะบ่นพึมพำกับตัวเอง

" เธอว่าอะไรนะ ?" 

" ป-เปล่าไม่มีอะไร "คานะสะดุ้งเสียงสั่น

" งั้นเหรอ "ดีน่าเหม่อมองคานะที่กำลังยิ้มสนุกสู้กับมอนสเตอร์อาวุธหลายชิ้นที่พวกนักสำรวจทิ้งไว้บนพื้นปะปนไปกับเลือดแต่เธอก็ไม่หยิบมาใช้

" นี่เธอ ชื่อคานะใช่ไหม ?" ดีน่าพูดเสียงดังฟังชัด

" อืมใช่...ฉันคานะ "หลังจากเธอตอบกลับก็เงียบสนิทเหลือแต่เสียงระเบิดตูมตามดังเป็นระยะ ๆพวกเธอไม่กล้าคุยอะไรกันมากนัก

" เอ่อ...มีดที่เธอใช้มันค่อนข้างไม่มีประสิทธิภาพเท่าไหร่ถ้าไม่รังเกียจลองของฉันไหม? " เป็นเวลากว่าสิบนาทีจนเธอรู้สึกอึดอัดดีน่าเดินเข้าประชิดจากด้านหลังเอามือแตะไหล่ของคานะเบา ๆ พร้อมทั้งยื่นมีดของตัวเองให้

" ข-ขอบใจ "คานะรับมีดสั้นเล่มนั้นไปเธอดูลวดลายที่สวยงามแม้แต่ด้ามจับยังดูดี 

ก็มีดสั้นเหมือนกันนี่หน่าแล้วมันต่างอะไร คานะลองใช้มันสร้างคลื่นน้ำตัดแนวขวางเพียงตวัดออกไปมันผ่าร่างของมอนสเตอร์ขาดเป็นสองท่อนได้ไม่ยากแต่ก็ยังฆ่าเจ้าลิงน้ำที่อึดถึกทนไม่ได้ในครั้งเดียวอยู่ดี

มันก็รู้ดีขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ ใช้มานาเท่ากับก่อนหน้านี้แต่ได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าถ้าเป็นแบบนี้เราก็จะประหยัดมานาลงได้บ้าง 

" คานะระวัง ! "คลื่นมานาความเร็วสูงพุ่งเข้าใส่คานะขณะที่เธอกำลังเผลอมันกระแทกตัวคานะกระเด็นออกไปหลายเมตร

" เจ็บชะมัดเลย "คานะใช้มือขวายันตัวเองขึ้นยืนอีกครั้งมันรุนแรงจนเสื้อขาดเผยให้เห็นรอยแผลช้ำเป็นจ้ำอยู่ที่หลังของเธอ

" กล้าเล่นทีเผลอซะได้นะ"เธอยิ้มออกมาดูมีความสุขพุ่งเข้าใส่เหวี่ยงสะบัดมีดทั้งสองเล่มอย่างรวดเร็วเกล็ดที่เหลือไม่มากเริ่มหลุดร่วงลงไปเจาะเข้าที่เนื้อของมันได้ไม่ยาก

" อ่าฮะฉันยังไม่เคยกินเนื้อปลามอนสเตอร์เลยนี่หน่ารสชาติมันจะเป็นยังไงนะอยากจะลองแล้วสิ "ขณะที่เธอกำลังบ่นกับตัวเองมันก็ยังคลื่นมานาใส่แต่คานะก็เบี่ยงตัวหลบไปข้าง ๆได้ทัน

" มาเป็นอาหารให้ฉันซะดี ๆ"คานะวิ่งหลบคลื่นมานาและเข้าประชิดตัวมีดสั้นที่กำลังรวบรวมมานารวมกันเป็นดาบยาวหนึ่งเมตรแทงเข้าไปในเหงือกของมันไม่เพียงแค่นั้นเธอยังใช้เวทระเบิดซ้ำจากข้างในอีกหลายทีจนเลือดกระเด็นไปทั่ว 

" เลเวลหกจริงไหมเนี่ย ?ฮ่าฮ่า " หัวของมันเกือบขาดหลุดออกจากลำตัวด้วยแรงระเบิดเมื่อเธอพยายามชำแหละผ่าร่างของมันก็ได้เห็นสภาพภายในที่เละเกิดจากระเบิดของเธอเอง

" ไหนลองแบบสด ๆ ดูสิ" คานะแล่เนื้อปลาสีขาวหยิบใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

" มีกลิ่นคาวอยู่ก็คงเพราะเป็นปลาน้ำจืดหรือเปล่านะไอ้เราก็ไม่มีความรู้เรื่องนี้สักเท่าไหร่" คานะยื่นเนื้อปลาให้ดีน่าที่ยืนจ้องอยู่ไม่ไกลแต่เธอก็ส่ายหัวตอบกลับทันที

" อยากลองย่างหรือเผากินละแต่เซนก็ไม่อยู่อีก"คานะยืนคิดหนักจนหัวแทบจะระเบิดจนเธอนึกอะไรได้หยิบไฟแช็กที่ขโมยจากทหารออกมา

" ไฟแค่นี้จะทำยังไงดีนะ" เธอวิ่งเข้าไปในป่าเก็บรวบรวมกิ่งไม้มากองซุ่มรวมกันและลองจุดไฟดู

" เฮ้อ... "เธอจุดอยู่นานแต่ก็ไม่ติดสักทีจนเริ่มถอดใจ เธอเดินเข้าไปในป่าอีกครั้งใช้ไฟแช็กจุดไปตามพุ่มไม้ใบหญ้าแต่ก็ไม่ได้ผลจนมาเจอต้นไม้ที่มีน้ำแปลกๆ ไหลออกมาจากเปลือกไม้ 

" อะ- "ทันทีเธอจุดไฟไปโดนน้ำนั่นมันก็ลุกลามครอบคลุมต้นไม้ต้นนั้นทันที

" เยี่ยมไปเลย ! "เธอเผลอตะโกนดีใจออกมา ไฟได้ลุกลามไปเรื่อย ๆ จนดีน่าก็สังเกตเห็นได้คานะรีบกลับมาเอาท่อนไม้ที่มีไฟลุกท่วมมาก่อกองไฟใหม่

" นี่คานะเธอจะเผาป่าอย่างงั้นเหรอ "ดีน่าทำหน้างุนงงมองเห็นควันและไฟที่กำลังลุกลามอยู่ในป่าโดยที่คานะกำลังมีความสุขกับการย่างปลากิน

" ไม่เป็นไรหรอกน่าไม่มีคนอยู่สักหน่อย" เธอไม่สนใจเอาแต่กินอย่างเดียว

" อร่อยโคตรฮืม...อืม "ด้วยท่าทางของคานะทำเอาดีน่ากลืนน้ำลายตามกลิ่นหอมของมันลอยเตะจมูกของเธอไม่หยุด

" สักหน่อยไหม ?" คานะยื่นเนื้อสุกกำลังร้อน ๆ ให้เธอก็รับมันไว้และลองกินแววตาเปล่งประกายรู้สึกได้ถึงความชุ่มฉ่ำ

" เนื้อมอนสเตอร์มันอร่อยขนาดนี้ได้ยังไง" เธอกำลังตกตะลึงอยู่แต่ก็ขยับก้นเข้ามานั่งข้าง ๆ กับคานะทันทีพวกเธอสองคนกินอาหารร่วมกันโดยไม่ได้สนใจไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่เลย

ภายใต้น้ำที่มืดสนิทยังคงหาที่อยู่ของพวกมันไม่เจอเป็นเวลาเกือบชั่วโมงเห็นจะได้สเตล่าได้แต่จับมือกับซึฮากิให้เขานำทางไปเรื่อย ๆ 

" ที่นี่มีแสงสว่าง "พวกเธอได้ขึ้นบกจากบ่อน้ำขนาดใหญ่มีแสงลอดลงมาใต้น้ำได้อีกด้วย

" อาจจะเป็นรังของมัน" พวกเขาเดินเตร่ ๆไปตามทางเหมือนกับได้อยู่ในดันเจี้ยนปกติมีแสงจากคริสทัลส่องสว่างตลอดทางเสียงแหลมเล็กน่ารำคาญมาจากด้านหน้าเหล่ามอนสเตอร์พวกมันรวมตัวกันเหมือนกำลังซ่องสุมกำลังพล

" พวกมันทำอะไรกันน่ะ ?" สเตล่ากระซิบคุยกับซึฮากิอยู่ไกล ๆ 

" จะอะไรก็ช่างพวกเราต้องจัดการมันก่อน" ขณะที่พวกเขากำลังย่องเข้าไปจู่ ๆ ก็มีเสียงและแรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆกำลังเคลื่อนที่เข้ามา

" พวกมันอยู่ที่นี่จริงด้วย" ปูยักษ์ที่มันโผล่ออกมาช่วยเจ้าปลาสี่ขา พวกมอนสเตอร์ตัวอื่น ๆก็เดินตามหลังมันไปเหมือนกับว่าเป็นหัวหน้าผู้นำทัพ

" ทางในนี้ค่อนข้างซับซ้อนมีตรอกซอกซอยไปได้หลายทางแอบตามพวกมันไปเผื่อเราจะได้พบรังของมัน" หลังจากตามกันอยู่นานหลายสิบนาทีจนพวกมันมาหยุดอยู่ที่ห้องโถงขนาดใหญ่เพดานสูงสิบเมตรกับบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง

" นั่นมันตัวอะไรน่ะ ?" ที่ปลายสุดสายตาของพวกเขาทั้งมอนสเตอร์และปูยักษ์ก็ยอมนิ่งสงบเมื่ออยู่ต่อหน้าหมึกสีขาวโปร่งใสที่มองเห็นไปยันข้างในตัว

" หมึกเหรอขอดูเลเวลมันก่อน" ซึฮากิเพ่งสายตามองผ่านพวกมอนสเตอร์และได้สบตากับมันพอดี

" เจ้านั่นเลเวลแค่สามเองดูเหมือนมันจะเห็นเราแล้ว "ซึฮากิเตรียมมานาพร้อมสู้ทันที

" เธอพร้อมนะสเตล่า "สเตล่ายิ้มพร้อมกับพยักหน้าตอบกลับ

" มาจัดการมันทีเดียวเลย" มานาจำนวนมากของพวกเขากำลังแปลเปลี่ยนเป็นเวทมนตร์สัมผัสได้ถึงแสนยานุภาพของมัน

" เอาเลย ! "เสียงบ่งบอกสัญญาณของซึฮากิพายุคมดาบพัดอย่างรุนแรงและบ้าคลั่งเลือดที่สาดกระเซ็นย้อมห้องแห่งนั้นเป็นสีแดง

" เป็นยังไงได้ผลไหม ?" สเตล่าพยายามมองเข้าไปภายในนั้นที่มีทั้งฝุ่นและละอองเลือดปกคลุมวิสัยทัศน์ไปหมดเสียแล้ว

" ใช้มานาไปกว่าครึ่งสำหรับเวทมนตร์ครั้งนี้ด้วยมานาจำนวนมากความรุนแรงของมันก็ยิ่งมากไปด้วย"พวกเขาเดินตรงเข้าไปข้างในตรวจสอบหาตัวที่ยังรอดแล้วฆ่าทิ้งทันทีร่างเนื้อของมอนสเตอร์หลายสิบตัวกระจัดกระจายไปทั่วมองดูแล้วน่าสะอิดสะเอียน

" เจ้าปูนั่นยังไม่ตาย" มันหันแผ่นหลังรับพายุคมดาบกระดองเปลือกแข็ง ๆแตกเละไปยันอวัยวะภายในสิ่งที่มันปกป้องไว้ก็คือหมึกตัวนั้น 

" ระวัง ! "กล้ามปูขนาดใหญ่เหวี่ยงฟาดซึฮากิและสเตล่าถึงแม้เขาจะสร้างโล่มานาป้องกันได้ทันแต่มันก็กระแทกพวกเขาไปไกลหลายเมตร

" ร่างกายเป็นแบบนั้นแล้วยังจะเคลื่อนไหวได้ไวแบบนี้อีก"ซึฮากิพุ่งตรงเข้าไปหามันสไลด์ตัวหลบกล้ามปูใหญ่ยักษ์นั่นเข้าประชิดด้วยได้อย่างรวดเร็ว

" ถ้าใช้เวทพายุคลั่งแบบนั้นอัดเข้าไปในตัวจะเป็นยังไงกันนะ? " ซึฮากิแทงมัดสั้นเข้าไปตรงแผลเหวอะเปลือกที่แตกเละไปแล้วของมันเวทพายุคลั่งหมุนแรงจนบิดขยี้เนื้อในของมันจนเละ

" เลเวลหกจริงหรือเปล่าเนี่ย? " ร่างอันใหญ่โตร่วงลงพื้นเสียงดังโครมเผยให้เห็นร่างของหมึกที่ซ่อนอยู่มันกระเสือกกระสนจะคลานลงไปในบ่อน้ำให้ได้

" อย่าบอกนะว่าเจ้านี้คือราชาดันเจี้ยนทำไมถึงเลเวลน้อยกว่าตัวอื่นขนาดนี้หรือจะไม่ใช่ "ซึฮากิตวัดคมมีดวายุตัดหนวดยึกยือพวกนั้นหมดไม่ให้หนีไปไหนได้

" หนวดพวกนี้เก็บไปกินดีกว่าคานะคงจะชอบ"ซึฮากิบอกให้สเตล่าเก็บหนวดพวกนั้นใส่กระเป๋าที่ทำขึ้นเองเธอหยิบจับด้วยท่าทางหยะแหยง

" เจ้านี่มันพูดได้ไหมน่ะเห้ ! ตอบหน่อยสิ " ซึฮากิเหยียบตัวมันไว้ เจ้าหมึกพยายามดิ้นอย่างทุรนทุราย

" ฆ่ามันไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ? " สเตล่าเอ่ย

" เผื่อมันจะมีข้อมูลอะไรให้เราบ้างแต่ก็ช่างเถอะ"ซึฮากิตัดหัวของมันขาดแต่ทันใดนั้นก็มีแรงสั่นสะเทือนไปทั่วจนไม่รู้ที่มาว่าเกิดจากที่ไหนซึฮากิกระโดดดำลงไปในบ่อน้ำตรงกลางนั่นเจ้าปลายักษ์ตัวที่ตาบอดกับตัวที่ถูกตัดขามันว่ายชนกับผนังถ้ำใต้น้ำไม่หยุดฟองอากาศแปลก ๆ ล่องลอยไปทั่วขณะที่เจ้าปลามอนสเตอร์นั่นไม่สนใจซึฮากิเลย

อะไรอีกล่ะเนี่ย ? ฟองอากาศแปลก ๆ พวกนั้นเมื่อได้สังเกตดี ๆมันกลับเป็นเหมือนไข่ที่แตกออกแล้วมากกว่าหนึ่งในนั้นลอยมาโดนตัวซึฮากิสัมผัสได้ถึงความแข็งวินาทีนั้นเขารู้สึกถึงภัยอันตรายบางอย่าง

" มันยังไม่จบ "ซึฮากิกลับขึ้นบกเห็นสเตล่าเดินไปเดินมาค้นของตามซอกตามหลืบอยู่

" นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่" ซึฮากิยืนงงเอ่ยปากถาม

" ดูนี่สิฉันเจออะไร "เธอยื่นธนูสีฟ้าที่เมื่อมองดูก็รู้สึกสดชื่นเหมือนสายน้ำแถมยังมีเครื่องเงินเหรียญ ทองและอัญมณีอีกหลายอย่าง

" สงสัยจะเป็นของที่มันเก็บมาจากนักผจญภัยที่ถูกฆ่าเอาไปเฉพาะที่สำคัญ ๆ ไม่งั้นขากลับมันจะลำบากเอา " ซึฮากิเดินไปตามทางที่แยกออกจากห้องนั้นร่างโคลนหลายคนของเขากระจายกันไปหาทางออก

" เหลือเจ้าปลายักษ์อีกสามตัวหวังว่าเราจะจัดการมันได้" พวกมันอยู่แต่ในน้ำด้วยพลังของเราในตอนนี้คงจะไม่สามารถฆ่ามันได้แน่ ๆแถมไอ้ไข่พวกนั้นอีกเท่าที่ดูคงไม่ต่ำกว่าร้อยแต่อะไรกันล่ะที่ฟักออกมา 

เสียงกระเพื่อมดังมาจากทะเลสาบระดับความดังของมันส่งมาถึงคานะและดีน่าที่กำลังนั่งคุยกันเพลินอยู่ทันใดนั้นก็มีเวทน้ำแรงดันสูงพุ่งเข้าใส่พวกเธอแต่โชคดีที่ไม่โดน

" อีกแล้วเหรอให้นั่งพักสบายๆ สักหน่อยไม่ได้หรือไง " คานะตะโกนสุดเสียงไปยังทะเลสาบกระสุนน้ำพุ่งใส่เธอเป็นจำนวนมากจากมอนสเตอร์ปลาขนาดเล็ก

" มากันซะเยอะแต่เบากว่าที่ดีคิดอีกนะเนี่ย" เพียงโล่มานาที่อัดมานาลงไปไม่มากก็สามารถป้องกันกระสุนน้ำพวกนั้นได้แล้ว

" เกิดอะไรขึ้น ?" สเตล่าและซึฮากิที่กลับมากำลังงุนงงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าฝูงปลาน้อยใหญ่มากมายกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาพร้อมกับเจ้าปลายักษ์อีกสองตัวที่เหลือ

" อา...เธอจัดการเจ้าปลานั่นไปแล้วตัวหนึ่งนี่หน่า" สเตล่าเหลือบไปเห็นกองไฟและซากปลายักษ์

" เหว่อ-ทำไมป่าถึงไฟไหม้ล่ะเนี่ย! "เปลวเพลิงลุกโหมกระหน่ำท่วมป่าฝั่งนั้นไปหมดทำเอาสเตล่าสะดุ้งตกใจทันทีที่เห็น

" แฮ่แฮ่ "คานะหัวเราะแก้เขินที่ทำเกินไปไม่ทันไรก็มีกระสุนน้ำ คลื่นมานาระเบิดน้ำและสารพัดเวทมนตร์โจมตีพุ่งเข้ามาหาพวกเธออย่างต่อเนื่อง

" จะอะไรก็ไว้คุยกันทีหลังเถอะ" พวกเขาช่วยกันสร้างโล่มานาขึ้นมาป้องกันการโจมตีพวกนั้นไว้

" มันอยู่ไกลขนาดนี้เวทเราจะทำอะไรมันได้ไหมเนี่ย? " ทันทีที่สเตล่าพูดจบซึฮากิก็ร่ายเวทสร้างพายุคลั่งออกมาอีกครั้งแต่พวกมันก็ดำลงไปหลบอยู่ใต้น้ำแทน

" อีแบบนี้จะจัดมันได้เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย" ซึฮากิมองลงไปยังทะเลสาบที่มีคลื่นซัดเพราะพายุคลั่งต่อให้ใช้มานาทั้งหมดก็คงจะจัดการพวกมันได้ไม่หมด

" ขอฉันลองสักหน่อย [ ElectricRing ] " คานะยิ้มฉีกกว้างเหมือนกับบอกเป็นนัย ๆ ว่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง เธอโยนวงแหวนไฟฟ้าลงไปในน้ำให้ใกล้เคียงกับจุดที่พวกมันอยู่มากที่สุดแต่ความแม่นกับห่วยแตกเกินไป

" น่า ๆ อย่าเศร้าไปเลยคานะสกิลใหม่ก็แบบนี้แหละยังควบคุมได้ไม่คล่อง "สเตล่าลูบหลังคานะที่นั่งง่อยอยู่ด้านหลัง

" เอาธนูนั่นให้เธอสิ" ทันทีที่ซึฮากิพูดจบสเตล่าก็วางกระเป๋าที่ทำจากเศษผ้าลงบนพื้นกางออกเผยให้เห็นของมีค่ามากมายรวมถึงคันธนูสีฟ้าด้วย

" ธนูเหรอ...สวยมากเลยขอบคุณนะ"คานะรับคันธนูจากมือสเตล่าลูบไล้ดูลวดลายรูปแบบของมันจนพอใจกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มที่ทำให้สเตล่าเขินได้

" ที่นี่เธอก็คงจะแม่นขึ้นแล้วสินะ" ซึฮากิพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชาขณะที่ห่ากระสุนเวทมนตร์กำลังโถมเข้ามาไม่หยุด

" อื้ม... "คานะตั้งท่าเตรียมง้างสายธนูที่ไม่มีลูกศรสักดอกแต่เธอรวบรวมมานาสร้างมันขึ้นมาเองความรู้สึกที่เธอได้สัมผัสมันช่างเบาสบายแทบจะไม่กินแรงกินมานาของเธอเลยเวทวงแหวนไฟฟ้าพุ่งตรงไปตกลงกลางวงพวกมันช็อตปลาตัวเล็ก ๆ ตายในทันที

" เยี่ยมไปเลยฝากเธอจัดการที่เหลือด้วยละกัน" คานะพยักหน้ายิ้มใหญ่ขณะที่มอนสเตอร์ปลาเล็กใหญ่จำนวนนับร้อยกำลังโถมโจมตีใส่เรื่อย ๆ 

" ต่อจากนี้แหละของจริง [ ElectricRing ] [ Electric Ring ] [ Electric Ring ] " เธอร่ายเวทซ้ำซ้อนกันจำนวนมากบนลูกศรมานาเพียงหนึ่งดอกกินมานาไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ทำเอาเธอแทบจะหมดแรงง้างสายธนู

" ไปเลย ! "กระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งลงไปในน้ำเสียงดังอย่างกับฟ้าผ่าทำเอาน้ำบริเวณนั้นกระจายเหมือนโยนระเบิดC4ลงไปแบบนั้นเลย

" อ่า ! ได้พักสักที "คานะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นสูดลมเข้าออกเต็มปอดอย่างสบายใจมอนสเตอร์ปลาลอยเต็มผิวน้ำรวมทั้งเลือดที่เปลี่ยนสีน้ำในบริเวณนั้นด้วยและก็ไม่มีการโจมตีกลับของพวกมันแล้ว

" ถึงเวลาออกไปกันแล้วแม้เราจะจัดการมอนสเตอร์เลเวลหกไปได้แต่เลเวลก็ไม่มีการเพิ่มขึ้นเลยแต่อย่างน้อยเราก็ได้ของมีค่าพวกนี้ไปขายได้"พวกเขาเตรียมตัวเดินทางแต่ดีน่าที่ยังยืนอึ้งเมื่อได้เห็นแสนยานุภาพเวทมนตร์ของคานะ 

" ถึงเวลาหาที่พักใหม่แล้วคราวนี้จะไปไหนกันดีล่ะ? " พวกเธอเดินเท้าไปยังทางออกเล็ก ๆทางที่สเตล่าและคานะเข้ามา

" ฉันมีหมึกมาให้ด้วยนะ" 

" โอโห ! ฉันไม่ได้กินของพวกนี้มานานแล้วนะเนี่ย " 

หลังจากออกมายังด้านนอกได้ก็กำลังจะพลบค่ำเสียแล้วความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามากับทุ่งหญ้าที่ล้อมรอบไปด้วยป่ากว้างใหญ่ห่างไกลตัวเมืองเหลือให้เห็นเพียงรอยเท้าของนักสำรวจที่หนีออกมาได้

" เร็วเข้าเราต้องตามหาดีน่าให้เจอ" เสียงชายหนุ่มและกำลังพลมากมายที่กำลังเคลื่อนพลมาทางนี้

" แบบนี้ฉันก็สบายใจได้แล้วสินะ" เสียงอันเอื่อยเฉื่อยของซึฮากิพูดลอย ๆ ขึ้นมา

" นายว่ายังไงนะ ?" ทันทีที่ดีน่าหันหลังกลับมาพวกเขาก็หายไปเสียแล้วทั้งซึฮากิคานะและสเตล่าเธอเห็นเพียงกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ที่จ้องมองเข้ามาในดวงตาของเธอแต่เมื่อกะพริบตามันก็หายไป

" ดีน่าลูกพ่อ ! "เสียงตะโกนด้วยความดีใจและรอยยิ้มของพวกเขาเมื่อได้เห็นดีน่ายังสบายดีอยู่

" ป๋าคะ ! "เธอโผเข้ากอดร่างกำยำที่แสนจะอบอุ่นของผู้เป็นพ่อเผลอหลั่งน้ำตาแห่งความดีใจที่รอดมาได้ไม่หยุด