[จบ] ยอดยุทธ์ทลายฟ้า ท้าลิขิตไร้ขอบเขต

บทที่ 50 ได้กระบี่พิฆาตมังกร

เวินฉิงมองเซียวอวิ๋นด้วยความสงสัยแล้วถามว่า “เป็นกระบี่พิฆาตมังกรจริง ๆ หรือ?”

“แน่นอนสิ ข้าจะหลอกศิษย์พี่ได้ยังไง” เซียวอวิ๋นพูดพลางยื่นกระบี่พิฆาตมังกรให้

ในขณะที่เวินฉิงกำลังจะเอื้อมมือไปรับกระบี่มาดู กระบี่พิฆาตมังกรก็พลันปล่อยปราณกระบี่ไร้รูปร่างออกมา แทงเข้าที่กลางฝ่ามือของเวินฉิง

เวินฉิงรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ฝ่ามือจนทนไม่ได้ รีบชักมือกลับทันที

เซียวอวิ๋นเห็นท่าทีที่ผิดปกติของเวินฉิง ก็รีบถามว่า “ศิษย์พี่ ท่านเป็นอะไรไป?”

เวินฉิงขมวดคิ้วกุมมือที่บาดเจ็บแล้วพูดว่า “เมื่อกี้เหมือนมีปราณกระบี่แทงที่ฝ่ามือของข้า ดีที่ข้าใช้พลังสลายไปทัน มิฉะนั้นคงบาดเจ็บแล้ว!”

เซียวอวิ๋นขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “กระบี่พิฆาตมังกร เจ้าเป็นคนทำงั้นหรือ?”

กระบี่พิฆาตมังกรในทะเลแห่งจิตของเขาก็ส่งเสียงเด็กน้อยออกมาว่า “แค่เด็กน้อยพลังขอบเขตจินตาน ยังกล้าที่จะมาแตะต้องข้า หากมีครั้งหน้า ข้าจะแทงฝ่ามือของนางให้ทะลุ!”

 เจ้าโง่! เจ้าเป็นใครกันถึงมาทำตัวเป็นเจ้านาย!

“นี่คือศิษย์พี่เวินฉิง หลังจากนี้เจอศิษย์พี่เวินฉิงก็เหมือนเจอข้า นางก็ถือว่าเป็นนายของเจ้าคนหนึ่ง ได้ยินหรือไม่?” เซียวอวิ๋นพูดเสียงดัง

กระบี่พิฆาตมังกรแค่นเสียงแล้วพูดว่า “คนเราเกิดมาในโลก หากไม่สามารถทำในสิ่งที่ตนตั้งใจได้ ก็ไม่นับว่าเป็นวีรบุรุษ ข้ากระบี่พิฆาตมังกรผู้ยิ่งใหญ่ จะมีนายสองคนได้อย่างไรกัน?”

"เยี่ยมยิ่งนัก! งั้นข้าจะดูด!"

เซียวอวิ๋นรีบใช้วิชาวิถีกระบี่ พลังธาตุทองบริสุทธิ์ที่อยู่ในกระบี่พิฆาตมังกรถูกเซียวอวิ๋นดูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“อ๊า! อย่าดูด อย่าดูดอีกเลย ข้าผิดไปแล้ว” กระบี่พิฆาตมังกรร้องออกมา พลางใช้เสียงเด็กน้อยขอร้อง

เซียวอวิ๋นหยุดใช้วิถีกระบี่ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “อย่างนี้สิ ถึงจะถูก คนที่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาถึงจะเป็นวีรบุรุษ รีบไปทำความรู้จักกับศิษย์พี่เวินฉิงสิ”

กระบี่พิฆาตมังกรพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า “เจ้ากล้าทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน...ใครให้ความกล้าเจ้า!”

"อ้าว ยังจะดื้ออีกงั้นหรือ ข้าจะดูด!" เซียวอวิ๋นทำหน้าดุ

กระบี่พิฆาตมังกรพลันยอมแพ้ “น...นายท่าน! อย่าดูดเลย ข้าผิดไปแล้ว ข้าแค่รู้สึกเสียหน้า อยากจะแสดงอำนาจสักหน่อยเท่านั้นเอง”

เซียวอวิ๋นเย้ยหยันเสียงเย็น "ต่อไปนี้ถ้าเจ้าอยากจะอวดเก่งกับคนอื่นย่อมได้ แต่ถ้ามาทำกับข้า ระวังข้าจะดูดเจ้าให้แห้ง!"

“ได้...ได้ครับ นายท่าน!” กระบี่พิฆาตมังกรตอบอย่างรีบร้อน

เวินฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเซียวอวิ๋นพึมพำกับตัวเองจึงรู้สึกสงสัย "ศิษย์น้อง เจ้ากำลังพูดกับผู้ใดอยู่หรือ"

เซียวอวิ๋นรีบตอบว่า “อ้อ เป็นวิญญาณกระบี่ของกระบี่พิฆาตมังกรเอง เขาเพิ่งทำร้ายศิษย์พี่เมื่อครู่ ที่จริงมันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามธรรมชาติของมัน ศิษย์พี่อย่าถือโทษเลย”

"บัดนี้เรียบร้อยแล้ว เขาจะไม่ต่อต้านศิษย์พี่อีก ศิษย์พี่ลองดูกระบี่พิฆาตมังกรนี้สิว่าเป็นอย่างไร!"

เวินฉิงมองเซียวอวิ๋นด้วยความสงสัย ศิษย์น้องได้กระบี่พิฆาตมังกรจริง ๆ หรือ?

กระบี่ยาวสีขาวฟ้าที่อยู่ในมือของเขา คือกระบี่พิฆาตมังกร สมบัติประจำยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ หรือ? ไม่น่าเป็นไปได้

เวินฉิงยื่นมือไปรับกระบี่ฟ้าจากเซียวอวิ๋นคราวนี้ไม่ถูกปราณกระบี่โจมตีแต่อย่างใด

เวินฉิงจับกระบี่ฟ้าไว้ในมือ แล้วมองดูอย่างสนใจใคร่รู้

ถึงแม้ว่ากระบี่เล่มนี้จะดูเบาบาง แต่เมื่อถือไว้ในมือกลับรู้สึกว่ามีน้ำหนักมาก

เวินฉิงใช้มือทั้งสองข้างจับด้ามกระบี่และฝักกระบี่ แล้วดึงออกมาเบา ๆ

กระบี่พิฆาตมังกรถูกชักออกจากฝัก

แสงสีขาวเจิดจ้าส่องประกายบนตัวกระบี่ คมกระบี่ก็ปล่อยกลิ่นอายสังหารที่น่าสะพรึงกลัวออกมา

เวินฉิงอดอุทานไม่ได้ว่า “นี่มันกระบี่พิหาตมังกรจริง ๆ หรือ? ศิษย์น้อง เจ้าได้มาอย่างไร?”

เซียวอวิ๋นหัวเราะกล่าว "ก็เพียงเดินไปหยิบขึ้นมาง่าย ๆ เท่านั้นเอง"

เวินฉิงยิ้มอย่างเบิกบาน "ศิษย์น้อง เจ้าช่างมีบุญวาสนาอย่างยิ่ง สามารถได้กระบี่พิฆาตมังกรมาได้ ไม่รู้ว่าจะทำให้ผู้อื่นอิจฉาสักเพียงใด!”

“ไปเถอะ ศิษย์น้อง วันนี้ศิษย์พี่ดีใจมาก อีกทั้งยังเป็นการฉลองที่เจ้าได้อาวุธวิเศษด้วย วันนี้ศิษย์พี่เลี้ยงเอง พวกเราไปกินอะไรอร่อย ๆ กัน!”

เมื่อเห็นศิษย์พี่หญิงมีความสุข เซียวอวิ๋นก็รู้สึกดีขึ้นมาก

เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในสุสานกระบี่ หากบอกว่าไม่โกรธเลย นั่นเป็นเรื่องไม่จริงแน่

เซียวอวิ๋นก็ไม่ได้คิดจะบอกเรื่องที่ไม่น่ายินดีนี้กับเวินฉิง

เมื่อได้ยินเวินฉิงบอกว่าจะเลี้ยงข้าว เซียวอวิ๋นก็รีบถามว่า “ศิษย์พี่จะพาข้าลงเขาหรือ?”

“เปล่า จะพาไปชิมฝีมือของศิษย์พี่ฉวีถิงแห่งยอดเขาธาราจันทราต่างหาก!” เวินฉิงยิ้มแล้วพูด

“ศิษย์พี่ฉวีถิงแห่งยอดเขาสุยเยว่? นางเป็นสหายคนสนิทของศิษย์พี่หรือ? นางทำอาหารอร่อยมากหรือ?” เซียวอวิ๋นรีบถาม

"ก็ไม่ถึงกับเป็นมิตรสหาย ศิษย์ฉวีถิงเป็นผู้มีฝีมือในการปรุงอาหาร จนได้เปิดร้านครัวส่วนตัวที่ยอดเขาธาราจันทราและถือเป็นสถานที่ที่มีรสชาติอาหารดีที่สุดในสำนัก แม้แต่ข้าเองก็ได้ไปลิ้มรสเพียงปีละครั้งในวันคล้ายวันเกิด ข้าต้องรอท่านอาจารย์พาไป"

“วันนี้ศิษย์น้องได้กระบี่พิฆาตมังกร ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง วันนี้ศิษย์พี่ดีใจ ก็เลยจะพาเจ้าไปลองลิ้มรสเป็นกรณีพิเศษ”

เมื่อเซียวอวิ๋นได้ยินแบบนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าร้านอาหารส่วนตัวของศิษย์พี่ฉวีถิงแห่งยอดเขาธาราจันทราก็คงจะต้องเสียหินวิญญาณแน่นอน

แต่เมื่อเห็นว่าเวินฉิงมีความสุขมากขนาดนี้ เซียวอวิ๋นก็ไม่อยากทำให้ศิษย์พี่เสียความตั้งใจ จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณศิษย์พี่ด้วย!”

“จะมาเกรงใจศิษย์พี่ทำไม เจ้าสร้างชื่อเสียงให้กับยอดเขาไผ่รำพันของเรา นั่นก็คือการตอบแทนศิษย์พี่ที่ดีที่สุดแล้ว ไปกันเถอะ พวกเราไปยอดเขาธาราจันทรากัน”

เวินฉิงส่งกระบี่พิฆาตมังกรให้เซียวอวิ๋น

แล้วเรียกกระบี่ไม้ไผ่เขียวของตนออกมา

เซียวอวิ๋นรีบห้ามเวินฉิงแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่ อยากลองใช้กระบี่พิฆาตมังกรบินไปหรือไม่?”

“ถ้าได้ลองใช้กระบี่พิฆาตมังกร สมบัติประจำยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์พี่ย่อมยินดีอยู่แล้ว แต่ว่ากระบี่พิฆาตมังกรมีวิญญาณ เกรงว่าคงไม่ง่ายที่จะให้ข้าควบคุมได้” เวินฉิงพูดด้วยความกังวล

เซียวอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่ไม่ต้องกังวล ข้าได้สั่งวิญญาณกระบี่ของกระบี่สังหารมังกรแล้ว ศิษย์พี่ก็คือนายคนที่สองของมัน!”

“จริงหรือ?” ดวงตาของเวินฉิงเป็นประกาย ชื่อเสียงของกระบี่พิฆาตมังกรนั้นเวินฉิงได้ยินจนเบื่อแล้ว ถ้าได้ลองใช้กระบี่พิฆาตมังกรด้วยตัวเอง นางจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร

“แน่นอน ถ้าศิษย์พี่ไม่เชื่อ ลองดูสิ” เซียวอวิ๋นรีบยื่นกระบี่พิฆาตสังหารมังกรให้

เวินฉิงลังเลเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปรับ พลางใช้เคล็ดวิชาควบคุมกระบี่ กระบี่พิฆาตมังกรก็ส่งเสียงก้องกังวานเหมือนเสียงมังกรคำราม แล้วก็ลอยออกมาจากฝัก

หยุดอยู่ตรงหน้าเวินฉิงอย่างมั่นคง

บนใบหน้าของเวินฉิงปรากฏความตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด รีบกระโดดขึ้นไปบนกระบี่พิฆาตมังกร

เซียวอวิ๋นก็รีบตามขึ้นไป

เมื่อเซียวอวิ๋นทรงตัวได้แล้ว เวินฉิงก็พูดว่า “ศิษย์น้องทรงตัวดี ๆ นะ ศิษย์พี่จะออกเดินทางแล้ว”

เซียวอวิ๋นเอื้อมมือไปประคองเอวของเวินฉิงเบา ๆ แล้วพูดว่า “ข้าตามศิษย์พี่เหาะเหินเดินอากาศมาตั้งกี่ครั้งแล้ว ไม่เห็นต้องให้ศิษย์พี่เตือน ข้าทรงตัวได้นานแล้ว”

พอเซียวอวิ๋นพูดจบ กระบี่พิฆาตมังกรก็เร่งความเร็วทันที กลายเป็นแสงสว่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ร่างของเซียวอวิ๋นโคลงเคลง เกือบจะหล่นจากกระบี่

เวินฉิงดูเหมือนเตรียมพร้อมมาก่อน รีบคว้าเซียวอวิ๋นไว้ทันที จึงทำให้เขาทรงตัวได้

เวรเอ้ย! ทำไมมันถึงเร็วได้ขนาดนี้! กระบี่พิฆาตมังกรนี่มันจงใจแกล้งข้างั้นหรือ?

แต่เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของศิษย์พี่ เซียวอวิ๋นก็เข้าใจแล้ว

นี่ต่างหากคือวิธีการบินด้วยกระบี่อย่างถูกต้อง

ก่อนหน้านี้ กระบี่ไม้ไผ่เขียวที่เวินฉิงใช้เป็นแค่ไม้ไผ่เขียวธรรมดาที่เหลามาจากยอดเขาไผ่รำพัน

จะว่าไปแล้วไม่ต้องพูดถึงอาวุธวิเศษ แม้แต่อาวุธธรรมดายังเรียกไม่ได้เลย

ความเร็วในการบินด้วยไม่ไผ่มรกตก็ราวกับการขี่จักรยาน

กระบี่พิฆาตมังกรนั้นแน่นอนว่าไม่ใช่ของกระจอกเหมือนไม่ไผ่มรกต

ความเร็วมากกว่ากระบี่ไม้ไผ่มรกตนับร้อยเท่า!

กระบี่พิฆาตมังกรดั่งสายฟ้าสีขาว พุ่งแหวกอากาศจากยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไปยังยอดเขาธาราจันทรา

เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ ทั้งสองก็มาถึงเชิงเขายอดเขาธาราจันทราแล้ว

เวินฉิงรู้สึกยังไม่อิ่มเท่าไรนัก แต่ก็ต้องเก็บกระบี่พิฆาตมังกรส่งคืนเซียวอวิ๋น

"ช่างน่าทึ่งนัก! กระบี่พิฆาตมังกรแน่นอนว่าไม่เหมือนกับอาวุธธรรมดาทั่วไป"

เเซียวอวิ๋นดูออกว่าศิษย์พี่ยังเล่นไม่จุใจ ก็เลยยิ้มแล้วกล่าวว่า  "หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ศิษย์พี่จะพาข้าไปเที่ยวรอบ ๆ สำนักกระบี่วิญญาณด้วยกระบี่พิฆาตมังกรได้หรือไม่ เพื่อให้ข้าได้เห็นทัศนียภาพทั้งหมดของสำนัก"

ข้อเสนอของเซียวอวิ๋นตรงกับใจของเวินฉิงพอดี นางรีบตอบว่า “ตกลง ถ้ามีกระบี่พิฆาตมังกร ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็สามารถเดินชมทั่วสำนักกระบี่วิญญาณได้เลย!”

เซียวอวิ๋นและเวินฉิงสองคนพูดคุยกันไปพร้อมกับเดินไปยังร้านอาหารส่วนตัวของยอดเขาธาราจันทรา

ระหว่างทางเซียวอวิ๋นรู้สึกว่าตนเองเหมือนจะลืมอะไรบางอย่าง…

ช่างมันเถอะ กินข้าวก่อนแล้วกัน

บนยอดเขาไผ่รำพัน จงเทียนเหยียนกำลังเหงื่อไหลไคลย้อยกำลังวาดวงแหวนอักขระ

ในขณะเดียวกันก็จินตนาการว่า “ไม่รู้ว่าวันนี้ ศิษย์น้องเวินฉิงจะทำอะไรอร่อย ๆ ให้ข้ากิน”

“ถ้าได้ลิ้มรสฝีมือของศิษย์น้องเวินฉิง วันนี้ถึงข้าจะต้องตายอยู่ที่นี่ก็ยังคุ้มค่า!”

“แค่คิดว่าได้กินข้าวร่วมโต๊ะกับศิษย์น้องเวินฉิง ก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว!”

จงเทียนเหยียนวาดวงแหวนอักขระด้วยความฮึกเหิมมากยิ่งขึ้น!