Pioneer Era

บทที่ 10 ป่าคลั่ง (ครึ่งหลัง)

ตอนที่ 94 การตัดสินใจหลังจากนี้

หลังจากนั้นราวสองชั่วโมง

หลังจากที่ไพไรต์ได้รับการรักษาแขนกับบาดแผลไปแล้ว

***พ่อหนุ่มปากหวาน [ไพไรต์]

“ก่อนอื่นขอสรุปสถานการณ์ในตอนนี้ก่อน”

ผมกำลังเรียกรวมตัวทุกมานั่งเรียงตรงหน้าอยู่ภายในห้องโถง บนเก้าอี้ปุยเมฆสีขาวที่ก่อตัวขึ้นเป็นโซฟาแสนนุ่มสบาย โดยมีโต๊ะประหลาดสีขาวตัวยาวลอยอากาศพร้อมน้ำชาวางเอาไว้

กลิ่นชาที่มีสีแดงราวกับเลือดกำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วห้องจนทำให้รู้สึกจิตใจผ่อนคลาย

และนี่คือรายชื่อสหายที่อยู่กับผมในตอนนี้

สหายกอลิล่า ซุนไกท์ กับเจ้าหมี วานาดิไนต์

สหายอสูรแสงตัวน้อยผู้น่ารัก ลิลลี่ กับอสูรนม ดิวซ์

ส่วนโนอาร์นั้น เธอกำลังไป [ซ่อม] ร่างกายอยู่ในส่วนลึกของที่นี่อยู่

“ก่อนอื่นเลย… ซุนไกท์กับวานาดิไนต์ พวกนายอาจจะทำใจรับไม่ได้ แต่ผมพึ่งได้รับรู้ความจริงบางอย่างที่เกี่ยวกับเทพเจ้ามาจากท่าน--- จาก [โนอาร์] นะ”

หลังจากที่ผมบังคับจูบปากเธอไปแบบนั้น ผมก็รู้สึกทำใจเรียกโนอาร์ว่า [ท่านโนอาร์] ไม่ได้อีกแล้ว

อีกอย่าง มันเป็นความปราถนาของเธอเองด้วย ที่อยากจะให้ผมเรียกเธอในฐานะตัวตนที่เท่าเทียมกัน

ส่วนเรื่องราวของโนอาร์ที่ผมเล่าให้พวกเขาฟังนั้น มันคือข้อสรุปที่ผมได้จากการรวมเรื่องที่ยัยกระต่ายดำเคยเล่า กับเรื่องที่โนอาร์ยอมสารภาพออกมา

ความจริงของพวกเราที่เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเทียมที่ถูกสร้างขึ้น

ระดับของเทคโนโลยีที่พวกเราเคยมี กับความหมายของหุ่นยนต์

ความจริงที่บรรพบุรุษของพวกเรามาจากดาวดวงอื่น

ตัวจริงของเทพเจ้าที่พวกเราเคยนับถือ

เรื่องที่โนอาร์ในอดีตคือทรราชผู้บ้าคลั่ง

กับเรื่องที่เธอพยายามพลักดันให้ผมขึ้นกลายเป็นผู้นำของเผ่า โดยที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน

ผมเล่าทุกอย่างให้ทุกคนฟังจนหมดเปลือกโดยไม่คิดที่จะปิดบังเอาไว้

เพราะผมมองว่าสหายที่ดีนั้น ไม่ควรมีเรื่องอะไรปิดบังต่อกัน

อีกอย่าง โนอาร์เองก็ยอมให้ผมเล่าแล้วด้วย

แต่ว่า---

“... แกเมาเหล้ามาหรือฟะไพไรต์? ”

“สงสัยหัวคงไปกระแทกอะไรสักอย่างมาละมั้ง? ”

ทั้งสองคนไม่ยอมเชื่อแฮะ

อย่างว่า สำหรับพวกเราคงทำใจยอมรับเชื่อได้ลำบากอยู่แล้ว

มันเหมือนกับไปบอกว่า “แม่ของเอ็ง ความจริงไม่ใช่แม้แท้ ๆ นะ” อะไรแบบนั้น

ส่วนทางด้านพวกลิลลี่มีปฏิกิริยาที่ต่างออกไป

“ฮืม... พวกโนอาร์มีความลับเป็นแบบนี้นี่เอง”

“บูว~ มาสปอยหมดเปลือกแบบนี้ไม่สนุกเลยดอง! ของแบบนี้มันต้องค้นหาคำตอบจากการสำรวจเอาเองสิดอง! ”

ดูไม่ค่อยตกใจเท่าไหรนัก

แถมยังจะดูเสียใจด้วยเหตุผลบางอย่างแทนซะอย่างงั้น

อย่างว่า พวกเผ่าอสูรกายมองว่าโนอาร์เป็นหุ่นยนต์มาตั้งแต่แรกอยู่แล้วละนะ

ให้ตายสิ ถ้าผมนึกเอะใจให้เร็วกว่านี้ละก็…

เอาเถอะ

ส่วนเจ้าซุนไกท์กับวานาดิไนต์จะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร มันเป็นสิทธิ์ของพวกมันอยู่แล้ว

ถือว่าผมได้ทำหน้าที่ของสหายที่ดีไปแล้วนะ

จะมาบ่นใส่ผมทีหลังว่าไม่ได้พูดไม่ได้นะพวกเอ็ง

“เอาละ งั้นต่อไปคือสถานการณ์ปัจจุบัน”

ผมพูดต่อโดยไม่สนสีหน้าที่สับสนงุนงงของเจ้ากอลิล่ากับเจ้าหมี

“นี่คือสถานการณ์ปัจจุบันที่ผมรู้มาจากโนอาร์ รบกวน [ไพรด์] ช่วยเปิดแผนที่ทวีปทีครับ"

"ได้ขอรับนายท่าน"

สุภาพบุรุษผู้ชราภาพโค้งตัวให้อย่างสวยงาม ก่อนจะวางกาชาน้ำชาในมือลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มวาดลวดลายด้วยนิ้วชี้ไปในอากาศ

พริบตานั้น ภาพสามมิติแสดงภูมิทัศน์ของทวีปก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเรา

"ก่อนอื่นคือเหตุการณ์ในทิศตะวันออก งานประลองยุทธ์ที่จัดขึ้นในวันนี้ถูกบุกโจมตีโดยชนเผ่าของพวกเราที่อยากขับไล่ผู้รุกราน มีการลักพาตัวคนไปเป็นจำนวนมาก ใช่…ลักพาตัวคน รวมไปถึงโทแพซกับคนที่เข้ากันได้กับผู้รุกรานด้วย เลยทำให้ในเมืองวุ่นวายมากอย่างที่เห็นในวันนี้"

"สรุปไอที่พาตัวเพื่อนฉันออกไป คือพวกผู้ก่อการร้ายจริง ๆ สินะดอง! หน่อย! แบบนี้ต้องรีบกลับไปช่วยแล้ว! ดอง! "

ลิลลี่ลุกขึ้นยืนด้วยไฟโกรธ

ยัยโทแพซมีเพื่อนดีจริง ๆ เลยนะให้ตายสิ

ผมเองก็อยากจะพุ่งกลับไปช่วยคนรักตอนนี้อยู่เหมือนกัน

แต่ถ้าไม่เยือกเย็นวิเคราะห์สถานการณ์ให้ดี อาจจะยิ่งพากันไปฉิบหายมากกว่าเดิมได้

เพราะสถานการณ์ตอนนี้มันซับซ้อนมาก---

"ในขณะเดียวกัน เพราะว่าโนอาร์เริ่มโจมตีใส่พวกกลุ่มนักรบผู้กอบกู้ แต่เธอบอกผมว่าดันพลาดท่าไปโจมตีโดนใส่ตัวเมืองเข้า แถมยังพลาดท่าโจมตีไปโดนผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย เลยทำให้พวกเผ่าผู้รุกรานเข้าใจผิด คิดว่าโนอาร์จะเปิดทำสงคราม เลยเป็นเหตุทำให้โจมตีสวนกลับอย่างรุนแรงไปที่หอคอยโนอาร์”

ผมชี้ไปที่หอคอยโนอาร์ตรงใจกลางทวีป

แต่กลับไม่มีหอคอยสีเทาเหยียดท้องฟ้าตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่นอีกต่อไป

แถมในตอนนี้ ภาพฉายยังแสดงให้เห็น ว่าแม้แต่หอคอยบริวารที่กระจายไปทั้งแปดทิศของทวีป ก็ยังเริ่มถูกอาวุธอะไรสักอย่างของผู้รุกรานยิงถล่มใส่ไปด้วยเช่นกัน

"เพราะหอคอยที่พวกเรานับถือถูกโค่นลงมา แถมผู้รุกรานยังเริ่มโจมตีใส่หอคอยอื่นอีก เลยทำให้ทุกคนคลั่ง แล้วเริ่มหันมาจับอาวุธเตรียมทำสงครามกันแล้ว"

ผมชี้ไปที่ฝูงชนในเมืองหลวงของชนเผ่ามนุษย์สัตว์

ผมไม่รู้ว่าประชากรในปัจจุบันมีเหลืออยู่เท่าไหร หากเทียบจากที่มีในอดีต

เพราะเจอทั้งสงคราม เต่าบุกเมือง ฝูงอะบอมลอบโจมตี แล้วยังมีโดนสัตว์ยักษ์ลึกลับยิงลำแสงถล่มเมืองรวมเข้าไปอีกด้วย

คิดว่าหนึ่งเดือนมานี้คงมีผู้คนล้มตายไม่ต่ำกว่าห้าล้านคน

ดังนั้น ถ้าจะให้คาดการณ์จำนวนประชากร คงจะมีเหลืออยู่ราว… สิบสี่ถึงสิบห้าล้านคนได้ละมั้ง?

แล้วประชากรส่วนใหญ่ในเมืองหลวงก็กำลังโกรธจนลุกเป็นไฟอยู่

พวกเขาโห่ร้อง คลุ้มคลั่ง แล้วเริ่มขนอาวุธออกมาแจก

แม้แต่ผู้หญิง เด็ก และคนชรา พวกเขาเหล่านั้นก็ยังมาร่วมจับอาวุธลุกฮือด้วยเช่นกัน

"พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่เมืองของผู้รุกราน ที่พวกเขารับรู้และเห็น คือมีอาวุธของผู้รุกรานยิงโจมตีใส่หอคอยโนอาร์เท่านั้น"

ความไม่พอใจที่สะสมมาตลอด มันถูกจุดให้ระเบิดขึ้นด้วยการทำลายหอคอยโนอาร์

พวกเผ่าผู้รุกรานโจมตีใส่หอคอยโดยไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเช่นนี้เลยหรือ?

ผมว่าไม่

พวกมันเองก็ไม่ได้โง่ แต่คงกำลังรอหาเหตุผลดี ๆ เพื่อโจมตีใส่หอคอยอยู่นี่ละ

ทีนี้ ถ้าหากว่าพวกชนเผ่ามนุษย์สัตว์ฟิวขาดยกทัพบุกโจมตี คราวนี้คงได้โดนกวาดล้างจนหมดทวีปจริง ๆ แน่

ถึงจะอ้างว่าเพื่อป้องกันตัว แต่ใจจริงคงมีคนอยากกระตุ้นให้เกิดสงครามมากกว่า

บังอาจมาเหยียดหยามเทพเจ้าที่เคารพรักหรือ? ไอพวกเผ่าอสูรกาย! มันจะได้ใจเกินไปหน่อยแล้ว!

ทุกคนคงจะเลือดขึ้นหน้าในลักษณะนี้กันหมดแล้ว

แม้แต่คนที่เคยพยายามเข้าหาพวกอสูรกายอย่างเป็นมิตร ก็ยังหันกลับมาจับอาวุธด้วยความโกรธ

ซึ่งผมว่าไม่แปลก

เพราะลึก ๆ ในใจนั้น ทุกคนต่างมีความแค้นต่อเผ่าผู้รุกรานอยู่แทบทั้งสิ้น

ทั้งฆ่าพ่อแม่ ทั้งเข้ามาใช้พื้นที่อย่างไร้ซึ่งความเกรงใจ เผาทำลายป่าตามใจชอบ แล้วยังตั้งเหมืองแร่ขุดเอาทรัพยากรณ์ของพวกเราไปใช้ตามอำเภอใจอีก

ที่เข้าหา ไม่ใช่เพราะอยากผูกมิตร แต่เข้าหาเพราะเกรงกลัวในพลังอำนาจ

ถึงจะมีหลายคนที่เอนเอียงเริ่มชอบพวกเผ่าผู้รุกรานขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนอย่างผม แต่ลึก ๆ ก็ยังคงรู้สึกระแวงอยู่ไม่มากก็น้อยอย่างที่ว่า

ด้วยความเปราะบางเช่นนี้ เลยทำให้มิตรภาพที่สั่งสมสร้างขึ้นมานั้น สามารถพังทลายลงได้เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว

ถ้าผมไม่ได้อยู่ในจุดที่ใกล้ชิดกับโนอาร์ และรู้ความจริงอะไรหลาย ๆ อย่าง ก็คงจะเดือดจนไปคว้าอาวุธมาแล้วเช่นกันนั่นละ

“... คิดว่านี่คือสิ่งที่พวกนักรบชุดขาววางแผนเล็งเอาไว้หรือเปล่าคะ? ”

อสูรกายนม [ดิวซ์] หันมาถามผมด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด

“ผมว่าไม่ เพราะผมพอจะรู้จักผู้นำของมันที่ชื่อว่า [นิล] อยู่บ้าง มันเป็นพวกที่คิดอะไรง่าย ๆ คงไม่ได้มองไปไกลว่าเหตุการณ์มันจะเลยเถิดขนาดนี้หรอก”

มันคงคิดง่าย ๆ แค่ว่า “มีตัวประกันเพื่อใช้เรียกร้องอะไรสักอย่าง” แค่นั้น

ที่จับตัวโทแพซไป ก็คงเพื่อใช้ข่มขู่ผมนี่ละ

ส่วนที่จับตัวผู้กล้า… ยังคิดไม่ตกว่ามันจะจับไปเพื่ออะไรกันฟะ?

จับตัวตนระดับผู้กล้าของเผ่าไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?

ที่พอจะเดาได้ คือจับไปฆ่าทิ้งแล้วโยนความผิดให้เผ่าอสูรกาย เพื่อรวบรวมผู้คนกับสุ่มไฟแค้นเท่านั้นเอง

ถึงมันจะบ้า แต่คงไม่บ้าบิ่นรีบร้อนสร้างสงครามขึ้นมาอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนนี้หรอก

เพราะเอาจริง ๆ นักรบของมันมีไม่ถึงหนึ่งหมื่นคนด้วยซ้ำ จำนวนคนแค่นี้มีไม่พอไปสู้รบกับใครได้หรอกนะ

“ก็นั่นละ อย่างที่ผมได้อธิบายเอาไว้ นิลมันไม่ใช่พวกคิดลึก ผมมองว่านี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่กลุ่มนักรบชุดขาวปราถนาหรอกนะดิวซ์ ถ้าพวกมันจะหาเรื่องทำสงคราม คงอยากทำสงครามกองโจรมากกว่า”

“อืม… เข้าใจละ”

“เอาละ จะย้ำอีกครั้งอย่างสั้น นี่คือสถานการณ์ปัจจุบันของทวีปนี้”

กลุ่มนักรบขาวที่กำลังวิ่งหนีออกจากเมืองพร้อมตัวประกันจำนวนมาก โดยไม่รู้ว่าที่เมืองหลวงของตนกำลังเกิดกองทัพประชาชนจำนวนสิบห้าล้านคนเตรียมเคลื่อนทัพบุก

เผ่าผู้รุกรานที่กำลังไล่ถล่มหอคอยแห่งเทพเจ้า กับส่งกำลังพลไล่ตามจับพวกนักรบชุดขาว

พวกประชาชนกับนักรบเผ่ามนุษย์สัตว์ในเมืองหลวงที่กำลังเข้าใจผิด แล้วเริ่มลุกฮือเพื่อเตรียมโจมตีใส่เมืองของเผ่าผู้รุกรานแบบไม่สนชีวิตของตัวเองอีกต่อไป

เรื่องราวทั้งหมดนี้ ถ้าปล่อยไปโดยไม่สนอะไร คงมีคนตายเกิดขึ้นตามมาอีกมากมาย

ซึ่งในฐานะลูกชายของพ่อ ในฐานะผู้สืบสายเลือดของผู้กล้าเผ่าสิงโต ในฐานะตัวผมเอง ผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น

“คุณไพรด์ รบกวนช่วยขยายภาพตรงเมืองหลวงหน่อยสิดอง! ฉันว่าฉันเห็น---”

ลิลลี่ชี้ไปที่การเคลื่อนไหวแปลก ๆ ซึ่งกำลังเกิดขึ้นใจกลางเมืองหลวงเผ่ามนุษย์สัตว์

ไพรด์ส่งสายตามาทางผมเป็นเชิงขอคำสั่งอนุญาตจากปากของผม

ผมพยักหน้าให้เขาจัดการทำตามคำสั่งของเธอได้

บุรุษพ่อบ้านชุดดำขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นตามคำเรียกร้องของลิลลี่

ภาพที่ฉายขึ้นกลางอากาศนั้น คือภาพของเผ่าอสูรกายจำนวนมากที่ถูกต้อนมารวมตัวกันตรงนอกเขตกำแพงเมืองทางทิศตะวันออก

ดูแล้วน่าจะมีจำนวนมากถึงสองพันชีวิต

สาเหตุที่มีเผ่าอสูรกายมากขนาดนี้ในเมืองหลวงของเผ่ามนุษย์สัตว์นั้น เป็นเพราะว่ามันคือโครงการหนึ่งของการเชื่อมสัมพันธ์มิตรภาพระหว่างเผ่า

พวกเขาเสนอคนจำนวนหนึ่งให้มาช่วยซ่อมแซมบ้านเมืองที่เสียหาย ถ่ายทอดเทคโนโลยี รวมไปถึงเข้ามาตั้งระบบการเกษตรแบบใหม่ให้กับพวกเรา

สรุปคือพวกนี้ไม่ใช่ [นักรบ] แต่เป็นแค่ [ประชาชน] ของฝ่ายผู้รุกรานที่อยากเป็นมิตรด้วย

แต่ประชาชนที่ไร้อาวุธเหล่านั้น กำลังถูกนักรบของเผ่ามนุษย์สัตว์ต้อนออกมานอกเมืองด้วยดาบกับธนู

ต้อนออกมาให้ยืนรวมตัวกันเป็นวงกลม

มอบพลั่วให้พวกเขาคนละอัน

แล้วสั่งให้ขุดดินลึกลงไป

ก่อนจะถูกราดด้วยน้ำมัน แล้วถูกจุดไฟเผาทั้งเป็นอย่างไร้ทางต่อสู้…

“ไพรด์ รีบตัดทิ้งเดียวนี้”

“รับทราบครับ”

ภาพสามมิติที่ถูกฉายขึ้นกลางอากาศได้ฉันพลันหายไปในทันที

พวกเราทุกคนต่างเงียบกริบราวกับอยู่ในป่าช้าที่ไร้ผู้คน

มีเพียงแค่เสียงลมหายใจแผ่วเบาเท่านั้น ที่ยังคงดังขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้

รู้สึกว่าสถานการณ์จะเลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิม…

ถ้าคนที่ก่อเรื่องมีแค่พวกกลุ่มนักรบขาว เรื่องอาจจะจบได้เพียงแค่ส่งตัวผู้บงการออกไปเท่านั้น

แต่จากการฆาตรกรรมหมู่เมื่อกี้ มันเท่ากับเป็นการประกาศสงครามไปแล้ว

ผม… ควรจะทำยังไงกันดีเนี่ย?

ยังพอจะมีวิธีดี ๆ ช่วยกอบกู้สถานการณ์นี้อยู่บ้างหรือเปล่า?

พูดตามตรงว่าคิดไม่ออก...

“สถานการณ์ดูซับซ้อนวุ่นวายกว่าที่ฉันคิดมากค่ะ ฉันว่าพวกเราควรจะเริ่มจากไปช่วยเหลือพรรคพวกที่ถูกจับตัวกลับมาก่อน แล้วเรื่องอื่นค่อยมาว่ากันจะดีกว่าหรือเปล่าคะ? ”

อสูรกายนม [ดิวซ์] เสนอความเห็นเช่นนั้น

“ข้าเองก็เป็นห่วงพรุนอยู่ด้วย เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้”

เจ้าหมีวานาดิไนต์เองก็เห็นด้วย

“เออ… แต่ว่าท่านเทพเจ้าโนอาร์ยังอยู่กับพวกเราตรงนี้ใช่ไหมละ? ให้ท่านออกไปบอกทุกคนว่า [หัวเย็นลงกันหน่อยสิโว้ย!] อะไรแบบนั้น ก็น่าจะพอช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า? ”

ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าซุนไกท์จะใช้สมองเป็นกับเขาด้วยแฮะ

“ฉันเห็นด้วยกับซุนไกท์นะดอง หาทางยุติข้อพิพาทระหว่างเผ่าก่อน แล้วค่อยไปควานหาตัวคนร้ายที่แท้จริง น่าจะเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุดแล้วดอง”

ลิลลี่เห็นด้วยกับเจ้าซุนไกท์หรอกหรือ…

วิธีของเจ้าซุนไกท์อาจจะดีที่สุดในสถานการณ์นี้แล้ว

แต่ว่า… มันจะได้ผลจริง ๆ หรือเปล่า?

คิดสิ…

คิดสิว่าถ้าตัวเองเป็นพวกเขาที่กำลังรู้สึกโกรธแค้นจะคิดยังไงอยู่

ผมโกรธ...

โกรธมาก!

อุสาห์ยอมให้พวกมึงขนาดนี้แล้ว ยังจะมาลามปามทำร้ายเทพเจ้าที่พวกเราเคารพนับถืออีก!

พวกมันไม่มีความเกรงใจต่อพวกเราเลยแม้แต่น้อย!

พวกมันไม่มองพวกเราอย่างเท่าเทียมกันมาตั้งแต่แรก!

พวกมันดูถูกพวกเรา!

พวกเราเป็นได้แค่ทาศสำหรับพวกมัน!

ถ้าไม่สู้! ก็ต้องใช้ชีวิตอย่างอดสู่!

แบบนี้ขอสู้ตายถวายชีวิตดีกว่า!

ว่าแล้วก็ไปหยิบดาบและอาวุธ

ดาบหมดก็หยิบมีดทำครัวมาใช้

หรือต่อให้ไม่มีอาวุธ ก็ขอใช้กรงเล็บของตนเป็นอาวุธเข้าสู้จนตัวตาย

ในตอนนั้นเอง ที่ท่านเทพเจ้าปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเรา

“แด่ประชาชนแห่งโนอาร์ ฉัน โนอาร์ ฉันไม่เป็นอะไร ยังปลอดภัยดี นี่คือคำประกาศของเทพเจ้า รบกวนทุกคนช่วยยกโทษให้กับพวกเผ่าอสูรกายด้วย เพราะฉันไม่ประสงค์ต่อสงครามที่เกิดขึ้นนี้ค่ะ”

ทะ--- ท่านเทพโนอาร์!?

ทำไมถึงพูดแบบนี้ละครับ!

จะบอกว่าที่พวกเราพึ่งสังหารเผ่าอสูรกายไปกว่าพันชีวิตนั้นไม่ใช่ประสงค์ของพระเจ้า!?

ไม่ต้องการสงคราม แล้วปล่อยให้พวกมันรุกรานทวีปนี้ตามอำเภอใจ!?

จะบอกว่าพวกเรากำลังทำเรื่องที่ผิดอยู่!?

ไม่จริง!

ทำไมการปกป้องบ้านเกิดกับเทพเจ้าถึงเป็นเรื่องที่ผิดละครับ!

พวกเราทุกคนกำลังทำผิด!?

“ไม่ใช่! แกมันเทพตัวปลอม! เป็นอสูรกายที่ปลอมตัวมาเพื่อหลอกให้พวกเราปั่นป่วนต่างหาก! ”

“ท่านโนอาร์ไม่พูดแบบนี้หรอก! ”

“พวกเราจะสู้เพื่อแผ่นดินนี้”

“สู้! เพื่อท่านโนอาร์ของพวกเรา! ”

ว่าแล้วก็มีคนยิงธนูใส่ร่างแมวน้อยของโนอาร์---

อืม…

พอลองจินตนาการดูแล้ว ก็เห็นภาพทำนองนี้ลอยขึ้นมาเลยแฮะ

คนมันบ้าคลั่งไปแล้ว จะห้ามก็คงฉุดไม่อยู่แล้วละนะ

ต่อให้มีคนตั้งสติได้ แต่ในสถานการณ์แบบนั้น ถ้าโดนคนหมู่มากลากกันไป ก็คงกลัวจนไม่กล้าคัดค้านอะไรออกมาหรอก

ไม่ได้

จะให้โนอาร์ออกไปพูดหยุดพวกเขาตอนนี้ไม่ทันแล้ว

เพราะพวกเขาเป็น [บ้า] กันหมดทุกคนแล้ว

มีทางเดียวที่จะหยุดพวกเขาได้

คือ [มอบชัยชนะ] หรือ [ความพ่ายแพ้] ที่งดงามให้กับพวกเขาเท่านั้น

“...”

ใช่แล้ว

ในเมื่อแต่ละคนมันบ้าอยากทำสงครามกันมากนัก ก็ให้สู้กันจนพอใจไปเลย

เหมือนกับผม ที่พอได้ต่อสู้กับพรุน ก็สามารถล้างความแค้นให้จางหายไปได้

ของบางอย่างนะ อย่าไปกดทับมันเลยดีกว่า

แต่ต้องหารูปแบบที่เหมาะสมที่สุด ในการระบายมันออกมาให้ได้

สู้กันให้สะใจจนยอมรับกันได้ แต่ไม่ต้องถึงขั้นฆ่าล้างกันตายเป็นจำนวนมาก

ลดความเสียหายให้น้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ผมว่า… ผมนึกอะไรบางอย่างออกแล้วละ!

“ทุกคน ผมนึกแผนดี ๆ ที่จะใช้หยุดสงครามครั้งนี้ได้แล้ว”

“เอาจริงดิ! ”

“ถึงจะเสี่ยงหน่อย แต่ผมพอจะนึกวิธีถ่วงเวลาการเคลื่อนทัพของเผ่ามนุษย์สัตว์ได้แล้ว ที่เหลือก็แค่ท่าทีของฝ่ายเผ่าผู้รุกรานละนะ ซึ่งเรื่องนี้... ผมต้องให้พวกลิลลี่ช่วยด้วยอีกแรงหนึ่ง”

ผมหันไปทางพวกลิลลี่

“ก่อนอื่น ผมขอยืนยันข้อมูลจากพวกเธอหน่อย เผ่าของพวกเธอมีอยู่ห้าเผ่า มนุษย์ ภูติ ยักษ์ มนุษย์นก กับมนุษย์มด สินะ? ”

“ใช่แล้วดอง”

“จากเผ่าทั้งห้า ผมได้ยินมาว่ามีแค่เผ่ามนุษย์มดที่มีจำนวนสัดส่วนประชากรมากที่สุดที่อยู่ในทวีปนี้ เลยทำให้มีอำนาจมากที่สุดจากทั้งห้าเผ่าบนทวีปนี้ใช่ไหม? ”

“ก็ใช่อยู่นะดอง”

“ดังนั้น ถ้าหากเผ่านี้พูดอะไรออกไป เผ่าที่เหลือก็คงยอมทำตามเพราะเป็นส่วนน้อยใช่ไหมละ? ”

“มันก็... เป็นไปได้สูงอยู่นะดอง”

“ผมได้ยินมาว่าเผ่านี้เชื่อฟังคำสั่งของราชินีแบบไม่บิดพริ้ว แถมราชินีคนปัจจุบันก็ทำท่าจะหมดอายุขัยแล้วด้วย ส่วนตัวเต็งที่จะขึ้นเป็นราชินีรุ่นถัดไป เห็นว่าหนึ่งในนั้นคือแฟต เพื่อนของพวกเราใช่ไหม? ”

“... ไปรู้เรื่องแบบนี้มาจากไหนกันเนี่ยดอง? ”

“คิดว่าผมเข้าเรียนเล่น ๆ ไปวัน ๆ หรือยังไง? ”

ว่าแล้วผมก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายให้กับเธอ

“แผนนี้จะเริ่มขึ้นได้ พวกเราจะต้องแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งจะไปถ่วงเวลาการเคลื่อนทัพกองทัพของเผ่ามนุษย์สัตว์ ส่วนอีกกลุ่มจะต้องไปช่วยเพื่อนของพวกเราที่ถูกจับกลับมาให้ได้”

ผมคิดว่าหลังจากถล่มหอคอยเทพเจ้าทิ้งลงไปได้ทั้งหมด พวกเผ่าผู้รุกรานคงทุ่มกำลังไปกับการค้นหาตัวประกัน มากกว่าตรวจสอบดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นในเมืองหลวงเผ่ามนุษย์สัตว์

เพราะถ้าเป็นไปตามที่ผมคิด ฝ่ายที่อยากได้สงครามของเผ่าผู้รุกราน คงอยากให้เผ่ามนุษย์สัตว์เป็นฝ่ายเคลื่อนทัพออกมาโจมตีก่อน

แต่ถ้าทิ้งเอาไว้นานจน พวกเผ่าผู้รุกรานก็อาจจะรู้เรื่องที่ฆ่าล้างหมู่ในวันนี้ จนเป็นเหตุให้เคลื่อนทัพบุกได้เช่นกัน

แล้วตอนนั้นก็จะไม่มีทางหยุดสงครามได้อีกต่อไป

เพราะฉะนั้นพวกเราต้องรีบแข่งกับเวลา

“โดยเฉพาะแฟต ไม่ว่ายังไง ก็ต้องช่วยเธอคนนี้กลับมาให้ได้เร็วที่สุด”

“…. เดียวนะ!? อย่าบอกว่านะว่าคิดจะให้แฟต---”

ดูท่าลิลลี่จะรู้แล้ว ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่

“มาทำให้แฟต เพื่อนของพวกเราขึ้นเป็นราชินีเผ่ามนุษย์มดรุ่นถัดไปก่อนที่สงครามจะเริ่มขึ้นกันเถอะ ส่วนผม ผมจะหาทางขึ้นมาเป็นผู้นำเผ่ามนุษย์สัตว์ให้เอง”