ตอนที่ 17 ท่านแม่เป็เช่นนี้ดูน่ากลัวมาก
หลังจากที่หลินจิ่วเหนียงจากไป ทุกคนในตระกูลหลิวก็กลับมามีสติกันอีกครั้ง
หลี่ซิ่วเจวียนมองความยุ่งเหยิงในบ้าน แล้วหลั่งน้ำตาทันที “หลินจิ่วเหนียง นังหญิงสารเลวบ้าเื ทำบ้านข้าพังหมดแล้ว”
“คุณพระ เวรกรรมอันใดของข้า”
“ส่วนท่าน หลิวชิงเหอ ท่านมันขี้ขลาดยิ่งนัก เห็นคนทุบบ้านตัวเองจนพังไปหมด แต่กลับไม่กล้าพูดอันใดเลย ยังเป็บุรุษอยู่หรือไม่?” หลี่ซิ่วเจวียนบันดาลโทสะ นางยื่นมือออกไปกระชากหลิวชิงเหอ
หลิวชิงเหอเ็ป สีหน้าของเขาโกรธเกรี้ยว “เ้าบ้าไปแล้ว โกรธข้าเื่อันใด? เ้ากล้าหาญถึงเพียงนี้ เหตุใดตอนที่นางทุบทำลายข้าวของเมื่อครู่นี้ เ้าไม่ไปห้ามนางเองเล่า?”
“เป็เพราะท่านนั่นแหละ หากไม่ใช่เพราะท่านทำตัวไร้ประโยชน์ นังหญิงแพศยานั่นจะทุบบ้านนี้ได้หรือ?” หลี่ซิ่วเจวียนโกรธจัดและลงมือตบตีหลิวชิงเหอ คราวนี้หลิวชิงเหอหมดความอดทนจึงต่อสู้กลับ
สามีภรรยาเปลี่ยนจากโต้เถียงกันเป็ทะเลาะกัน ทำให้ลานหน้าบ้านตระกูลหลิวกลับมาคึกคักอีกครั้ง
……
แม่เฒ่าหลิวลุกขึ้นยืนตัวสั่น ด้วยการประคองของหลิวต้าหลางและหลิวเอ้อร์หลาง สิ่งที่หลินจิ่วเหนียงทำเมื่อครู่นี้ ทำให้พวกเขาหวาดกลัวมากจนเดินขากะเผลก
ทันทีที่นางสงบสติอารมณ์ได้ นางก็เห็นหลิวชิงเหอและภรรยากำลังต่อสู้กัน ใบหน้าของแม่เฒ่าหลิวเปลี่ยนเป็โกรธจัด นางรีบวิ่งเข้าไปตบสองสามีภรรยา
“ตบตีกันไปเพื่อเหตุใด? พวกเ้าคิดว่าเื่ตลกในครอบครัวของเรา ยังไม่น่าขายหน้าพออีกหรือ?”
“หากยังอยากทำให้ชาวบ้านหัวเราะเยาะอีก พวกเ้าก็ออกไปตีกันข้างนอก อย่ามาตีกันที่นี่ ได้ยินแล้วก็ออกไปเดี๋ยวนี้”
การตบตีของแม่เฒ่าหลิว ทำให้ทั้งสองสงบลงได้
หลิวชิงเหอหลบตัวแยกเขี้ยวแล้วครวญครางด้วยความเ็ป ทว่าหลี่ซิ่วเจวียนจ้องมองไปยังแม่เฒ่าหลิวและหลานชายด้วยสายตาเกลียดชัง
เมื่อคิดว่าบ้านดี ๆ ของนางถูกทุบทำลาย นางก็รู้สึกเศร้าใจมาก ทั้งหมดเป็ความผิดของพวกเขา หากพวกเขาไม่ไปเอาของของหญิงชั่วหลินจิ่วเหนียงมา หลินจิ่วเหนียงก็คงไม่มาทำลายบ้านนาง แล้วตอนนี้แม่เฒ่ายังมีหน้ามาตบตีนาง และไล่ให้นางออกไปอีก
นางจ้องมองพวกเขาด้วยความโกรธทันที “พวกเ้ามันเป็ตัวซวย ออกไปจากที่นี่กันให้หมด ข้าบอกให้ออกไปจากบ้านของข้าเดี๋ยวนี้ ได้ยินหรือไม่”
“ส่วนนังเฒ่านี่ก็ออกไปจากที่นี่ด้วย ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเ้า ออกไป ออกไปจากที่นี่”
หลี่ซิ่วเจวียนโกรธมาก หากไม่ใช่เพราะนังแก่คนนี้ก่อเื่วุ่นวาย บ้านของนางจะเป็เช่นนี้ได้อย่างไร?
หลิวต้าหลางเย้ยหยัน “หลี่ซิ่วเจวียน นังคนปากร้าย หากมีคนต้องออกไป คนผู้นั้นคือเ้านั่นแหละ ที่นี่คือบ้านย่าของข้า เ้าไม่มีสิทธิ์มาะโ”
แม่เฒ่าหลิวก็เดือดดาลเช่นกัน “หลี่ซิ่วเจวียน เ้าหมายความว่าอย่างไร? ทำไม เ้าคิดจะไล่ข้าออกจากบ้านงั้นหรือ? เ้ารอง เ้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันหรือ?”
“ข้าบอกเลยว่าให้ข้าออกไปอยู่ข้างนอกก็ได้ แต่ข้าจะไม่ให้เงินเ้าแม้แต่ตำลึงเดียว”
“ท่านแม่ ข้าจะคิดเช่นนั้นได้อย่างไรขอรับ?” หลิวชิงเหอรีบปรับสีหน้าอย่างฝืดเฝื่อน นังบ้านี่ก็ลงไม้ลงมือแรงไม่หยุด เขายื่นมือออกไปกระชากตัวหลี่ซิ่วเจวียนมา ขณะอดทนต่อความเ็ป “เ้าบ้าไปแล้วหรือ ขับไล่ท่านแม่ออกจากบ้านเนี่ยนะ?”
“ตอนที่พี่ใหญ่จะไปเข้าร่วมกองทัพ ข้าสัญญาไว้แล้วว่าจะคอยรับใช้แม่จนแก่เฒ่า เ้าลืมไปหรือ?”
ใบหน้าของหลี่ซิ่วเจวียนแข็งค้าง นางกัดฟันแน่น “แม่ของท่านไม่จำเป็ต้องออกไป แต่พวกเขา…พวกหลิวต้าหลางต้องออกไปจากบ้านของข้า ข้าไม่อนุญาตให้พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านของข้าอีกต่อไป”
หลิวต้าหลางและคนอื่น ๆ อยู่บ้านเพียงสามวัน แต่ทำให้ทั้งบ้านเละเทะไปหมด
หากไม่ขับไล่พวกเขาออกไป นางก็กลัวว่าตนจะคลุ้มคลั่งเพราะความโกรธ
“ไล่พวกเขาออกไปไม่ได้!” แม่เฒ่าหลิวตวาดใส่หลี่ซิ่วเจวียนด้วยความโกรธ “หากเ้าพูดอีกแค่ครั้งเดียว ข้าจะให้ชิงเหอหย่ากับเ้าทันที ได้ยินหรือไม่!”
หลี่ซิ่วเจวียนโกรธจัด นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดหญิงชราบ้านี่ต้องปกป้องพวกหลิวต้าหลาง สีหน้านางพลันดุร้าย “นังแก่ อย่ามาบังคับข้านะ”
“ผลักข้าสิ ข้าจะได้ตะเพิดท่านออกไป หลิวชิงเหอก็แค่ไปเป็ทหารไม่ใช่หรือ ช่างหัวเขาเถิด อย่างไรเสีย เขาก็เป็แค่คนไม่เอาไหนอยู่แล้ว ตายแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้”
“เ้า…”
แม่เฒ่าหลิวถึงกับเซด้วยความโกรธ หลังจากยืนนิ่งได้แล้ว นางก็จ้องมองหญิงปากร้ายหลี่ซิ่วเจวียนอย่างโกรธจัด ก่อนสูดหายใจเข้าลึก แล้วจ้องมองนางเขม็ง “พวกเ้าสองผัวเมียตามข้าเข้าไปในบ้าน!”
เมื่อหลิวเอ้อร์หลางที่เงียบอยู่นานเห็นทั้งสามเข้าไปในห้อง เขาก็มองพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างพวกเขา “พี่ใหญ่ เหตุใดพวกนางถึงต้องคุยกันหลบ ๆ ซ่อน ๆ ด้วย? พวกเขาจะไล่เราออกไปหรือ?”
หากพวกเขาถูกไล่ออกไปจริง พวกเขาจะอาศัยอยู่ที่ไหน?
“ไม่หรอก มีท่านย่าอยู่ทั้งคน” หลิวต้าหลางยังทำใจแข็งเป็หมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก เมื่อเขาเห็นภรรยาและน้องสะใภ้เอาแต่หลบอยู่ข้างหลัง เขาก็อดคำรามไม่ได้
“พวกเ้าตาบอดหรือ ยังไม่รีบมาช่วยกันทำความสะอาดอีก”
เมื่อเห็นมู่เจวียนและจ้าวชิงหลานเดินช้า เขาก็ด่าทออีกครั้ง
หลิวเอ้อร์หลางไม่ได้ใจแข็งเหมือนหลิวต้าหลาง ตอนนี้กังวลมากว่าจะถูกไล่ออกจากบ้านหรือไม่ หากถูกไล่จริง ๆ พวกเขาจะไปอาศัยอยู่ที่ใด?
น่าเสียดายที่เสียงการสนทนาในบ้านของพวกเขาเบามากจนผู้คนข้างนอกได้ยินไม่ชัดเจน
หลิวเอ้อร์หลางรู้สึกฉุนเฉียว เมื่อเห็นจ้าวชิงหลานภรรยาของเขาขนฟืน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปแย่งฟืนจากมือนาง “ท้องเ้าใหญ่ถึงเพียงนี้ กล้าดีอย่างไรมาทำเช่นนี้ จะเกิดอันใดขึ้นหากมีบางอย่างเกิดขึ้น?”
“อยู่เฉย ๆ ไป ข้าจะทำเอง”
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงบ่นต่อไปอีก ว่าหากาเ็ขึ้นมาก็ต้องใช้เงินอีก
ในอีกด้านหนึ่ง ั์ตาของมู่เจวียนที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ก็ฉายแววอิจฉาริษยา เมื่อเห็นสามีของนางทำท่าทางวางโตอยู่ด้านข้าง สายตาของนางก็เศร้าหมอง ขณะทำหน้าที่ตัวเองไปช้า ๆ
……
ในอีกด้านหนึ่ง ทันทีที่หลินจิ่วเหนียงกลับถึงบ้าน นางก็สั่งให้หลิวซื่อหลางไปตักน้ำมาล้างหมูทันที
จากนั้นกลับไปที่ห้องครัว ลากเขียงออกมาทำความสะอาด เตรียมชำแหละหัวหมู
หากไม่ใช่คนขายหมูมืออาชีพ จะใช้วิธีใดชำแหละหัวหมู? แน่นอนว่ามันเป็การใช้กำลังอย่างดุร้าย
หลินจิ่วเหนียงตั้งหน้าตั้งตาใช้มีดในมือฟันอย่างโเี้ หัวหมูยังไม่เปิดก็ฟันซ้ำ ๆ
ในที่สุดหัวหมูก็ถูกแบ่งออกเป็สองส่วน ด้วยพละกำลังอันดุร้ายของหลินจิ่วเหนียง เผยให้เห็นสมองสีขาวที่อยู่ข้างใน
ใบหน้าของหลิวซื่อหลางซีดเผือด สั่นเทาไปทั้งตัว เขาเห็นภาพเช่นนี้แล้วหวาดกลัว
ท่านแม่เป็เช่นนี้ดูน่ากลัวมาก
เมื่อเห็นว่าแม่ของเขากำลังจะใช้มีดสับต่อไป หลิวซื่อหลางก็กลืนน้ำลาย ก่อนพูดด้วยความกังวล “ท่านแม่ เหตุ เหตุใดไม่ถลกหนังหัวหมูก่อนเล่าขอรับ?”
“ข้า ข้าเห็นว่าคนขายหมูมักถลกหนังหัวหมูก่อนเสมอ แล้วค่อยสับกะโหลก ดูเหมือนจะง่ายกว่าขอรับ”
ปัง!
หลินจิ่วเหนียงขว้างมีดลงต่อหน้าเขา แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เ้ามานี่สิ!”
หลิวซื่อหลางตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเซียว เขาพูดอย่างกังวลใจว่า “ข้า ข้าทำไม่เป็!”
“ไม่ แค่ให้เ้าเรียนรู้” หลินจิ่วเหนียงยิ้มเยาะ เ้าเด็กอายุสิบสามปีคนขี้กลัวจริง ๆ “เห็นแล้วไม่ใช่หรือ? เ้าแค่ทำเหมือนที่เห็นคนอื่นทำ เร็วเข้า”
พูดแล้วก็ยืนขึ้น “ข้าจะไปหุงข้าวตอนนี้ หากข้าหุงข้าวเสร็จแล้ว แล้วเ้ายังถลกหนังไม่เสร็จ ก็คอยดูว่าข้าจะจัดการเ้าอย่างไร”
หลิวซื่อหลางเหลือบมองร่างของแม่ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง สายตาของเขาหันไปจับจ้องหัวหมูที่ถูกสับแล้ว เขากลืนน้ำลายด้วยความกังวล มือที่ถือมีดทำครัวอยู่อดสั่นไม่ได้
ถือมีดไว้ในมือ แล้วยื่นมืออันสั่นเทาออกไปตัดหนังหมู แต่เนื่องจากมือของเขาสั่น คมมีดจึงเบนออกจากเป้าหมาย ใบมีดคมเฉือนเข้าที่นิ้วของเขาทันที
หลิวซื่อหลางเ็ป ทันทีที่เขาปล่อยมือ มีดก็ตกลงไปบนเขียงเสียงดัง เืสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมาจากาแที่ถูกมีดเฉือน
เจ็บ!
หลิวซื่อหลางตื่นตระหนกเพราะความเ็ป เขากำนิ้วที่าเ็ไว้แน่น แล้วรีบวิ่งไปที่ห้อง
..............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
ตกลงอะไรกันไม่รู้ รู้แต่ว่าคนฟังร้อนๆ หนาวๆ แล้ว
จะรอดไหมเนี่ยซื่อหลาง เอาใจช่วยนะคะ
ไหหม่า(海馬)
12K
