ฟุดฟิดๆ
" นายคงเป็ผู้กล้าที่เมืองริชแมนอัญเชิญมายังโลกใบนี้สินะ ฮืมมม......กลิ่นแบบนี้.....นายฆ่าคนบริสุทธิ์ไปเยอะเท่าไหร่แล้ว? "
" ปล่อยเ้าชายโคลด์ซะ!! ฉันจะนับ 1 ถึง 3 หากยังไม่ทำตามรับรองได้เลยว่าฉันจะทำให้นายพบเจอกับความตายที่น่าหวาดกลัว "
โรเจอร์คือชื่อของผู้กล้าที่เมืองริชแมนอัญเชิญมายังโลกแห่งนี้ แม้ว่ารูปร่างของเขาจะใหญ่โตแต่การเคลื่อนไหวของโรเจอร์กับมีความรวดเร็วผิดกับรูปร่างอย่างสิ้นเชิง
โรเจอร์ไม่ได้ให้ความสนใจหรือคิดจะตอบคำถามก่อนหน้านี้ของเดธ สำหรับเขาแล้วความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง ผู้ชนะจะได้ทุกสรรพสิ่งส่วนผู้แพ้จะต้องเป็ไพร่และกรณีสุดท้ายผู้ที่ต่อต้านจะต้องถูกฆ่าตาย
คมดาบของโรเจอร์ที่ยังคงจี้บริเวณลำคอของเดธถูกกดเข้ากับลำคออย่างรวดเร็วเพื่อสังหารเหยื่อตรงหน้า แต่ทว่าในตอนนั้นเองเขาได้รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง คมดาบที่เชือดเฉือนเพื่อตัดลำคอของเดธกับถูกกัดกร่อนจนสลายกลายเป็เถ้าธุลีโดยหมอกสีดำปริศนา
" อะไรกัน!!.....เวทย์มนตร์งั้นเหรอ? " เมื่อััได้ถึงอันตรายจากหมอกสีดำโรเจอร์จึงตัดสินใจะโถอยหลังเพื่อทิ้งระยะห่างจากเวทย์มนตร์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเพื่อความปลอดภัย
มือทั้งสองข้างของโรเจอร์ดึงมีดสั้นออกมา 4 เล่มพร้อมกับปาออกไปโจมตีเดธอีกครั้ง แต่ถึงกระนั้นมีดทั้งหมดก็ได้สลายเป็ธุลีในทันทีที่ััเข้าหมอกสีดำซึ่งกำลังปกคลุมรอบๆ ตัวของเดธ
อันที่จริงหากเดธเปลี่ยนร่างกายให้เป็ิญญา อาวุธเ่าั้ก็จะไม่อาจััร่างกายของเขาได้และก็จะทะลุผ่านร่างไปเหมือนธาตุอากาศโดยไม่เป็ภัยอันตรายหรือสร้างาแให้เขาได้
สาเหตุที่เดธไม่เปลี่ยนร่างกายให้เป็ิญญาเนื่องจากรอบๆ เต็มไปด้วยนักเรียนมากมายนับหมื่นคน
และหากมีดสั้นทั้ง 4 เล่มทะลุผ่านร่างกายของเขาไปมันจะส่งผลให้นักเรียนซึ่งกำลังยืนอยู่ด้านหลังโดนลูกหลงเอาได้ ด้วยเหตุนี้เดธจึงเลือกใช้หมอกซึ่งมีสามารถในการกัดกร่อนและเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างที่ััมันให้กลายเป็ธุลี
หลังจากที่โรเจอร์ะโถอยหลังเพื่อทิ้งระยะห่างจากคู่ต่อสู้และเริ่มคิดหาหนทางรับมือกับหมอกดำปริศนา..
แต่ทันใดนั้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวร่างกายของเดธได้สลายกลายเป็หมอกก่อนจะมาปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าของโรเจอร์อย่างรวดเร็วราวกับภูติผี
มือข้างหนึ่งของเดธบีบเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายก่อนจะยกขึ้นจนตัวลอยเหนือพื้น....
" นายบอกว่าจะทำให้ฉันพบเจอกับความตายที่น่าหวาดกลัวสินะ? แต่ว่านายมั่นใจแล้วเหรอว่าความตายที่แท้จริงมันเป็ยังไง...นายไม่มีวันเข้าใจมันหรอก... "
แรงบีบเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนโรเจอร์แทบจะหมดสติ เขาพยายามดึงเอามือของเดธออกจากลำคอ แต่ทว่าทุกครั้งที่พยายามคว้าหรือจับแขนของเดธ สิ่งที่ปรากฏกับกลายเป็ว่าโรเจอร์ไม่สามารถััและแตะต้องร่างกายของอีกฝ่ายได้เลย
ราวกับว่าเดธเป็เพียงแค่ภาพลวงตาหรือไม่ก็ิญญาที่ไม่สามารถแตะต้องได้....
" ฉะ..ฉันจะฆ่าแก! จะทำให้แกตายอย่างทรมาน! " โรเจอร์มองเดธอย่างเคียดแค้น นี่เป็ครั้งแรกเลยที่เขาต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าอับอายั้แ่ถูกอัญเชิญมายังโลกแห่งนี้
ยิ่งไปกว่านั้นรอบๆ ยังเต็มไปด้วยเหล่านักเรียนใหม่จำนวนมากซึ่งกำลังยืนมองอยู่ไม่ไกลนัก จุดนั้นมันจึงยิ่งทำให้โรเจอร์รู้สึกอับอายขายขี้หน้าทวีคูณขึ้นมากกว่าเดิม
" ทำไมผู้คนถึงชอบพูดเื่ความตายกันนะ?...เอาอย่างนี้ดีไหมเดี๋ยวฉันจะแสดงให้เห็นเองว่าความตายที่นายชอบพูดนักหนามันเป็ยังไง " น้ำเสียงของเดธเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ดวงตาสีแดงเืจ้องมองชายตรงหน้าอย่างเ็า
" อ๊ากกก!!!!! " ทันทีที่มืออีกข้างหนึ่งของเดธจับไปที่ศีรษะของโรเจอร์ เสียงกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมานราวกับหมูถูกเชือดได้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโรงเรียน
" เกิดอะไรขึ้น? ทำไมผู้กล้าคนนั้นถึงมีสีหน้าเหมือนคนกำลังทุกข์ทรมานกันล่ะ " เหล่านักเรียนเริ่มซุบซิบเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาเห็นเพียงแค่เดธยื่นมือไปจับศีรษะของโรเจอร์และหลังจากนั้นไม่นานโรเจอร์ก็เริ่มกรีดร้อง
" เ้าหนุ่ม....ปล่อยผู้กล้าคนนั้นไปเถอะนะถือว่าเห็นแก่หน้าคนชราอย่างข้าจะได้ไหม " ท่ามกลางความวุ่นวายจู่ๆ ชายชราคนหนึ่งก็ได้ปรากฏตัวพร้อมกับร้องขอให้เดธปล่อยโรเจอร์ซึ่งกำลังกรีดร้องอย่างเ็ป
" ท่านคือ? " เดธ
" อ่ะ! ต้องขอโทษด้วยที่ชายชราคนนี้ลืมแนะนำตัว...นามของข้าคือ ฮาเกน ผู้อำนวยการของโรงเรียนราชวงศ์แห่งนี้ "
ฮาเกนแนะนำตัวก่อนจะมองเดธอย่างพึงพอใจ หากสังเกตเห็นดีๆ นักเรียนทั้งหมดในตอนนี้กำลังคุกเข่าทรุดตัวลงไปกับพื้นพร้อมกับเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มใบหน้า แม้แต่ผู้กล้าเองยังต้องเข่าอ่อนจนแทบจะลงไปกองกับพื้นดินเช่นเดียวกันกับนักเรียนคนอื่นๆ
' ช่างน่าสนใจ! เ้าหนุ่มคนนี้สามารถต้านทานแรงกดดันที่ข้าปลดปล่อยออกมาได้โดยไม่มีอาการทรมานเหมือนกับคนอื่นๆ ' ฮาเกนมองเดธก่อนจะพยักหน้าอีกครั้งอย่างพึงพอใจ
[ ฮาเกน ] Lv: 205
เผ่าพันธุ์ : เอลฟ์
อายุ : 530 ปี
อาชีพ : มหาจอมเวทย์
ค่าพลังเวทย์ : 35.500
ค่าพละกำลัง : 5000
ค่าพลังิญญา : 3800
ความสามารถพิเศษ : เวทย์มนตร์ธาตุแสง , เวทย์มนตร์ธาตุลม , เวทย์มนตร์ธาตุน้ำ , เวทย์มนตร์ธาตุดิน
' แข็งแกร่งมากเมื่อเทียบกับคนอื่นที่เคยพบเจอมา ' ตอนนี้เดธพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมขั่วอำนาจใหญ่ทั้ง 5 ถึงได้เกรงใจและไม่้าที่จะสร้างความขุ่นเคืองให้แก่โรงเรียนราชวงศ์แห่งนี้
ค่าพลังเวทย์ของฮาเกนค่อนข้างเยอะจนน่าใแต่มันคงจะเหมาะสมกับฐานะมหาจอมเวทย์แล้ว ถึงแม้ว่าค่าพละกำลังจะไม่ได้โดดเด่นแต่ฮาเกนก็ยังมีพลังเวทย์มนตร์ซึ่งคอยเป็ตัวทดแทนปิดจุดอ่อนเื่พละกำลังได้
ครั้งแรกที่เดธมาที่โลกใบนี้เขาเคยเข้าใจผิดคิดว่าค่าพลังต่างๆ ของคนบนโลกอยู่ที่ 100 ต่อ 1 เลเวล ซึ่งนั้นถือว่าเป็ความคิดที่ผิดมหันต์
เนื่องจากแท้จริงแล้วทุกคนจะได้ค่าพลัง 200 หน่อยต่อ 1 เลเวล ซึ่งค่าพลังจะถูกแบ่งออกไปตามพร์ของคนๆ นั้น
ยกตัวอย่างเช่น : คนที่มีอาชีพเป็จอมเวทย์หลังจากที่พวกเขาเ่าั้เพิ่ม Lv: 1 ไป Lv:2 ก็จะได้ค่าพลังมา 200 หน่วย แต่ทว่าค่าพลังมากกว่า 130 - 180 หน่วยจะถูกแบ่งไปที่ค่าพลังเวทย์ ส่วนค่าพลังที่เหลือจะถูกใส่ไปที่ค่าพละกำลัง
ตัวอย่าง : ค่าพลังของจอมเวทย์ Lv:2
ค่าพลังเวทย์: 300
ค่าพละกำลัง: 100
ตัวอย่าง : ค่าพลังของนักดาบ Lv:2
ค่าพลังเวทย์: 50
ค่าพละกำลัง: 350
" ว่ายังไงเ้าหนุ่ม...พอจะปล่อยหรือให้อภัยพวกเขาซักครั้งจะได้ไหม " ฮาเกนพูดร้องขอให้เดธปล่อยโรเจอร์และโคลด์อีกครั้งหนึ่ง
เมื่อได้ยินดังนั้นเดธจึงหันกลับมามองโรเจอร์ที่กำลังน้ำลายฟูมปากพร้อมกับสติเลือนลางเพราะโดนดึงิญญาออกมาจากร่างกว่าครึ่งหนึ่ง
" ตกลง! แต่...หากคราวหน้าพวกเขายังเรียกร้องหาความตายอีกครั้ง...ท่านคงจะรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น " เดธ
5K
